บทที่ 20 : รอการกลับมา

สุดจะหวั่นไหวหัวใจก็ไพร่คิด มันเต้นติด ๆ ขัด ๆ ระหว่างที่ใช้มือหนาเขย่าเธอตัวโยน เบอร์แบโต้เหงื่อนองท่วมหน้า จริงอยู่ที่ก่อนหน้านี้เขาจะเคยเห็นศพคนตายมานับต่อนัก เจ้าหน้าที่ภาคสนามทุกคนย่อมถูกฝึกมาแบบเฉพาะทาง แต่กับครั้งนี้เป็นคนละเรื่อง!

.

เอ็มม่าคือนักบัญชีมือฉมัง เป็นคนเฝ้าคลังมหาสมบัติแต่เพียงผู้เดียว ดังนั้นเธอจึงเป็นทรัพยากรบุคคลที่มีค่าสุด ๆ ของ Parallel ไหนจะสาเหตุการตายของเธออีกล่ะ เบอร์แบโต้จะมีหน้าไปบอกใครต่อใครได้ยังไง ว่าเธอสิ้นใจตายเพราะหัวใจวายฉับพลันหลังการมีเซ็กส์ ไม่ว่าจะมองด้วยตรรกะใดก็ยากที่จะเป็นไปได้ แล้วก็ยากมากด้วยที่เจ้าตัวจะปฏิเสธการรู้เห็น เพราะมีพยานบุคคลหลายสิบชีวิตที่สามารถยืนยันได้ว่าเห็นเขากับเธออยู่ด้วยกัน ตอนเกิดเหตุการณ์บนชั้น 3

.

"เจ๊! ตื่น! ตื่นสิเจ๊! อย่าทำแบบนี้! เฮ้!"

.

"แปะ ๆ , แปะ ๆ , แปะ ๆ "

ง้างมือขึ้นตบเบา ๆ ไปบนแก้มนวลอยู่หลายทีจนเริ่มช้ำ ครานั้นก็ยังไม่มีอะไรดีขึ้นเลย ร่างเปลือยอ่อนละทวยไร้การตอบโต้หยิบยกไปทางไหนก็เอนอ่อนผ่อนตาม ราวกับวิญญาณข้างในชิงสุกก่อนห่าม ทิ้งร่างขึ้นสวรรค์ไปโดยไม่แยแสกายหยาบมนุษย์

.

ถ้าเรื่องนี้รู้ถึงหูบอสเบอร์แบโต้จบเห่แน่ วีรกรรมกับพรรคพวกในโรงอาบน้ำยังไม่สะสาง นี่ก็ดันทะลึ่งมาฆ่าคนตายโดยไม่เจตนาอีก นี่แหละที่เขาเรียกว่าอารมณ์ชั่ววูบ แค่เห็นสาวเงี่ยนจัดก็เลยจับยัดแม่งทุกรู ก็ใครมันจะไปรู้ล่ะว่าหล่อนจะเสียวซ่านจนขาดใจตาย โถเบอร์แบโต้ผู้น่าสงสารเขาจะผ่านสถานการณ์เลวร้ายนี้ไปได้้อย่างไร

.

"ต้องเคลื่อนย้ายศพ! เอาเจ๊เอ็มม่าไว้ในนี้ไม่ได้มันโล่งโจ้งเกินไป"

หนุ่มผิวสีคิดในใจ พลางหันซ้ายแลขวาปาดสายตาไปดูกองแบงค์กองเหรียญที่เปล่งประกายสีทองระยิบระยับ ก่อนหน้านี้ก็สวยดีอยู่หรอก แต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว คนภายนอกจะต้องตรงมาที่ตู้เซฟยักษ์นี่ทันที ถ้าจับพิรุทได้ว่าเอ็มม่าคนถือกุญแจหายตัวไป

.

"ฮึบ.. ออกมาข้างนอกก่อนนะเจ๊ ขอผมเคลียร์ข้าวของในนี้ให้อยู่ในสภาพเดิมก่อนแป๊บนึง แล้วที่เหลือค่อยว่ากัน , ฮึบ..!"

.

"ครืดดดด.. กุ๊งกิ๊ง ๆ ๆ , กุ๊งกิ๊ง ๆ ๆ "

เสียงส้นเท้าศพครูดกับคมเหรียญเจื้อยแจ้ว ร่องรอยลากยาวเป็นริ้วจรดประตูทางออกยังคงปรากฏเหนือกองเหรียญและอัญมณีต่าง ๆ อย่างเด่นชัด

.

