บทที่ 24 : บู้ล้างผลาญ คุณอาฉลอง ภักดีวิจิตร

พื้นทรายรอบตัวทั้ง 360 องศาพุ่งทะยานขึ้นเป็นแท่งเสา มันโผล่พรวดเป็นลำ ๆ ขนาดสูงใหญ่ตระการตามากกว่าตึก 8 ชั้น เจฟเฟอร์ยืนขาแข็งทื่อแหงนมองมันจนคอเป็นเอ็น เขาตกตะลึงจนก้าวขาไม่ออก ไม่มีทางหนีไม่มีที่ซ่อน ทุกทิศทุกทางถูกล้อมไว้ด้วยแท่งทรายหลายสิบต้น การผุดขึ้นดังกล่าวทำให้เม็ดทรายบางส่วนกระเด็นหลุดออกมา ซึ่งกว่าจะหล่นลงสู่พื้นได้ก็ใช้เวลามากกว่า 10 วิบ่งบอกถึงความอลังการใหญ่ยักษ์ ด้วยสเกลที่เทียบได้กับภูเขากับเห็บหมา จึงแทบเป็นไปไม่ได้เลยที่ชายพิการแขนขาดอย่างเจฟเฟอร์จะต่อกรกับมันได้

.

"แสกนข้อมูลวิเคราะห์องค์ประกอบ"

ชายหนุ่มสั่งการซุ่มเสียงสั่นเครือ

.

ทันใดนั้นภาพที่เห็นในมุมมองบุคคลที่หนึ่งก็ปรากฏเป็นเคอร์เซอร์กระพริบแป๊บ ๆ วิ่งไล่แสกนแท่งทรายต้นหนึ่งตั้งแต่บนยันล่าง ตัวเลขข้อมูลวิ่งยึกยืออยู่ริมจอรอการประมวลผล

.

"เราอาจจะแค่กลัวไปเอง บางทีในแท่งทรายนั่นอาจจะมีตัวอะไรซ่อนอยู่ ตัวที่ใช้ทรายในการข่มขู่ศัตรูคล้ายกับหางของงูหางกระดิ่ง.."

.

ชุดข้อมูลยังคงวิ่งต่อไป ในขณะที่ขาทั้งสองข้างก็สั่นรัวพอ ๆ กัน เขากำลังจะจมลงไปเรื่อย ๆ ด้วยผลพวงจากเม็ดทรายข้างบนที่หล่นลงมาทับถม

.

"ติ๊ด! ๆ , ติ๊ด! ๆ "

.

"ได้แล้วเหรอมันคือตัวอะไรคอมพิวเตอร์?"

.

"SAND"

.

"ทราย! แค่ทรายเนี่ยะนะ! บ้าน่า.. เม็ดทรายจะเคลื่อนไหวแบบนี้ได้ยังไงไม่มีเหตุผลเลย"

เจฟเฟอร์สั่งระบบวิเคราะห์องค์ประกอบใหม่อีกหลายที แต่ผลลัพธ์ก็ออกมาเหมือนเดิมทุกครั้งมีแค่ทรายกับทราย แล้วก็เป็นทรายล้วน ๆ ที่ล้อมกรอบเขาเอาไว้ หนำซ้ำในตอนนี้ก็กำลังจะขย้ำกลืนกินเขาลงไปเรื่อย ๆ ถ้าไม่เร่งทำอะไรสักอย่าง

.

สายลับอันดับหนึ่งตกอยู่ภายใต้การจองจำแห่งทัณฑสถานสีส้ม เม็ดทรายนับแสนนับล้านไหลเข้ามาเต็มกางเกงและเสื้อผ้า มันหนักอึ้งแถมยังฉุดเขาให้จมดิ่งลงไปราวกับโซ่ตรวนพ่วงลูกตุ้มเหล็ก แม้ว่าจะมีอยู่ช็อตหนึ่งที่เสาทรายบางต้นดันวูบไหวไปตามแรงลม เสี้ยววินาทีที่เกิดช่องว่างดังกล่าวเจฟเฟอร์จึงไม่รอช้า เขารีบพุ่งตัวด้วยความรวดเร็วพลางเอียงตัวให้หน้าตัดแคบที่สุด หวังจะสอดแทรกทะลุออกไปด้านนอกให้ได้ หัวพ้น! , แขนพ้น! , แต่ตัวไม่รอด!

.

"กึก!"

.

