Masukทันทีที่กุญแจไขตู้นิรภัยตกอยู่ในมือของเด็กหนุ่มเชื้อสายอเมริกันผิวสี เอ็มม่าในชุดนุ่งลมห่มฟ้าก็คว้าข้อมือเขาให้ลุกขึ้นยืน เธอกระชับฝ่ามือจนแน่นฉวยเอากุญแจมาไว้กับตนเอง พลันจ้วงเท้าออกวิ่งนำพาเขาไปยังพื้นที่ด้านหลัง ที่ซึ่งเป็นบริเวณสำหรับเก็บทรัพย์สมบัติทั้งหมดขององค์กรลับ Parallel แห่งนี้
.
"เฮ๊ยเจ๊! หลบ!"
เบอร์แบโต้ดึงตัวสาวมาดแม่มดเข้ามากอด ดวงหน้าเธอแนบอยู่กับหัวนมอันแข็งกร้าว และระหว่างที่ฝ่ายชายกำลังทำทุกอย่างเพื่อจะปกป้องนั้น ความเงี่ยนแม่งก็เสือกประดังขึ้นมาซะเฉย ๆ
.
เอ็มม่าชักทนไม่ไหว กลิ่นกายเขาช่างเล้าโลมเธอเหลือเกิน เธออยากมีเซ็กส์อยากจะเอากับเขาต่อมันทั้ง ๆ อย่างงี้โดยไม่ต้องสนใจหน้าอินทร์หน้าพรหม ยิ่งเป็นตอนที่เขาโอบรัดเอวแล้วเหวี่ยงกระชากหลบก้อนหิน ยิ่งฟินในความรู้สึก ไหนจะรอนกล้ามท้องเป็นรอน ๆ ที่สะบั้นทุกทีที่สัมผัสโดนนั่นอีก อ๊อยยย! ไม่ไหวแล้วค่ะ , งั่บ!
.
"หึ๊ย! อย่าเพิ่งดิเจ๊ อย่าเพิ่งฉวยโอกาสขบหัวนมผมตอนนี้ อุ๊ยเจ๊! โอ๊ยยยย! อย่ากัดแรงนักสิ"
.
"ด๊วบ! ๆ จุ๊บ! ๆ อ่า.. วิ่งต่อไปอย่าพูดมากใกล้ถึงแล้วข้างหน้านี่เอง งั่ม ๆ ๆ ด๊วบ ๆ ๆ"
.
"เฮือกกก! จะไปไม่ถึงก็เพราะความเซี่ยนควยของเจ๊นี่แหละ ชั่น 4 ข้างบนแม่งก็ไม่ยอมหยุดกันซะที นั่นไงอีกก้อนหนึ่งหล่นลงมาแล้ว! ระวังเจ๊! ฮึบ!"
.
ภาพที่ออกมาจึงไม่ต่างอะไรจากการเต้นบัลเล่ต์เวอร์ชั่นนู้ด ชายหนุ่มหุ่นกำยำกล้ามเป็นมัด ๆ กอดเกยกันกับหญิงสาวผมบลอนด์วัยเบญจเพส พวกเขาร่ายรำหลบหลีกเศษหินที่หล่นลงมาราวกับกลีบกุหลาบ ความอ่อนช้อยบอบบางนั้นดั่งเจตนาให้ทุกอย่างไหลไปตามกระแสธารแห่งกามมารมณ์สมสู่
.
สองมือหนาตะปบลงแก้มก้นคว้าหมับ เธอแอ่นมาเขาเด้งรับกระทบกันตุบ ๆ เชื่อไหมว่าใช้เพียงลำควยดัน หว่างขาของเอ็มม่าก็ร้อนผ่าวสั่นระรัวแล้ว มิหนำซ้ำยังสืบเท้าถอยหลังร่นไปตามทิศทางตามที่เบอร์แบโต้ต้องการอย่างว่าง่าย รถต้องใช้เกียร์แต่เมียต้องใช้หำ! เขาบีบตูดเธออย่างรุนแรงเมื่อต้องการให้หยุด ทำเอาร่างบางถึงกับสะดุ้งเกร็งเสียว ก่อนที่ฝ่ายชายจะตัดสินใจเปลี่ยนวิธีใหม่ ด้วยการสอดแขนสองข้างเข้าใต้รักแร้แนบกับราวนมและยกตัวเธอขึ้น
.
"เอาขากอดเอวผมไว้เจ๊ ไพร่รัดกันแน่น ๆ เลยนะ"
.
"อืม.."
.
"ซูดดดดด~ นมเจ๊นุ่มดีจัง "
ในท่าลิงอุ้มแตงเบอร์แบโต้ซุกใบหน้าลงไซ้ร่องนมเธอ พลางฟัดไปมาซ้ายทีขวาทีด้วยความมันเขี้ยว
.
"ไปให้ถึงสิ~ แล้วฉันจะให้คุณทำมากกว่านี้ "
.
