บทที่ 26 : เปรี้ยงปร้างสว่างไสว อันตรายไปทุกที่

"ไม่ทันแล้วหมอ มันฟาดลงมาแล้ว อร๊ากกกกก!!!"

.

เจฟเฟอร์ร้องลั่นเขายกมือขึ้นค้ำแม้จะรู้ดีว่าเป็นดั่งไม้ซีกงัดไม้ซุง แต่ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อว่าเพราะท่วงท่าแต๋วแตกดังกล่าวนั่นเองที่ทำให้เจ้าตัวยังคงมีชีวิตรอด เมื่อหมอยูมิโกะที่อยู่อีกฟากหนึ่งของปลายสายได้ใช้ปฏิิภาณไหวพริบตะโกนสวนออกไปว่า

.

"Drain!!!"

มันดังซะจนเจฟเฟอร์คิดว่าแก้วหูตัวเองคงแตก มันดังจนลอดผ่านหูฟังออกมาแล้วก็ไปรันเข้ากับระบบคอมพิวเตอร์ภายในของเจ้าหน้าที่ภาคสนาม

.

เพียงเสี้ยวอึดใจวินาทีที่ฝ่ามือทรายใหญ่เบิ้มกำลังจะบดขยี้ร่างอยู่รอมร่อ ฝ่ามือของเจฟเฟอร์ก็จมบุ๋มลงไปเป็นหลุม แล้วพลังลมดูดอันเชี่ยวกราดก็เริ่มทำงาน มันดูดเอาเม็ดทรายมากมายเข้ามาเก็บไว้ในตัว กระบวนการทุกอย่างเหมือนกับตอนที่เจฟเฟอร์ทำกับก้อนความคิดผู้คนเป๊ะ ๆ ฝ่ามือเขาดูดด๊วบ ๆ สูบเอาทรายเป็นตัน ๆ เข้ามา ส่งผลให้อวัยวะของเจ้าปีศาจยักษ์เริ่มจะมีสภาพเว้าแหว่งเจียนอยู่เจียนไป ซึ่งไม่ใช่เฉพาะแค่มือแต่รวมไปถึงขาด้วย การ Drain อันยอดเยื่ยมทำให้ขาของมันเสียการทรงตัว พลันล้มตรึงลงหงายท้องหงายไส้

.

"ตรึมมมมมมมม!"

.

แต่ทว่ากับแขนขวาของเจฟเฟอร์นี่สิ ที่ลักษณะดูไม่ดีเอาซะเลย เจ้าตัวเจ็บปวดทรมานมากจนต้องออกปากบอกให้หมอยูมิโกะหยุด

.

"อูยยยยย~ หมอ แขนผมจะไม่ไหวแล้ว ควันขึ้นใหญ่แล้ว อูยยยยย~! พอก่อน ๆ !"

.

เจฟเฟอร์ร้องโอดโอยเจ็บปวดแสนสาหัส และทันทีที่เครื่องหยุดเจ้าตัวก็รับรู้ได้เลยว่าร่างกายตัวเองนั้นไม่ปกติอีกต่อไปแล้ว

.

"แม่มโอ๊ย! ตัวหนักอึ้งเลยอ่ะขากถุ๊ย..!!!"

"ในปากก็มีแต่ทราย.. ถุ๊ยยยย!"

"ขอบคุณมากนะหมอที่ช่วยไว้ทัน ยังไงก็คุ้มแหละดีกว่าตายฟรี ทำไมผมถึงคิดไม่ถึงนะว่ามีวิธีนี้อยู่ไอ้เราก็เสียเวลายิงกระสุนเลเซอร์ใส่มันอยู่ตั้งนาน แค๊ก ๆ ๆ แค๊ก ๆ ๆ โอยทรายเต็มคอเลย"

.

"ยังค่ะยังไม่จบแซนดี้จังเขายังไม่ตายหรอกนะ ถ้าจะพูดกันตรง ๆ ต้องบอกว่าเขาเป็นอมตะ"

.

"ห๊ะ! นี่หมอล้อผมเล่่นป่าวเนี่ยะ?"

.