"เย็ดแม่งเอ๊ย! เหวอ! เฮ๊ยยย! เดี๋ยว ๆ ๆ ฟังกันก่อนเซ้! อร๊ากกกกกก!!!"

.

ราวกับว่าเม็ดทรายพวกนี้มีชีวิต เหมือนพวกมันรู้ว่าเหยื่อรายนี้กำลังจะคิดหนีจึงได้กระชับตัวเข้า เสาทรายที่เคยเป็นช่องโหว่ก็เลยรวบตึงเข้าหากันในเสี้ยวอึดใจ บีบรัดลำตัวของเจฟเฟอร์แน่นติดแหงก ก่อนที่จะมีมวลทรายจากข้างล่างอีกลำกระแทกสวนขึ้นมาอย่างแรงโอบอุ้มเอาร่างที่เคยแข็งแกร่ง ติดสอยห้อยตามขึ้นไปบนฟากฟ้า ผสานรวมกันเป็นหนึ่งเดียวกับแท่งเสา

.

"ฟิ้วววว~!"

.

"เฮ๊ยยย! ไอ้ทรายหัวควยมึงปล่อยกูลงเดี๋ยวนี้นะเว๊ย! กูไม่ชอบที่สูง ๆ หึ๊ย! ฮึบ! "

.

ลมตีหน้าโบกสะบัดริมฝีปากพัดกระพือ เจฟเฟอร์ไม่มีทางเลือกถ้าไม่ทำอะไรสักอย่างเขาก็ต้องตาย เดชะบุญที่ใบหน้ากับท่อนแขนดันเป็นอวัยวะเพียง 2 ส่วนที่โผล่พ้นออกมา เจ้าตัวก็เลยรีบหันปลายนิ้วที่พับเป็นกระบอกปืนเตรียมไว้แล้ว สาดกระสุนเข้าใส่โคนของแท่งเสาที่ปรากฏอยู่เบื้องล่าง

.

"โหมด Auto ยิงต่อเนื่อง! ยิง!"

.

"จิ้ว ๆ ๆ ๆ จิ้ว ๆ ๆ ๆ จิ้ว ๆ ๆ ๆ !" , พลั๊ก! แก๊ก ๆ วี๊ดดด!!!

.

หัวไหล่แทบหลุดนานแค่ไหนกันที่เจ้าตัวไม่ได้เลือกใช้หมวดการรบแบบนี้ จากที่เคยใช้แค่นิ้วเดียวกับเลเซอร์หนึ่งนัดแม่น ๆ เจาะเข้าที่กระโหลก มาหนนี้แม่งเสือกต้องใช้ทั้งมือ นิ้วทั้งห้าถ่างออกจากกันเป็นพังผืด ก่อนที่จะกระหน่ำห่ากระสุนเลเซอร์ใส่โคนเสาเป็นพายุ

.

"จิ้ว ๆ ๆ ๆ ๆ จิ้ว ๆ ๆ ๆ ๆ จิ้ว ๆ ๆ ๆ ๆ "

.

เสาทรายได้รับความเสียหายค่อนข้างมาก จากมุมมองด้านบนเจฟเฟอร์มองเห็นบริเวณโคนเว้าแหว่งเป็นวง ๆ วูบวาบซ้ายทีขวาที ในขณะที่อาฟเตอร์เอ็ฟเฟ็คที่เกิดขึ้นตามมาก็ทำให้ต้นแขนเขาเจ็บหนักอยู่ไม่น้อย มันรับแรงกระแทกมากไม่ได้ การยิงคอมโบต่อเนื่องเมื่อครู่คงทำให้น๊อตข้างในหลุด มิหนำซ้ำยังมีกลุ่มควันโพยพุ่งออกมาฟู่ ๆ ตามรูขุมขน

.

"ช่างหัวมัน! ยิงต่อไป! มันใกล้จะล้มแล้ว"

.

กัดฟันกราดกระสุนใส่ต่อไปอย่างไม่หยุดยั้ง เสียงจิ้ว ๆ แว่วดังราวกับการรบกันของกองทหารสตอร์มทรูปเปอร์ในหนังสตาร์วอร์ ดีกว่าหน่อยคือเขายิงค่อนข้างแม่น กระสุนนี่เข้าเป้าเป๊ะ ๆ บวกกับแท่งเสาทรายเองก็เซ็ตตัวใหม่รองรับการเว้าแหว่งนั้นไม่ทัน จึงค่อย ๆ เอนตัวลงช้า ๆ ก่อนจะฟาดตรึมลงกับพื้นในท้ายที่สุด

.

