บทที่ 25 : เสมือนท้องฟ้า วิปริตแปรปรวนทันใด!

ร่างหนาค่อย ๆ กระเถิบตัวเองถอยห่างออกมาจากส้นตีนทรายเล็กน้อย พลางดึงหูฟังไร้สาย (ข้างเดียว) ที่หมอยูมิโกะให้มาตั้งแต่ตอนแรกออกมาเช็คดู เขาทั้งตบทั้งตีแล้วก็เคาะมันสลับกับการพูดขอความช่วยเหลือแบบกระซิบกระซาบ

.

"ฮัลโหล! หมอ! ได้ยินผมไหมหมอ! ช่วยผมด้วย.."

.

เงียบสนิทไม่มีสัญญาณตอบรับใด ๆ กลับมา มิหนำซ้ำการสั่นสะเทือนของคลื่นเสียงดังกล่าว ยังไปเรียกเอาบาทาของเจ้ายักษ์บิ๊กเบิ้มเอาเข้าให้

.

"เหี้ยเอ๊ย! มันยกขาเตรียมจะกระทืบกูอีกดอกแล้ว! ย๊ากกกก!"

.

"ฮึบ!!!"

.

คราวนี้ไม่รอดลำตัวของเจฟเฟอร์โดนฝ่าเท้าทรายใหญ่ยักษ์อัดเข้าเต็มลำ ตัวเขากลิ้งหลุน ๆ คอพับไถลลากไปกับพื้นทราย กระอักเลือดแค๊ก ๆ เท่านั้นยังไม่พอเจ้าปีศาจทรายไจแอนท์ยังอุตส่าห์ตามมาเก็บงานของตน ด้วยการวิ่งปรี่เข้ามาใส่ง้างกำปั้นมาแต่ไกล หวังจะเผด็จศึกเขาด้วยหมัดขวาตรงไม่หลงติดยา!

.

"ตรึมมม!!!"

.

ชายหนุ่มวาร์ปตัวหลบหมัดดังกล่าวได้ราวกับปาฏิหาริย์ เขาโคตรจะงงกับสิ่งที่เกิดขึ้น แต่ถึงยังไงความสำคัญของการติดต่อหมอยูมิโกะให้ได้ ก็มีค่ามากกว่า จึงรีบวิ่งตื๋อหนีออกมาตั้งหลักให้ไกลขึ้นกว่าเก่า ในขณะที่อสูรกายจัมโบ้กำลังโงนเงนตั้งตัวเตรียมจะโจมตีหนต่อไปอยู่นั้น เจฟเฟอร์ก็ได้ตัดสินใจยัดหูฟังไร้สายอันเดิมใส่กลับเข้าไปในหูอีกครั้ง

.

"ขอลองดูอีกทีแล้วกันวะ! คราวนี้ลองสลับหูดูบ้างไม่แน่ระบบเสียงเราอาจจะมีปัญหา"

.

"แกร็ก ๆ ๆ "

.

"ฮัลโหลหมอ.. ฮัลโหล.. สถานการณ์ฉุกเฉินผมต้องการความช่วยเหลือ.. เฮ้! หมอ!"

.

"ครืดดด.. ครืดดด.."

การสนทนายังไม่เกิดขึ้น แต่ดีขึ้นหน่อยตรงที่เร่ิมได้ยินเสียงคลื่นแทรกเข้ามาบ้างแล้ว

.

"ให้ตายสิโว๊ย! นี่จะให้กูตายก่อนจริง ๆ ใช่ไหมถึงจะติดต่อกันได้เนี่ยะ เวรเอ๊ย! นั่นไงแม่งมาอีกดอกหนึ่งแล้ว ย๊ากกกกก!!! อุ๊บ!!!"

.