เจฟเฟอร์ตกใจสะดุ้งโหยง เขารีบหันไปหาปีศาจทรายท่ีเพิ่งจะรู้ชื่อจริงสุดน่ารักว่าแซนดี้ ก่อนจะพบว่ามันกำลังค่อย ๆ ซ่อมแซมร่างกายตัวเองขึ้นมาใหม่อีกครั้ง มิหนำซ้ำยังพยายามที่จะชันกายลุกขึ้นยืนด้วย

.

"ถะ.. ถอยก่อนดีกว่า ต้องรีบหนีไปจากที่นี่! ดะ.. เดี๋ยวนี้เลย!"

ทรายเต็มคอทำให้เปล่งเสียงไม่ถนัด ซะเมื่อไหร่เพราะที่ถูกคือเจฟเฟอร์แม่งกลัวจนพูดอะไรไม่ออกต่างหาก ในหัวเขามีเพียงการหลบหนีจึงรวบรวมเรี่ยวแรงพยุงตัวเองเซแถด ๆ ลัดเลาะไปตามสันทรายเจตนาจะไปให้ไกลที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ก็ไม่ค่อยถนัดนักเพราะน้ำหนักตัวในตอนนี้ที่น่าจะมากขึ้นกว่าเดิมถึง 3 เท่า ดูได้จากรอยเท้าที่จมลึกลงไปในทรายมากกว่าปกติ

.

"ครืดดดด , ครืดดดด"

.

"ฮัลโหล ๆ ฮัลโหลหมอได้ยินไหม หมอจะสร้างของพรรค์นี้ขึ้นมาทำไมเนี่ยะ มันอันตรายมากเลยนะรู้ตัวรึเปล่า!"

.

"ก็ไม่ทำไมหรอกค่ะ แซนดี้เขาเป็นหนึ่งในสิ่งมีชีวิตทดลองแล้วก็ผิดพลาดเหมือนกันกับพวกนาริตะกับยูมิ เพียงแต่เขาไม่มีร่างกายก็เลยใช้ทรายที่มีอยู่เยอะแยะในนี้เป็นร่างกายแทน บางทีเขาอาจจะอยากได้ตัวคุณล่ะมั้งเขาเลยดักทำร้ายเอา ไม่รู้สิ! เพราะหมอเองก็ควบคุมเขาไม่ได้"

.

"ไม่ค่อยได้ยินเลยหมอเอาไว้เล่าวันหลังดีกว่า เอาเป็นว่าตอนนี้รบกวนหมอช่วยผมที ต่อจากนี้ไปให้ผมทำยังไงต่อ ผมวิ่งไม่ไหวแน่ ๆ ผมไม่เหลือเรี่ยวแรงแล้ว แขนขวาผมก็ควันขึ้นโขมงเลย! คงใช้การอะไรไม่ได้อีกแล้วไม่ว่าจะยิงกระสุน หรือ Drain"

"ฮู่ววว~! เหนือยจังแฮะ แฮ่ก ๆ แฮ่ก ๆ "

.

จ้วงเท้าย่ำต๊อกถอยห่างออกมาจากจุดเกิดเหตุได้แค่ประมาณ 200 เมตร เจฟเฟอร์ก็ลิ้นห้อยซะแล้วซึ่งระยะทางแค่นี้เอาตรง ๆ นะเจ้าแซนดี้มันกระโจนพรวดทีเดียวก็เกินพอ

.

"ครืดดดดด , ครืดดดดด"

.

"นั่นสิหมอก็ไม่ค่อยได้ยิน เอางี้หมอจะสรุปสั้น ๆ นะตั้งใจฟังให้ดี"

.

"ครับ.. ว่ามาเลย"

.

"แซนดี้เขาไม่มีวันตายก็จริง แต่คุณสามารถเอาชนะเขาได้ด้วยการใช้น้ำ สสารเหลวจะทำให้ทรายจับตัวเป็นก้อนและไม่รวมตัวกันอีก"

.

"เหมือนค็อกโคไดซ์ในการ์ตูนวันพีชน่ะเหรอครับ?"

.