"ตรึมมมมม!!!"

.

"แฮ่ก! แฮ่ก! แฮ่ก! สัด! เกือบกูตายห่าไปแล้วไหมล่ะ ดีนะว่าพื้นข้างล่างมันนุ่มความสูงเมื่อกี้่น่าจะพอ ๆ กับตึกสำนักงานใหญ่เลยมั้ง แฮ่ก! แฮ่ก! แฮ่ก! "

หน้าซุกดินปากคาบทรายพื้นผิวทะเลทรายแตกกระจายเป็นวงกว้าง เจ้าหน้าที่เจฟเฟอร์จึงรีบตะกุยตะกายป่ายปีนขึ้นมาโดยเร็ว พลางถ่มเม็ดทรายออกจากปากสลับกับการเป่าปากพรู ๆ

"อดทนหน่อยเถอะวะเจ้าแขน ถ้ารอดไปจากที่นี่ได้ถึงโรงงานเมื่อไหร่จะเปลี่ยนให้ใหม่ทั้งซ้ายและขวาเลยคอยดู!"

ฟู่ ๆ ไอร้อนวูบขึ้นแทบจะทันทีทันใดหลังพูดเสร็จ ควันโขมงลอยแทรกตัวออกมาจากใต้ผิว แต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้อันตรายที่อยู่เบื้องหน้าเจือจางลงไปตามควัน

.

.

"มันยังคงอยู่!"

สายลับหนุ่มคิดในใจ หน้าเขาเริ่มซีดเพราะรู้แล้วว่าอาวุธที่มีทำอะไรเจ้ากองทรายยักษ์นี่ไม่ได้ เขากำลังตกอยู่ในสถานการณ์เสียเปรียบหนัก สมรภูมิแห่งนี้คือบ้านของมัน ส่วนเขาน่ะเหรอเพิ่งเคยเข้ามาในนี้เป็นครั้งแรก ไหนจะร่างกายที่อยู่ในสภาพทรุดโทรมโคตร ๆ นี่อีก ด้วยระยะห่างประมาณ 7 - 8 เมตร จากที่หล่นฟาดพื้นลงมา เจฟเฟอร์ทำได้แค่ประคองสติตัวเองเตรียมมองหาทางหนีทีไล่ ทำไมน่ะเหรอ? ก็เพราะว่าดูทรงแล้วสิ่งที่เจ้าตัวทำลงไปเมื่อครู่ คงจะไปกระตุกต่อมโกรธของมันเข้าน่ะสิ

.

ในเมื่อส่ิงมีชีวิตประหลาดนี้มีแต่ "ทราย" รูปร่างก็เลยไม่แน่นอน กล่าวคือจะเป็นอะไรก็ได้จะยืดจะหดอะไรได้หมด พอเจฟเฟอร์ไปทำร้ายมันเข้า มันก็เลยถือโอกาสรีเซ็ตรูปร่างตัวเองใหม่ด้วยการยุบต้นเสาที่เหลืออยู่ทั้งหมดทิ้ง กลายเป็นพื้นทรายราบ ๆ ต่อด้วยการเพิ่มจำนวขึ้น พรวด! พรวด! พรวด! จนเนินทรายธรรมดากลายเป็นภูเขาสูงตั้งตระหง่านภายในไม่กี่วิ หลังจากนั้นอวัยวะส่วนล่างก็งอกออกมา เป็นลำขา เป็นหัวเข่า เป็นฝ่าเท้า ที่ขนาดใหญ่โตเท่าบ้าน

.

ตามติดมาด้วยแขนสองข้างแนบชิดติดลำตัว กำปั้นมันนะดูไกล ๆ มองไม่ออกหรอกว่ามีกีี่นิ้ว แต่ถ้านับเฉพาะไซต์แล้วล่ะก็คงน่าจะพอ ๆ กับรถทัวร์สามคันผูกติดกันเห็นจะได้ ศีรษะกับใบหน้างอกออกมาหลังสุด ลูกตากลวงโบ๋จมยุบลงไปพลางแยกเขี้ยวเปล่งเสียงคำรามดังสนั่นหวั่นไหว จนเม็ดทรายรอบตัวสั่นสะเทือนถล่มปัฐพี

.

"โครงงงงงงงง!!!"

.