เหนือชั้นกว่ามากเพราะคราวนี้ไม่ใช่การโจมตีในระยะประชิดเหมือนครั้งก่อน นอกจากมันจะตัวใหญ่แล้วเจ้าอสูรกายบิ๊กเบิ้มยังมีสมองด้วย มันได้ทำการละลายกำปั้นยักษ์ข้างซ้ายของตัวเองออกเป็นชิ้น ก่อนจะใช้มือขวาตัวเองประคองเอาไว้ แล้วก็เขวี้ยงเข้าใส่เจฟเฟอร์มันทั้ง ๆ อย่างงั้น!

.

โอ้แม่เจ้าโคตรจะโรคจิตเลย! ดีแค่ไหนแล้วที่ร่างกายของมันไม่มีเลือด ไม่งั้นนี่คงเป็นฉาก 18+ ที่เข้าขั้นรุนแรงอีกฉากหนึ่ง กำปั้นยักษ์ลอยละลิ่วปลิวละล่องแหวกอากาศ ก่อนจะโชว์ความแอดวานซ์ขั้นแทพด้วยการหยุดกึกค้างเติ่งตอนใกล้จะถึงตัวเหย่ือ

.

ด้วยความสัตย์จริงสาบานได้ว่าเจฟเฟอร์ไม่มีปัญญาหลบพ้นหรอก เขาตายแน่! ตายทั้ง ๆ ที่ในหูยังมีหูฟังง่อย ๆ ที่ติดต่อใครไม่ได้เสียบคาอยู่ แต่เจ้าอสูรกายดันเลือกที่จะยั้งมือเอาไว้ ในท่าเกร็งคองอเข่าใบหน้าเหยเกเตรียมรับการปะทะ เจฟเฟอร์สังเกตเห็นได้ชัดเลยว่าไอ้เจ้ายักษ์นี่มันกำลังทำสัญญาณมือแปลก ๆ คล้ายกำลังร่ายเวทย์ หรือออกคำสั่งอะไรสักอย่างอยู่

.

แล้วทันใดนั้นเองกำปั้นเจ้ากรรมก็แตกสลายกลายเป็นฝุ่นผงอย่างน่าอัศจรรย์ มันแผ่สยายปกคลุมเข้าหูเข้าตาเจฟเฟอร์จนมองอะไรไม่เห็น เขาทั้งสำลักแล้วก็แสบตาแสบจมูกเคลื่อนตัวไม่ได้ ทำได้แค่ร้องอุทานออกมาว่า

.

"ให้กูตายเถอะถ้าจะทำกูขนาดนี้.. แค๊ก ๆ ๆ แค็ก ๆ ๆ "

"โอ๊ยย! แค๊ก ๆ แค๊ก ๆ!"

.

ชายหนุ่มทรุดตัวลงกับผืนทราย น้ำลายหยดติ๋ง ๆ ราดรดลงพื้น รอบตัวมีแต่ฝุ่นผงคล้ายกับว่าตัวเองนั้นถูกจองจำอยู่ในม่านบาเรีย ที่เต็มไปด้วยพายุทรายจากทะเลซาฮาร่า แต่ถึงกระนั้นจากตรงนี้เจ้าตัวก็ยังอุตส่าห์ได้ยินเสียงดังกรุ๊บ ๆ แว่วผ่านเข้ามา ครั้นพยายามป้องสายตามองไปตามทิศทางแหล่งกำเนิด

.

"นั่นไงกูว่าแล้ว.. กูสู้มึงไม่ได้หรอกไอ้สารเลวแขนแม่งเสือกงอกใหม่ได้!"

"ไอ้เหี้ย! ถุ๊ยยย! มึงโกงกูอ่ะ!"

.

คิดว่ามันจะสนใจคำด่าของเขาไหม? ไม่เลยจ้า! เพราะระหว่างที่ร่างมหึมายักษากำลังเดินลากเท้าอาด ๆ เข้ามาหวังจะปิดจ๊อบ มันก็ได้งอกแขนทรายข้างใหม่ออกมาด้วย มิหนำซ้ำยังใหญ่ขึ้นกว่าเดิมถึงสองเท่า

.