ก่อนที่เบอร์แบโต้จะจัดการกับหลักฐานเหล่านั้นด้วยการเตะ! ใช่แล้ว! เขาลากศพเปลือยของเอ็มม่ามาวางไว้ตรงหน้าประตูเซฟ พลันใช้เท้ากวาดเอาเหรียญทองที่ทะลักออกมาข้างนอกให้กลับคืนเข้าไปด้านในตามเดิม ต่อด้วยการกลับหลังหันเดินย้อนเข้ามาใหม่ แล้วก็ใช้บาทาทั้งสองข้างปาดเกลี่ยพวกเหรียญต่าง ๆ ให้เรียบเสมอกันอีกที

.

ส่วนบรรดาใบธนบัตรมากมายนั้น เจ้าตัวก็ได้จัดแจงเตะมันให้ฟุ้งกระจายขึ้นกว่าเก่า! เรียกได้ว่าตรงไหนว่าง ๆ เห็นสันเหรียญทองโผล่ เขาก็จะเขี่ยแบงค์ไปกลบเอาไว้เพื่อความสมจริง เพราะในเสี้ยววินาทีต่อมากำปั้นอันทรงพลังของเขาก็ได้อัดเข้าใส่เศษหิ้งที่หักครึ่งอยู่ก่อนแล้ว เสียงดัง "พลั๊ก!!!" เขาชก! ทุบ! แล้วก็กระทืบ! จนมันกระจุยกระจายแหลกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

.

"ย๊ากกกก ๆ ๆ นี่แหนะ ๆ แม่งเหี้ย! สัด! ควยเอ๊ย! ย๊ากกก ๆ ๆ กูไม่ได้ตั้งใจโว๊ยยย!"

"ฮือ ๆ หึ ๆ ฮือ ๆ ๆ "

"เหี้ย! เหี้ย! ไอ้สัด! ไอ้เวร!"

อารมณ์โกรธตัวเองทำให้จิตใจเขาคล้ายจะเป็นบ้า เขาไม่ได้อยากให้เรื่องลงเอยแบบนี้เลยด้วยความสัตย์จริง ทั้งผิดหวังแล้วก็เสียใจที่ทำให้ผู้หญิงดี ๆ คนหนึ่งต้องมาตาย ก็เลยระบายอารมณ์ใส่ซากหิ้งวางของแทนอย่างที่เห็น

.

มันเละจนเกือบจะเป็นผุยผง แต่ด้วยความที่วัสดุกว่า 98% เป็นไม้ ผลจากการกระทำดังกล่าวก็เลยส่งผลให้สภาพของหิ้งในตอนนี้ แลดูคล้ายกับการถูกปลวกแทะตามธรรมชาติ บวกกับการที่มีเหล่าแบงค์น้อยแบงค์ใหญ่กระจายอยู่เกลื่อนตู้ เบอร์แบโต้ก็เลยค่อนข้างมั่นใจว่าการจัดฉากครั้งนี้จะตบตาคนอื่นได้

.

"เอี๊ยยยดดด! , ตรึม! , แกร๊ก ๆ !"

.

"โอเคเรียบร้อยไปหนึ่ง ปิดประตูลงกลอน ว่าแต่จะทำยังไงกับกุญแจดีล่ะคราวนี้?"

"เชี้ย! ซูดดดดดด! ใจเย็นก่อนเฮ่ย! มันต้องมีทางออกสิวะ!"

.

หนุ่มผิวสีสูดลมหายใจเข้าไปจนเต็มปอดเพื่อลดการประหม่า ในชุดนุ่งลมห่มฟ้าล่อนจ้อนเจ้าตัวก็เลยเริ่มสอดส่องสายตามองหาหาเสื้อผ้าของตัวเอง สลับกับการจับจ้องไปยังกุญแจเซฟที่ถืออยู่ในมือไปพร้อม ๆ กัน ผ่านไปสักพักเขาก็คิดกลอุบายออก

.

"ต้องเอากุญแจใส่ไว้ในตัวเจ๊ถึงจะไม่ผิดสังเกต เพราะฉะนั้นเราต้องหาเสื้อผ้าใส่ให้แกด้วย ส่วนเรื่องที่ว่าให้แกตายยังไงนั้น.. เหี้ย! สัดดด! กูจะทำแบบนี้จริง ๆ เหรอวะ"

.

"เฮ้อ! เจ๊รู้ไหมว่าผมอ่ะชอบแกล้งบอกทุกคนว่าผมไม่ใช่คนดี.. ผมมันเลว ผมมันชั่ว แต่พอมาถึงวันนี้ ผมเพิ่งรู้ตัวว่ะเจ๊ว่าตัวเองแม่งสารเลวจริง ๆ ! ขอร้องได้โปรด "อย่า" อโหสิกรรมให้ผมเลย ปล่อยให้ผมตกนรกหมกไหม้ไปกับการกระทำของตัวเองด้วยเถอะ"

.