"หึ ๆ ทะลึ่งนะเราโอเคงั้นจับดี ๆ นะ ผมจะวิ่งแบบพรวดเดียวจบเลย จากตรงนี้ผมมองเห็นตู้คอนเท็นเนอร์ที่ใช้เป็นเซฟนิรภัยแล้วล่ะ หมดเวลาสำหรับฉากรักวิ่งอ้อมภูเขาแบบหนังอินเดียซะที เพราะต่อไปนี้พวกเราจะถ่ายหนังโป๊กัน ถูกต้องไหมครับ!"
.
"ไอ้บ้า!"
ยังไม่ทันจะแสร้งทำเป็นเขินอายเสร็จ เบอร์แบโต้ก็ตะบันออกวิ่งซะแล้ว
.
"กรีี๊ดดดดดดด!"
"พั๊ว!" , "ฮึ๊บ!"
"พั๊วววว!"
"มามึงหล่นลงมาเลย! ไอ้ก้อนหินสารเลว! ของแค่นี้ห้ามให้พวกกูเลิกเย็ดกันไม่ได้หรอกเฟ้ย!"
"ย๊ากกกกก!" , "พั๊ววววว!"
.
พั๊ว! ไป! พั๊วมา! เหมือนพั๊วจะกลายเป็น "ผัว" เบอร์แบโต้ช้อนตูดของเอ็มม่่าไว้ ในขณะที่เธอเองก็หลับตาปี๋เกร็งขาตวัดรัดเอวเขาจนแน่น วินาทีนี้ไม่มีแล้วสำหรับการวิ่งหลบ คือหินจะหล่นลงมายังไง จะตกลงมาใส่โต๊ะทำงาน , หล่นใส่เครื่องคอมพิวเตอร์ , หรือตู้กดน้ำ เบอร์แบโต้แม่งไม่สน! ชนเป็นชนตายเป็นตาย! อะไรก็ตามที่หล่นลงมาเป็นก้อนเป็นมวลสาร เขาเอียงส่วนหนาเข้าใส่แล้วก็พุ่งชนจนป่นปี้!
.
ซึ่งก็ต้องชมเทคโนโลยีจาก Parallel ด้วยเหมือนกัน ที่ทำให้ร่างกายของเบอร์แบโต้แข็งแกร่งกว่าคนปกติ ไม่งั้นเขาคงมาได้ไม่ไกลขนาดนี้ แต่ถึงกระนั้นบาดแผลฟกช้ำและร่องรอยขีดข่วนต่างๆ ก็ยังมีให้เห็นอยู่ ซ้ำร้ายที่มันดันไปปรากฏอยู่บนเนื้อตัวของคนข้างกาย อย่างเอ็มม่าในลุคของเฮอร์ไบรโอนี่ด้วย
.
"อดทนหน่อยนะเจ๊อีกแค่สามเก้าก็จะถึงแล้ว หนึ่ง! สอง! สา.. อุ๊บ..!"
"เชี้ย! มีหินอยู่ที่พื้น!"
"โอ๊ย!!!"
.
พลาดท่าเสียทีเข้าจนได้! เพราะเจ้าตัวเสือกมองแต่ด้านบน บวกกับการที่ต้องแหวกสายตาฝ่าเต้านมกับผมสยายหอม ๆ ของเอ็มม่าไปด้วย ก็เลยมองไม่ค่อยเห็นพื้นข้างล่างนัก
.
มือเรียวหลุดออกจากต้นคอ ร่างบางเปลือยเปล่าของเอ็มม่าจึงกระเด็นหลุดออกจากอ้อมอกเบอร์แบโต้ ก่อนจะไปฟาดเข้ากับประตูตู้เซฟคอนเทนเนอร์เข้า ส่วนตัวของเบอร์แบโต้น่ะเหรอ หึ ๆ หึ ๆ ปากคาบพื้นสิครับถามได้! เลือดกบปาก! หัวแตก! แล้วก็มึนอยู่หน่อย ๆ ตอนลุกขึ้น โชคดีอย่างเดียวของเหตุการณ์นี้ก็คือ ณ ตอนนี้ในเวลาปัจจุบัน ในที่สุดทั้งเขาและเธอก็ฟันฝ่ามาจนถึงหน้าประตูตู้เซฟนิรภัยของชั้น 3 ได้แล้ว แล้วมันก็เป็นเซฟโซนที่ปลอดภัยมาก ๆ อย่างที่เอ็มม่าบอกเอาไว้จริง ๆ
.
"ผมขอโทษเจ๊ เป็นไงบ้างเจ็บมากไหม ขอผมดูหน่อย"
"อูยยย~ ผมไม่ดีเองอ่ะไม่ยอมดูทางให้ดี ถ้าเจ๊เป็นอะไรไปผมจะไม่ให้อภัยตัวเองเลย"
.