ใจตกไปอยู่ที่ตาตุ่มสติสตังค์ที่อุตส่าห์ตั้งเอาไว้ก็เลยล้มลุกคลุกคลานตามไปด้วย เจฟเฟอร์กลับหลังหันวิ่งหนีสุดชีวิต เขาเป็นพระเอกก็จริงแต่ถ้าไม่มีนางเอกอยู่ด้วยไอ้ด้วนนี่ก็แค่ตุ๊ดตัวหนึ่ง เขาไม่สนใจหรอกว่าใครจะมองเขายังไง ทำเท่ห์แทบตาย แต่สุดท้ายต้องมาตายอยู่ในโลกหลังเมือกเจลยังไงแม่งก็ไม่คุ้ม เจ้าตัวก็เลยต้องวิ่ง ๆ แม้ว่าทรายจะหนืดเท้าสุด ๆ ก็ต้องหนีเอาตัวรอดเท่าที่จะทำได้ไปก่อน

.

"กูจะเอาอะไรไปสู้กับมึงวะไอ้สัตว์ประหลาด ไม่สิมึงมันไม่ใช่สัตว์! มึงมันตัวห่าอะไรก็ไม่รู้! กูแค่จะมาเอาแขนแล้วก็กลับกูไม่ได้ทำอะไรมึงเลยนะ.. ไอ้เช็ดครกเอ๊ย! อร๊ายยยยย!"

.

วิ่งไปบ่นไปแต่ก็ไม่รู้ว่าอะไรดลใจถึงหันหลังกลับมาเช็ค ลึก ๆ ในใจเจฟเฟอร์คงคิดว่าตัวมันใหญ่อย่างกับแซนแมนในหนังสไปเดอร์แมนภาค 3 ขนาดนี้ มันน่าจะช้าและงุ่นง่าน มันคงวิ่งตามเขาไม่ทันแต่ที่ไหนได้

.

"เหี้ย! หายไปแล้ว!"

.

ชะลอฝีเท้าลงมุ่ยหน้าเขาหันซ้ายแลขวามองไปรอบ ๆ ด้วยความตกใจ ก่อนจะลองเหลือบสายตาขึ้นไปมองข้างบนดู (คงไม่มั้ง?)

.

"เย็ดเข้! แม่งกระโดดได้ด้วย"

.

"เหวอ! จะหล่นทับหัวกูแล้ววววว , ฮึบ!"

.

เขย่งปลายเท้าพุ่งตัวสุดกำลัง ร่างหนาเหยียดแขนตึงราวกับนักกีฬากระโดดน้ำที่กำลังจะพุ่งตัวลงสู่ขอบสระ ต่างกันหน่อยตรงที่สระ ๆ นี้แม่งเป็นอะไรที่กว้างเอามาก ๆ เงาดำทะมึนของเจ้าปีศาจทรายแผ่ขยายกว้างขึ้นเรื่อย ๆ จนเกือบจะมืดมิดตอนจวนจะถึงพื้น กระทั่งมาถึงมันจึงได้อัดฝ่าเท้ากระทืบใส่สันทรายบริเวณดังกล่าวเสียงดัง!

.

"ตรึมมมมม!!!"

.

วินาศสันตะโรห่อหมกหมู่มวลเม็ดทรายนี่พุ่งขึ้นข้างบนอย่างกับน้ำพุ พื้นแผ่นดินสั่นสะท้านราวกับเกิดแผ่นดินไหวหลากหลายแม็คนิจูด เคราะห์ดีที่เจฟเฟอร์พุ่งหนีออกมาทันอย่างหวุดหวิด เขานั่งถ่างขาตูดแนบพื้นหายใจรวยรินอย่างหมดสภาพ

.

"หืด.. หาด.. หืด.. หาด.. หืด กูจะทำยังไงดี หืด.. หาด.. หืด"

.

เพราะตอนนี้มันได้อยู่ตรงหน้าเขาแล้ว ใกล้มาก ๆ ใกล้แบบที่ม่านตามองไม่เห็นอะไรเลย นอกเสียจากสีน้ำตาลของส้นตีนทรายขนาดใหญ่ ที่บดบังทิวทัศน์เบื้องหน้าไว้จนมิด

.

"หืด.. หาด.. หืด.. หาด.. หมอ! ต้องติดต่อหมอยูมิโกะ! ซี๊ดดดดดเวรเอ๊ย! หืด.. หาด.. หืด.. หาด.. หืด"

.

กลัวแทบขาดใจเพราะแม้แต่จะหายใจเข้า ยังมีแต่ทรายเต็มโพรงจมูก!