จบประโยคอ่าวโอ้ดังกล่าวเบอร์แบโต้ก็เร่ิมลงมือตามแผน น้ำตาเขาซึมอยู่ตลอดเวลาระหว่างทำภารกิจ เขาเดินย้อนกลับไปตามทางเดินเพื่อควานหาเสื้อผ้าที่ถอดกองไว้ไม่เป็นจุด และขณะเดินไปนั้นเองเพดานข้างบนก็สั่นครือ ๆ ๆ อยู่ตลอด แถมยังมีหินร่วงลงมาไม่หยุดหย่อน เบอร์แบโต้ต้องคอยระวังเพื่อจะหลบมันเป็นระยะ

.

แล้วลองคิดตามดูสิ ว่าจะเป็นยังไงถ้าเขาเลือกที่จะใส่ชุดให้เอ็มม่าจนเสร็จ แล้วก็ลากศพเธอมาวางไว้แถวนี้ ตรงบริเวณที่ไม่มีส่วนหนาของตู้เซฟยื่นออกมาคอยปกป้อง ชาติชั่วดีไหมล่ะ! นี่น่ะเหรอวิธีการแก้ปัญหาเฉพาะหน้าของลูกผู้ชาย เพราะถ้าหากจะจัดฉากให้เธอตายด้วยอุบัติเหตุหินถล่มจริง ๆ แล้วล่ะก็ ลำควยของเขาเองต่างหากที่เป็นฆาตกรตัวจริง

.

ร่วม 2 -3 นาทีผ่านไป หลังจากที่เบอร์แบโต้แต่งองค์ทรงเครื่องให้ตัวเองเสร็จ เขาก็เดินวกกลับมาหาเธอ แม่มดน้อยยังคงหลับปุ๋ยน่ารัก น่าเสียดายที่ต่อจากนี้ไปจะไม่มีใครได้เห็นนัยน์ตาสีฟ้าสุกสกาวนั่นอีกแล้ว แม้กระทั่งเขา! ชายหนุ่มค่อย ๆ ช้อนร่างบางของเธอขึ้นพิงกับประตูเซฟ พลางสวมยกทรง กางเกงใน ถุงน่องแล้วก็เสื้อผ้าเครื่องแบบยูนิฟอร์มของเจ้าหน้าที่ฝ่ายการเงินจนครบสรรพ ก่อนจะเสียบกุญแจเซฟอันเป็นหลักฐานสำคัญไว้ในกระเป๋าเสื้อชั้นในสุด แล้วก็อุ้มเอาศพของเธอออกมาวางไว้ยังตำแหน่งที่คิดว่าหินจะหล่นลงมาใส่

.

"รู้สึกแย่ฉิบหายเลยว่ะ นี่กูต้องทำแบบนี้จริง ๆ เหรอวะ! แม่งเอ๊ยยย!"

.

สองมือยกขึ้นประสานกันที่หลังท้ายทอย ดวงตาแดงก่ำ นัยน์ตาเจิงนองไปในคลองจักษุ ชายหนุ่มตัดพ้อกับตนเองตามติดมาด้วยการเดินวนไปวนมาอยู่กับที่่ ครุ่นคิดถึงความเหมาะสมยิ่งพอเป็นตอนที่สายตาเหลือบไปเห็นบรรดาข้าวของเครื่องใช้ในสำนักงาน , โต๊ะ , เครื่องกดน้ำ , เครื่องถ่ายเอกสาร ฯลฯ พังเละตุ้มเป๊ะเพราะโดนหินหล่นใส่ เขายิ่งรู้สึกสงสารเธอ

.

/แต่ใครมันจะสน! ก้อนอิฐก้อนหินมันไม่มีชีวิตซะหน่อย มันก็เลยหล่นโครม! ลงมาใส่แบบต่อหน้าต่อตา!/

.

"เฮ๊ยยย! เดี๋ยวก่อนสิ!"

.

"วิ้ววววววว!" , "พลั๊วววว!"

.

ตกกระทบพื้นแตกออกเป็นสองเสี่ยง ชนิดที่เฉี่ยวหนังหัวเอ็มม่าไปนิดเดียว เบอร์แบโต้นี่โล้ตัวตามเกร็งไปหมด เขายังทำใจไม่ได้ยังซักค้านกันอยู่ในใจว่าจะปล่อยผ่านหรือยกเลิกดี แต่แล้วจู่ ๆ โสทประสาทของเขาก็กลับได้ยินเสียงของจิตใต้สำนึกขึ้นมา มันเป็นเสียงตัวเองเวอร์ชั่นกึกก้องที่พูดขึ้นว่า

.