ชายหนุ่มพุ่งตรงเข้ามาหาเจ้าหน้าที่การเงินของเขาเป็นลำดับแรก ทั้งที่แผลตัวเองนั้นรุนแรงกว่ามาก ก่อนจะปาดผมบลอนด์ที่เปื้อนทั้งคราบฝุ่นและหยาดเหงื่อของเธอออก เผยให้เห็นดวงหน้าที่ยังคงกระจ่างใสอ่อนเยาว์แต่มีแผลถลอกบ้างเล็กน้อย พอทอดสายตาไล่ลงมาตามเนื้อตัวเบอร์แบโต้ก็ยิ่งแทบจะทำใจไม่ได้ นี่เขาทำอะไรลงไป! การตัดสินใจอันบ้าระห่ำของเขาได้ทำให้สาวใหญ่ในลุคแม่มดน้อยเฮอร์ไบรโอนี่มีแต่บาดแผล แม้จะเป็นแค่รอยขีดข่วนธรรมดา แต่ก็ไม่คู่ควรกับเธออยู่ดี
.
ทว่าระหว่างที่เบอร์แบโต้กำลังคร่ำครวญอยู่นั้นเอง จู่ ๆ เอ็มม่าก็ลืมตาขึ้น เธอหลุดรอยยิ้มเล็ก ๆ ออกมา หลังแอบได้ยินฝ่ายชายรำพึงถึง ก่อนจะเอื้อมแขนขึ้นไปเกาะที่คอเขา แล้วกระเถิบร่างอันล่อนจ้อนให้ลุกขึ้นยืน พลันใช้แผ่นหลังพิงกับผนังตู้เซฟเอาไว้
.
สองตาประสานกันหวานซึ้ง!
.
"ตื่นเต้นดีออก ไม่เป็นไรไม่ต้องรู้สึกผิดหรอก , จุ๊บ!"
"คุณเองก็เจ็บมากไม่น้อย ยังอยากที่จะ จุ๊บ! , จ๊าบบบ! , จุ๊บ , จุ๊บ!"
"เอากับฉันอยู่ไหม..?"
.
เสียงเศษหินหล่นกระทบโครงสร้างเหล็กที่ยื่นออกมาจากเซฟนิรภัย ความก้องกังวานเป้งป้าง! ของมันไม่ได้ทำให้เบอร์แบโต้รู้สึกตกใจใด ๆ ทั้งสิ้น กลับกันดันกลายเป็นเสียงเต้นในหัวใจของเขาที่รุนแรงมากกว่า กับผู้หญิงที่เขาไม่ชอบขี้หน้าตั้งแต่ทีแรก เพียงแค่เขาเสร่อไปท้าทายที่จะจับหน้าอกเธอ ทำไมเธอถึงได้ร่านขนาดนี้ ช่างแม่งสิ! ทิ้งความชั่วกับความดีให้ตบตีกันในใจ เบอร์แบโต้ไม่แคร์แล้วว่าอะไรจะเกิดขึ้น เขาใช้นิ้วมือเช็ดคราบเลือดตรงมุมปากตัวเองออก พลางทำแบบเดียวกันให้กับเอ็มม่า
.
"จูบขนาดนี้ไม่รังเกียจผมเหรอ ปากเจ๊เลอะหมดแล้ว"
.
หล่อนส่ายหน้าเชื่องช้าเป็นนัย ๆ ตาสีฟ้าของเธอค่อย ๆ หรี่เล็กลง ดวงหน้าแบบดาราฮอรีวูดช่างเป็นอะไรที่ยั่วยวนอารมณ์ได้ดีนัก กระทั่งสุกงอมเต็มพิกัด หล่อนเลือกที่จะจับนิ้วของเขาไว้แล้วก็ "อม" อมไม่อมเปล่า! เธอทั้งดูดแล้วก็เลีย! เสียงด๊วบด๊าบกับคราบน้ำลายที่ไหลลงมาตามง้ามนิ้ว ทำให้ชายหนุ่มยั้งใจไว้ไม่ไหว
.
ควยเขาแข็งขึ้นลำอีกครั้ง เขาจับไหล่เธอพลิกไปอีกด้านในท่าหันหน้าเข้าฝาประตูเซฟ เบอร์แบโต้ใช้เท้าเขี่ยขาของเธอออกให้ถ่างออกเล็กน้อย จากนั้นกดหัวเธอให้โค้งลงโก่งตูดขึ้น ก้นเธอเนียนเด้งพอ ๆ กับสองเต้าบนหน้าอก
.
"แน่ใจนะเจ๊ ผมเอาตูดนะไม่ใช่หี!"
.
"อืม.. ได้"
.
"ซี๊ดดดดด~ อ๊าาา!!! อื้อออแน่นโคตร!"
.