"ไม่รู้สิ! การ์ตูนเก่าตั้งแต่ก่อนสมัยสงครามโลกหมอไม่รู้จักหรอก เอาเป็นว่ายังไงก็แล้วแต่วิธีนี้แหละเวิร์ค หลังจากนั้นคุณก็ต้องช่วยตัวเองอีกที หมอไม่รู้ว่าทางนั้นเป็นยังไง? คุณลงโบกี้ด้วยสาเหตุใดหมอก็ไม่รู้ แต่น่าจะพอมีร่องรอยของรางรถไฟหลงเหลืออยู่บ้าง ตามรางไปมุ่งลงใต้โรงงานจะอยู่ ณ จุดสิ้นสุด Map"

.

"ครืดดดดด , ครืดดดดด , ครืดดดดด"

.

"หมออย่าเพิ่งหมอ แล้วผมจะหาน้ำได้จากไหน หมอยูมิโกะ เฮ้! เชี้ยเอ๊ยคลื่นแทรกนี่น่ารำคาญจังวะ! หมอ.. หมอยูมิโกะ! ทราบแล้วเปล่ียนตอบกลับหน่อยเซ้!!!"

.

"ครืดดดดด , ครืดดดดด , ครืดดดดด""

.

ก่อนที่สัญญาณจะตัดไปเจฟเฟอร์ได้ยินเพียงคำพูดสุดท้ายของแพทย์หญิงหน้าหมวย ที่กำชับกับเขาว่าให้กลับด้านหูฟังไร้สายซะ ซึ่งเจ้าหน้าที่หนุ่มก็ทำตามแต่โดยดี ทั้งที่ก็ไม่รู้หรอกว่ามันจะช่วยอะไรเขาได้

.

เคลื่อนที่ไปข้างหน้าต่อด้วยความเร็วที่ช้ากว่าเต่าเมาสารระเหย นี่เขาถูกเจ้าปีศาจแซนดี้กลืนกินไปแล้วรึเปล่านะทำไมถึงได้รู้สึกอ่อนแอขนาดนี้ แล้วดูสิ! แม้แต่เหง่่ือยังผุดออกมาเป็นเม็ดทรายเลย นั่นย่อมแสดงว่าในตัวของเจฟเฟอร์ในตอนนี้คงมีแต่ทรายอัดแน่นอยู่ น้ำในตัวคงระเหยแห้งไปหมดแล้ว แล้วอีหรอบนี้สายลับมือหนึ่งอย่างเขาจะไปหาน้ำจากไหนมาใช้ต่อกรกับจอมปีศาจแซนดี้ได้อีกเล่า

.

ครั้นจะหนีไปเฉย ๆ ก็คงไม่รอดอยู่ดี เพราะ ณ เวลาปัจจุบันไอ้ยักษ์ตัวเขื่องก็ได้จัดแจงซ่อมแซมตัวเองจนแล้วเสร็จเป็นที่เรียบร้อยแล้วเหมือนกัน มันลุกขึ้นยืนเนิบนาบพลางชะโงกหน้าไปมามองหาเหยื่อตัวเท่ามดซึ่งก็คือเขา! หมอบสิครับจะรออะไร! เจ้าหน้าที่ภาคสนามผู้ถูกฝึกยุทธวิธีการรบมาอย่างโชกโชนไม่สนใจหรอกว่าพื้นจะสกปรกแค่ไหน เจฟเฟอร์ทิ่มหน้าแนบกับทรายทั้งยังตะกุยตะกายเอาทรายมากลบสุมทับตัวเองเอาไว้ไม่ให้มันเห็น แต่ก็ดันลืมไปซะสนิทว่าทรายทุกเม็ดในผืนแผ่นดินนี้ ล้วนแต่มีแซนดี้เป็นผู้ควบคุมอยู่ทั้งหมด!

.

"เอาสิเจ้าแซนดี้จังหน้าโง่ แน่จริงก็หาฉันให้เจอสิ.. หึ ๆ "

.

ทำเป็นยิ้มมุมปากทั้งที่ตัวเองกำลังจะชะตาขาดยังไม่รู้ตัว โถ.. พ่อเจฟเฟอร์ผู้น่าสงสาร!