"โครงงงงง! โครงงงงง!"

.

พื้นดินสั่นพับ ๆ ๆ ยักษปักษ์หลั่นปลดปล่อยเสียงคำรามออกมาอย่างน่ากลัว ซึ่งเรื่องหนึ่งที่น่าตลกสุด ๆ ในตอนนี้ก็คือจนป่านนี้เจฟเฟอร์ยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าไอ้ทรายนรกนี่มันต้องการอะไร? เขาไปทำอะไรให้มันโกรธนักหนา มันเหมือนตัวละครลอย ๆ ที่ไม่มีที่มาที่ไปยังไงก็ไม่รู้ แต่ทั้งนี้ทั้่งนั้นคนที่รู้รายละเอียดเรื่องนี้อยู่คนเดียว ก็คือเทพผู้สร้างอย่างหมอยูมิโกะ สายลับหนุ่มก็เลยกลั้นใจลองติดต่อหาเธออีกที

.

"เอาวะครั้งสุดท้าย! ไหน ๆ ก็หนีออกจากบาเรียทรายนี้ไม่ได้แล้วนี่ อีกไม่กี่ก้าวเจ้าเบิ้มนั่นก็จะเดินมาถึงแล้วด้วย กูไหว้ล่ะรับสายกูทีเถอะกูเป็นพระเอกของเรื่องนะเฟ้ย"

.

หลับตาลงคุกเข่าอ้อนวอน แม้ฝุ่นทรายจะเต็มปากเต็มคอ แต่ครานั้นเจฟเฟอร์ก็ยังอุตส่าห์หยิบเอาหูฟังไร้สายออกมาถูเข้ากับเสื้อปืด ๆ เขายัดมันเข้าไปที่รูหูตามเดิม แต่ยังไม่ทันที่จะเริ่มพูดอะไรเลยปลายสายจากฟากโน้นก็ส่งเสียงกลับมาซะก่อน ซึ่งเป็นเสียงที่หวานเจี๊ยบราวกับน้ำแดงเฮลบลูบอยก็มิปาน

.

"ว่าไงคุณไปถึงโรงงานแล้วเหรอ มีปัญหาอะไรรึเปล่า?"

.

"มีดิหมอ! ปัญหาใหญ่โคตร ๆ ทรายในโลกนี้กำลังจะฆ่าผม! ช่วยผมด้วย!"

.

"ครืดดดด! , ครืดดดด! , ครืดดดด!"

คลื่นแทรกก็เสือกดังแว่วเข้ามาซะอีก แต่ก็ยังดีที่พอจะจับใจความของกันและกันได้อยู่

.

"คงเป็นแซนดี้จังสินะ! อื้อหือ!"

.

"ผมไม่รู้! มันขังผมไว้ในทราย ผมขยับตัวไม่ได้เลยทำไงดีช่วยผมด้วยหมอ"

.

"ครืดดด! , ครือออ! , ครืดดดด.. ด.. ด!"

.

"ทำใจดี ๆ ไว้ก่อน มีสติเอาไว้นะแล้วค่อย ๆ ทำตามที่หมอบอก เจ้านั่นน่ะมีวิธีที่จะต่อกรได้อยู่.."

.

ได้ยินเช่นนั้นก็ใจชื่นขึ้นอยู่หรอก แต่มันจะทันการณ์ไหมล่ะในเมื่อแหงนหน้ามองขึ้นไป ก็ผงะเข้ากับเงาทะมึนของฝ่ามือยักษาที่ย้อมท้องฟ้าจนดำทมิฬไว้จนหมดแล้ว!

.

ชีวิตของเจฟเฟอร์จะเป็นอย่างไร เขาจะพุ่งหลบฝ่ามือบิ๊กเบิ้มพ้นไหม โปรดติดตามตอนต่อไป