สอดจึกเข้าไปทีแรกกุญแจถึงกับกระเด็นหลุดมือ เอ็มม่าก็เลยต้องพยายามก้มลงไปเก็บโดยหารู้ไม่ว่าเบอร์แบโต้เองก็กำลังรอจังหวะนี้อยู่ เขากระเด้าบั้นเอวงัดขึ้นสูง จ้วงแท่งควยงัดรูตูดจนแอ่นลอยขึ้นตาม ทำเอาสาวเจ้าร้องลั่นแบบไม่มีเกรงใจ
.
"โอ๊ยยยยยย! เจ็บจัง เสียวด้วย! อุ๊ยยยย ขนลุกเลยอ่ะ โอ๊ยยย!"
"แรง ๆ เลย แรง ๆ อร๊ายยยยย! "
.
ตับ ๆ ตับ ๆ ตับ ๆ ตับ ๆ
.
"ช๊ีดดดดดด อ่า อ่า อ่า เยสสสสส อ่า อ่า"
"อื้อออ! โคตรดีเลยเจ๊เอ๊ย ตูดเจ๊เย็ดโคตรมันเลย ยิ่งก้มยิ่งเข้าได้ลึก อ่าา อ่า อ่า"
.
ตับๆ ตับๆ ตับๆ ตับๆ
.
ชายหนุ่มเร่งเร้าใหญ่ถ้าก่อนหน้านี้รู้ว่ารูตูดจะเอามันขนาดนี้เขาคงจัดไปนานแล้ว เขายังคงมันส์กับการซอยยิกใส่บั้นท้ายต่อไป ในขณะที่ฟากฝั่งของเอ็มม่าเองก็ควานหาลูกกุญแจที่หล่นอยู่บนพื้นจนเจอ ตัวเธอสะบั้นสั่นเทาเป็นระยะ สองเต้าเด้งดึ๋ง ๆ กระเพื่อมขึ้นลงไปตามจังหวะการเย็ดของเบอร์แบโต้ แต่ถึงครานั้นเธอก็ยังคงมีสติ พลางค่อย ๆ สอดลูกกุญแจเข้าไปยังตัวล็อค ไม่นานเกินรอประตูตู้เซฟนิรภัยขนาดใหญ่ยักษ์ก็เปิดออก
.
เหรียญทองเหลืองอร่าม ๆ เป็นล้าน ๆ เหรียญไหลทะลักออกมา เอ็มม่าไม่รอช้าฉวยโอกาสตอนที่เบอร์แบโต้ทำควยหลุด ชิงความได้เปรียบกลับมาเป็นของตัวเองบ้าง
.
"มานี่มา! มาเอากันข้างในดีกว่า เคยเย็ดผู้หญิงบนกองเงินกองทองไหมเราอ่ะ?"
.
"มะ.. ไม่เคย แต่?!"
.
ไม่พูดพร่ำทำเพลงให้เสียเวลา ถึงหน้าเธอจะเหมือนเฮอร์ไบรโอนี่แต่เธอก็กร้านโลกกว่าเด็กสาวในเทพนิยายมาก สาวเจ้านั่งคุกเข่าลงตรงหน้าแล้วก็ทำการจับเอาแท่งควยยัดใส่ปากตัวเอง เธออมรูดขึ้น! รูดลง! อ่ม..! อ้ำ..! อั่ม..! จนแข็งชูชันเต็มร้อยเปอร์เซ็นอีกครั้ง จากนั้นถึงได้จูงควยของเบอร์แบโต้เข้ามาข้างใน
.
"โอ๊ยเจ๊เบา ๆ แรงไปแล้ว น้องชายผมมันบอบบางนะ"
.
"เหรอ.. งั้นที่เย็ดตูดฉันเมื่อกี้ล่ะ จะรับผิดชอบยังไงมิทราบ นี่แหนะ! ห่ะ ๆ ๆ ! "
.
ดึงและเหวี่ยงคือส่ิงที่เธอทำ เจตนาของเธอคือการลากเขาเข้าไปข้างในเซฟ จะได้เย็ดกันได้ถนัด ๆ ไร้อุปสรรคขัดขวาง แล้วก็เป็นไปตามนั้น เมื่อเบอร์แบโต้แม่งรั้งแรงกระทำดังกล่าวไม่ไหว เขาจำเป็นจะต้องเบี่ยงตัวตามไปเพื่อไม่ให้ลำควยตัวเองขาดซะก่อน ท้ังเนื้อทั้งตัวก็เลยล้มกระแทกลงใส่กองเหรียญเสียงดัง!
.
"กริ๊งงงงงง!!!"
วงเหรียญกระจุยกระจาย เผยให้เห็นว่าข้างล่างยังมีพวกเพชรนิลจินดา มุก และอัญมณีต่าง ๆ ผสมปนเปอยู่เพียบ
.
"กองเงินกองทองจริง ๆด้วย เร้าใจชะมัดเลยครับเจ๊"
.