"มึงเป็นผู้ชายประเภทไหนกัน มึงอ้อมกลับมาหลบใต้หลังคา แล้วชะโงกหน้าลุ้นว่าผู้หญิงเขาจะหัวเละแค่ไหนเนี่ยะนะ! ไอ้โต้! มึงยังเป็นคนอยู่รึเปล่า!"

.

แค่นั้นก็เกิดแรงฮึดขึ้นมากโข ในที่สุดเขาก็ตัดสินใจได้สักที ด้วยระยะห่างที่ห่างกันประมาณ 10 เมตร วินาทีที่หินอีกก้อนกำลังจะร่วงลงมาจากฝ้าเพดาน ซึ่งคราวนี้คงหล่นตุบใส่กระบาลเธอแน่ ๆ เบอร์แบโต้ก็เลยรีบยื่นมือขวาของเขาออกไป ปรับโหมดมุมมอง First - person ให้เป็นแบบจู่โจมเพื่อล็อคเป้าหมาย แล้วก็หักปลายนิ้วชี้ลงในเสี้ยวอึดใจ! แกร๊ก!

.

"ยิง!!!"

เขาออกคำสั่ง

.

"จิ้ววววววววว!"

.

"เพล๊งงง!"

เข้าเป้าตรงเผงวัตถุทรงกลมกระเด็นแตกออกเป็นเสี่ยง แต่ก็มีบางส่วนหล่นใส่ศพของเอ็มม่าบ้างเล็กน้อย ร่างเธอยังคงแน่นิ่งและก่อนที่เหตุการณ์เลวร้ายจะอุบัติขึ้นอีก เบอร์แบโต้จึงได้รีบปรี่เข้ามาหาเธอพร้อมกับคราบน้ำตา และซุ่มเสียงที่สั่นเครือกว่าครั้งไหน ๆ

.

"ผมทำไม่ได้เจ๊.. ผมทำระยำกับเจ๊แบบนี้ไม่ได้.. ขอโทษนะสำหรับทุกอย่างที่เกิดขึ้น.."

ไม่อายที่จะหลั่งน้ำตาออกมา ชายหนุ่มรีบอุ้มร่างของเธอกลับคืนไปให้อยู่ในที่ ๆ ปลอดภัยใกล้ ๆ ตู้เซฟ

.

"เฮ้อออ.. ในที่สุดก็กลับมาที่จุดเริ่มต้นกันอีกจนได้สิพวกเรา"

.

"เอาไงต่อดีล่ะคราวนี้ ลืมตาตื่นขึ้นมาบอกผมหน่อยก็ดีนะเจ๊ ผมมืดแปดด้านไปหมดแล้ว , เฮ้อ..!"

.

ถอนหายใจอีกทีเป็นรอบที่แปดแสน แต่คราวนี้เบอร์แบโต้กลับทำบางอย่างที่ต่างออกไป นั่นก็คือการเกาหัวตัวเองแกร๊ก ๆ อันเป็นท่วงท่าที่มักจะเกิดขึ้นเวลาที่คนเราคิดอะไรไม่ออก เขาก้มลงมองดูเรือนร่างของเธอในชุดยูนิฟอร์มแสนเรียบร้อย ตีหน้าเศร้าดร็อปอารมณ์ปลดปลงต่อชีิวิต แล้วก็เป็นตอนนั้นนั่นเองที่เจ้าตัวรู้สึกได้ว่ามีอะไรผิดปกติ

.

"โอ๊ย! สัด! นิ้วแม่งเกี่ยวผม เวรเอ๊ย! เสือกลืมพับนิ้วเก็บซะได้"

.

"เอ๊ะ! แต่เดี๋ยวก่อนซิ..! นิ้ว! มือ! มือขวาสำหรับยิง!.. มือซ้ายสำหรับ Drain!"

.

เบอร์แบโต้ละสายตาจากศพฝ่ายหญิงมาโฟกัสที่สองฝ่ามือของตนเอง พลางขยับมันยุบยับ ๆ เป็นจังหวะ

.

"ห่ะ ๆ ฮ่า ๆ คิดออกแล้วโว๊ย! เราคิดออกแล้ว! ยังมีวิธีนี้อยู่อีกนี่นา! ห่ะ ๆ "

.

สลัดคราบความเศร้าเขวี้ยงทิ้ง กระโดดโลดเต้นดีใจอย่างกับเด็กได้ของเล่น หนุ่มอเมริกันผิวสีเฝ้าภาวนาแต่เพียงให้เซลล์ในร่างกายเธอยังไม่ตาย เพราะถ้าไม่มีมันสิ่งที่เขาอุตส่าห์คิดได้ก็จะหมดความหมายลงทันที