"ใช่ไหมล่ะ! มาม่ะมาให้แม่มดน้อยเสกคาถาใส่ซะที ฉันเงี่ยนมากเหลือเกินเบอร์แบโต้"
.
"ฟู้วววววว~!"
.
ข้างในนี้ไม่มีหลอดไฟส่องสว่าง แต่ก็ไม่จำเป็นหรอกเพราะลำพังออร่าเปล่งประกายสีทองอร่าม จากของมีค่าพวกนี้ก็สว่างเจิดจ้าจนเห็นเรือนร่างเปลือยของกันและกันแล้ว พอคร่อมร่างได้หญิงสาวก็ได้เป่าลมเอื่อยอิงชะโลมเล้าไปที่ซอกคอเบอร์แบโต้ เธอไล่เลียจากซอกคอลงมาถึงหัวนม พลันใช้โหนกหีถูไถไปตามร่องซิกแพ็ค ร่นลงมาเรื่อย ๆ ช้า ๆ บดเน้นบ้างปล่อยลากยาวบ้าง เพื่อให้เขามีความสุข
.
"เป็นไงชอบไหมแบบนี้~?"
.
"ดีครับดี.. เจ๊ล่อนเอวเก่งจัง อ่าาา อ่ะ อ่าาา"
เบอร์แบโต้หลับตาเปล่งเสียงแผ่วเบา ยิ่งเป็นตอนที่กวาดแขนไปโดนบรรดาเหรียญทองมากมายในนี้ แล้วได้ยินเสียงกรุ๊ง ๆ กริ๊งๆ ยิ่งทำให้เขาฟิน
.
"ขอจับนมหน่อยครับ โน้มตัวลงมาที"
.
"เอาสิ อยากทำยังไงก็แล้วแต่เลย ฉันยอมทุกอย่าง"
.
ขณะที่เอ็มม่าเริ่มแอ่นตัวลงมา เบอร์แบโต้ก็เล่นพิเรนด้วยการหยิบเอาเหรียญขึ้นมายีเข้ากับหัวนม ให้ความเย็นแผ่ซ่านจนหัวนมนั้นเกร็งเป็นเม็ด ๆ ต่อด้วยการโกยเหรียญขึ้นมาเป็นกำแล้วเอาพวกมันมากองสุมกันบนเนินอกอวบอิ่ม แล้วก็ขยำขยี้! เนื้อนุ่มเสียดสีกับโลหะจนแดงอมชมพู แสบ ๆ คัน ๆ มันส์ดีชะมัด
.
"ว๊ายยยยย! อยากเล่นแบบนี้หรอ งั้นขอฉันบ้างสิ!"
.
มือเรียวเอื้อมไปด้านหลังบรรจงประคองเอาแท่งควยให้ตั้งขึ้น จากนั้นจึงค่อย ๆ ไถบั้นท้ายลากลงไปถึงท้องน้อย พลันยกขึ้นเสียบกับแกนแข็งด้วยจังหวะอันฉวัดเฉวียน!
.
"สึบบบบบ!!!"
.
"อื้อออออ! เยสสสสสส! เสียวววววโว๊ยยยย! "
เบอร์แบโต้ร้องลั่น
.
เอ็มม่าขย่มควยขึ้น ๆ ลง ๆ ด้วยความเมาส์มันส์ ออกแรงขายกจนสุดแล้วทิ้งใส่จมมิด! ทีแล้วทีเล่าทั้งถี่ทั้งรุนแรง! มิหนำซ้ำยังจับมือเขาลูบไล้ไปตามหน้าอก ก่อนจะวกกลับลงมาแยงเข้าที่ติ่งหี
.
"เขี่ยะสิยะ! เขี่ยะเร็ว ๆ เขี่ยให้น้ำฉันออก มันส์จัง! โอ๊ยยยยมันส์ เงี่ยนมากเลยอ่ะ"
.
"ตับ ๆ ตับ ๆ ตับ ๆ ตับ ๆ ตับ ๆ "
.
"จิ๋มฟิตดีไหม? ห๊า! ซี๊ดดดดด จิ๋มฉันฟิตไหมค่ะ?!"
หล่อนก้มลงมาถาม พลางกำเอาเหรียญมากำหนึ่ง แล้วก็ปาทั้งหมดใส่หน้าเบอร์แบโต้
.
"เพล้งงงง!"
.
"โอ๊ะ! ฟิตครับเจ๊ฟิตมาก ๆ อย่างกับหีเด็กอายุ 16 แหนะ ควยผมชุ่มเร็วโคตร ๆ เลย เอามันส์ทั้งตูดทั้งหีเลยนะเจ๊เนี่ยะ อ่า อ่า อือ อ่ะ อือ อ่าาา"
.
เอ็มม่ายกมุมปากขึ้นยิ้มอย่างพออกพอใจ เธอยังคงส่ายบั้นเอวยุกยิกถี่รัว กดหีเข้าใส่ควยดุจดั่งการเย็บซิกแซ๊กของจักรเย็บผ้า ก่อนที่สุดท้ายหล่อนจะโน้มตัวลงมา แล้วก็หอมแก้มเบอร์แบโต้ไปหนึ่งฟอดใหญ่
.
"ฟอดดดดดดดดด~! , จุ๊บ!"
.
"เฮ้อ.. ชื่นใจจังครับ"
.
"งั้นเชียว! แต่ฉันทำให้หีฟิตได้มากกว่านี้อีกนะ อยากลองเย็ดดูไหมล่ะ?"
.
เบอร์แบโต้คิ้วย่นยับยู่ ในเมื่อช่างเป็นอะไรที่น่าสนใจ แล้วเหตุไฉนคนอย่างเขาถึงจะโง่ปฏิเสธ
วังเวงเงียบเชียบราวกับป่าช้า อาคารสถาบัน BPI เป็นตึกที่สร้างขึ้นมาใหม่ และทั้งหมดที่เห็นอยู่ก็เป็นเพียงเทคโนโลยีสร้างภาพเสมือน ใต้ฝ่าเท้าที่พวกเขาเหยียบอยู่จึงไม่มีกระดูกของวีรชนคนบรรพบุรุษ จะมีก็แต่ร่างที่ละม้ายคล้ายศพของเด็ก ๆ จากทีมเฟอร์นันโดทั้ง 3 คน ที่มิอาจประเมินความเป็นคนที่คงเหลือได้."ฟู่~!"(ควันยังคงขึ้นโขมง).และคุณครูมนุษย์ลาวาก็เงียบกริบ ต่อด้วยการกระดิกมือเป็นสัญญาณให้ลูกศิษย์ทั้ง 2 ถอยฉากออกมาก่อน.แกเเดินเข้าไปเช็คร่างของอันธการผู้นอนคว่ำหน้าอยู่ใกล้สุด ด้วยความสัตย์จริงมองปราดเดียวก็รู้ว่าหมอนี่คือคนที่เก่งที่สุดในตี้ จัดการเขาได้คนอื่นก็ไม่ใช่งานยากอะไร ร่างจิ๋วดำเมือบของอันธการจึงถูกจับชูแขนขึ้นกลางอากาศ เครื่องออนิวแทร็ปคือเป้าหมายด้วยข้อมูลพิกัดในนี้จะทำให้ล่วงรู้ตำแหน่งของคนเป็นครูที่ซ่อนตัวอยู่ได้ ส่วนการจับแขนชูไว้ให้เรือนร่างห้อยต่องแต่งลงมา ก็มีเจตนาเพื่อจะโชว์ให้ลูกศิษย์ของตัวเองได้เห็น."ฉันจะฉีกแขนแกให้ขาดตามออนิวแทร็ปออกมาเลย ไอ้เด็กเหี้ย!".โรคจิตสัด ๆ กับเด็กก็ไม่เว้น แม้จะสลบไสลอยู่แต่เสียงกระดูกหัวไหล่ที่เริ่มเลือนลั่นก็ทำเอาเสียววาบไปทั้งย่าน
ฟ้าโล่งโปร่งสบายดินเรียบดั่งเม็ดทรายไร้อุปสรรค ว่าแต่มันหายไปไหน! ไอ้ก้อนหินลูกไฟที่พ่นออกจากปากราวกับแมกม่าเดือด ๆ นั่น มันพ่นไปไหนของมัน นี่คือสิ่งที่ทุกคนคิดหลังจากได้เห็นร่างกายของครูหัวเพลิงได้เปลี่ยนรูปร่างไป.แม่งเหมือนภูเขาไฟเวอร์ชั่นมีขาเนื้อตัวแตกกะเทาะล่อนเป็นกาบ ๆ ปากอ้ากว้างราวกับปากปล่อง แถมยังเดือดปุด ๆ ปะทุอยู่ตลอดเวลา จังหวะที่ครูโก่งตัวนี่ทุกคนรู้เลยว่าจะต้องเกิดอะไรขึ้น เศษหินดินกรวดได้ผสมปนเปกับมวลไฟที่อยู่ภายในเป็นที่เรียบร้อย ก่อนที่พวกมันทั้งหมดจะพุ่ง ปุด!.. ปุด!.. ปุด!.. ปุด! ออกมารวดเดียวราวกับห่ากระสุน.เด็กฝั่งนั้นต่างพากันก้มหลบวิถี เช่นกันกับอันธการกับสกายด์ที่ก็ต่างย่อตัวให้ต่ำลง พยายามกางบาเรียผลึกให้มั่นคงที่สุดเท่าที่จะทำได้ แล้วสกายด์ก็ถามขึ้น."มันยิงไปไหนอ่ะพี่อัน? พวกเราอยู่ทางนี้ไม่ใช่เหรอ?"."ไม่รู้ดิ? พลาดมั้ง! ก้อนแม็กม่านั่นถ้าโดนเข้าล่ะก็เราคงไม่รอด"อันธการตอบ.กระทั่งหันหลังกลับไปอีกทีถึงได้รู้ความจริงว่า ที่แท้มันไม่ได้ยิงขึ้นข้างบนหรือลงข้างล่าง แต่มันยิงแบบไซร้โค้งออกมาด้านข้างเพื่อหลบกำแพงบาเรียของสกายด์ต่างหาก.บางทีครูหัวเพลิงอา
"อืม.. ไม่เลวนี่ Not bad! , Not bad! at all"ลูบคางครึงปากคือพฤติกรรมที่เฟอร์นันโดแสดงออก เขายืนกอดอกอยู่บนเนินเขาเฝ้ามองเด็กในสังกัดจากระยะไกล เปี่ยมล้นไปด้วยความภูมิใจอยู่ในที."อัธการดูเป็นผู้ใหญ่ขึ้นแล้วคงอยากจะพิสูจน์ตัวเอง งั้นก็จงแสดงออกมาเถอะไอ้หนู รอบตัวนายก็พี่น้องทั้งนั้น ฝั่งศัตรูก็ไม่เห็นจะสักเท่าไหร่"คุณครูพูดคนเดียวไม่ได้เหงาหรอก แต่ถ้าคิดอะไรที่มันปลุกใจขึ้นมาได้เฟอร์นันโดก็มักจะเผลอทำแบบนี้."ซึมมมม~!""จิ้ววว! , จิ้ววว! , ซึมมม~!""ตูมมมมม~!"."จิ้ววว! , จิ้ววว! , จิ้ววว!".เสียงระเบ็งเซ็งแซ่จากการปะทะกันดังก้องขึ้นมาถึงบนนี้ ฝ่าตีนที่รับน้ำหนักอยู่นี่ถึงกับสั่นโครม ๆ ในทุก ๆ ครั้งที่แง่งผาสั่นโยก ให้ตายเถอะนี่มันการต่อสู้ประเภทไหนกัน เกิดการเซอร์ไพรต์ขึ้นเล็กน้อยเจ้าตัวก็เลยต้องหลุบสายตาลงมามองข้อความบนออนิวแทร็ปเป็นการแก้เขิน."สกายด์ส่งข้อความมางั้นเหรอ? ตั้งแต่เมื่อไหร่?""อืม.. อืม.. อืม.. อ่าห๊ะ!""อืม.. ครูก็เห็นด้วยตามที่เธอบอกอยู่นะว่าตัวปัญหาของศึกนี้น่าจะเป็นไอ้คนที่เป็นครูของฝั่งโน้นนั่นแหละ มันไม่ยอมเบามือเลย ดูจากท่าทางการปล่อยหมัดกับออกอาวุธแล้ว
"เฮ๊ยยยย! , ย๊ากกกก!"."เปรี๊ยงงง!!!".เศษผลึกแตกกระจุยกระจาย อันธการสอดแขนพุ่งขึ้นมาราวกับลูกเจ๊ียบที่ทะยานตัวออกจากเปลือกไข่ เขาแหกปากตะโกนเพื่อเป็นการเสริมแรง เหยียดแขนถีบขากะเอาให้แม่งแตกออกทุกทิศทุกทางจะได้ลุกขึ้นได้ง่าย ๆ แล้วก็ทำได้จริง ๆ."เฮือกกก! ขอบใจมากสกายด์ช่วยฉันได้เยอะเลย"รุ่นพี่แห่งโลกวิญญาณพูดพลางเอื้อมมือมาตบที่ไหล่ ต่อด้วยการสืบเท้าขึ้นมายืนด้านหน้าพวกน้อง ๆ."เอ่อ..จะเอาเลยเหรอครับพี่อัน? พี่ไม่มีแผลหรือแตกหักตรงไหนบ้างเลยเหรอ?"สกายด์ชำเลืองสายตาถาม."กริ๊กกก! , กรุ๊บ! , กริ๊กกก!"."ไม่หรอกถ้าจะมีก็เห็นจะมีแต่ผลึกของนายที่ฉันเหยียบแตกไปเมื่อครู่ ฮึ่ยยย! นี่แหนะ!"."เปรี๊ยงงง!"ไม่มีปี่มีขลุ่ยมีแต่หลังตีนหนา ๆ ที่ตะบันเตะเข้าใส่เศษผลึกก้อนหนึ่งเต็มแรง หวังเป็นการเบิกทางการโจมตีให้แก่ฝั่งตนเอง.มันลอยแหวกอากาศด้วยพละกำลังที่แรงกว่าตอนที่สกายด์คอนโทรลถึง 3 เท่า มิหนำซ้ำทิศทางก็ตรงเป๊ะ อีกไม่ถึง 3 วิต้องตรงเข้าหน้าผาก ไอ้มนุษย์ไฟที่ยืนอยู่ตรงกลางเป็นแน่แท้.แต่แม่งพลาด!.จะเรียกว่าโดนหักหน้ายับเป็นหนที่สองติด ๆ กันก็คงไม่ผิด เพราะฝั่งนั้นแค่ขยิบตาการโจมตีแบ
เคยเห็นแต่คลื่นน้ำทะเลที่โถมเข้ามากระทบหาดทรายดังครืด ๆ เพิ่งจะมีวันนี้แหละที่ได้เห็นคลื่นพลังเพลิงกับตาตัวเองเป็นครั้งแรก จากหนึ่งในสามต้องมีใครสักคนในนั้นที่ปล่อยมันออกมา เกลียวความร้อนหมุนวนตวัดตัวไต่เรี่ยมากับพื้นดิน พลันยกตัวเองขึ้นสูงเสียดฟ้า เตรียมจะโถมลงมากลบใส่อันธการ ที่เอาแต่ยืนนิ่งยอมรับชะตากรรมราวกับสารภาพบาป."ครืดดด.. ด.. ด.. ด! , ครืดดดด.. ด.. ด.. ด..!"."โถ่เอ๊ย! ไม่ทันแล้วสินะ เรามาได้แค่นี้เองเหรออันธการ"ตั้งคำถามกับตัวเองพลันแหงนหน้ามองเงาดำทะมึนจากเปลวเพลิงเหนือศีรษะ สาบานได้ว่าเจ้าตัวไม่แม้แต่จะยกมือขึ้นปิดป้องเลยด้วยซ้ำ."ฟึมมม~! ม.. ม.. ม~!"."ฟีบบบ~~!"."เอ๋..อะไรอ่ะ? มอดไปเองเฉยเลยแฮะ?".ใช่อย่างที่เขาพูดดูเหมือนการพิพากษาจากเปลวไฟจะจบสั้นกว่าที่ควรจะเป็น เพราะการมาถึงของเพื่อนร่วมทีมอย่างสกายด์และเรนโบว์ จากระยะไกลกว่า 20 เมตรแถว ๆ ตีนเขา ทันทีที่เห็นว่ารุ่นพี่ชักจะเสียท่า สกายด์จึงรีบส่งผลึกสีฟ้าอันเป็นพลังเฉพาะตัวของเขามุดแทรกลงไปใต้พื้นดิน พวกมันทั้งหลายพุ่งแหวกผ่านฐานล่างเสียดแทงเป็นกระสวยทะลุทะลวงสรรพส่ิง ก่อนจะโผล่พรวดขึ้นมาขวางกั้นม่านทะเลเพลิงจ
"ช่วยด้วย! , ช่วยฉันด้วย! , ฉันทนต่อไปไม่ไหวแล้ววว~!".กระเสือกกระสนดิ้นทุรุนทุราย การเปล่งวาจาเช่นนี้ออกมาดั่งบอกเป็นนัยว่าตัวเองไม่ได้อยู่ที่นี่คนเดียว อันธการพลาดอีกจนได้ ความร้อนทารุณกรรมเขาแล็วก็เปรียบดั่งทวยเทพที่ไม่มีใครหน้าไหนโกหกได้ ตรงกับที่ครูฝั่งโน้นโม้ไว้จริง ๆ."หอมน่ารับประทานเชียวคุณผู้ชม~"คุณครูประชดแกยิ้มมุมปากออกมาพลางหลุบสายตาไปมองลูกศิษย์ทั้งคู่ ที่ต่างก็ออกอาการสะใจอยู่ในที เพียงแค่นี้การตายของเพื่อนก็ถูกชำละล้างแล้ว."หนูจะกินเขาให้พุงกางเลยค่ะ.."."ใช่! ผมก็เหมือนกัน เราไม่ได้กินเนื้อดี ๆ มาเป็นอาทิตย์แล้ว ตั้งแต่ที่ด็อกเตอร์ J ห้ามไม่ให้ใช้งานแอพสั่งอาหาร.."เด็กชายพูดเสริม เขาวางมือลงที่พุง พลันสัมผัสได้ถึงเนื้อหอม ๆ แสนอร่อยที่ส่งกลิ่นโชยมาเตะจมูก.อันธการตกอยู่ในสถานะคอขาดบาดตาย เขาได้ยินสิ่งที่พวกนี้ถ่มถุยออกมาทุกคำ แล้วก็เชื่อเป็นอย่างยิ่งว่าตัวเองกำลังจะกลายเป็นอาหารอันโอชะ คนปี้คนยังได้แล้วทำไมคนจะกินคนไม่ได้เล่า ตรรกะก็สมเหตุสมผลอยู่โลกยุคปัจจุบันก็ปาเข้าไปปี ค.ศ. 2078 เข้าไปแล้ว สมัยใหม่โลกใหม่ ชุดความคิดที่ว่าคนกินคนเป็นเรื่องของคนป่าล้าหลังจึง






