บทที่ 27 : พายุหมุนฝุ่นตลบ กลบแผ่นดินทันที

ไหลพรืด ๆ อย่างกับบันไดเลื่อน ร่างอันอิดโรยของเจฟเฟอร์ไม่อาจต่อต้านเพราะดันเสร่อฝังตัวเองไว้ในทราย เป็นกรรมหรือความโง่ก็ไม่รู้แต่ที่รู้คือเจฟเฟอร์แม่งไม่ได้ตั้งใจให้เป็นแบบนี้ชัวร์ ๆ ตัวเขาลอยปลิวไปพร้อมกับทราย โดยมีพิกัดเป้าหมายอยู่ที่อุ้งตีนของเจ้าแซนดี้

.

"อั๊ก! โอ๊ก! อั๊ก! แค็ก ๆ ใครจะไปรู้ว่ะว่ามันทำแบบนี้ได้ด้วย.. อั๊กกก! อึกกก!"

.

"อุตส่าห์คิดว่าหลบพ้นแล้วแท้ ๆ ที่ไหนได้ดันโดนดึงเข้าไปหา อ๊วกกก! อั๊กกก! ตายห่าแน่กู!"

.

หลับตาปี๋พลางรอจังหวะสูดลมหายใจเข้าเป็นระยะ ร่างหนาของเจ้าหน้าที่หนุ่มดำผุดดำว่ายจอมจมอยู่ในกระแสธารแห่งชะตากรรม เขาคาดเดาไม่ได้ว่าแต่นี้ต่อไปจะเกิดอะไรขึ้น เพราะลำพังแค่ประคองตัวไม่ให้สำลักทรายตายไปซะก่อนก็บุญแค่ไหนแล้ว

.

บางทีสาเหตุของเรื่องอาจเป็นเพราะเจ้าตัวนั้นชะล่าใจเกินไป ก่อนหน้านี้ตอนที่เจฟเฟอร์เพิ่งจะกลบทรายฝังตัวเองใหม่ ๆ เขาก็เอะใจอยู่แล้วเชียวว่าเจ้ายักษ์แซนดี้มันมีท่าทีแปลก ๆ เขาคิดเข้าข้างตัวเองมาตลอดว่ามันคงจะหาเขาไม่เจอ ก็เลยถอดใจก้มหน้าก้มตาเงินงกพลางเอาแขนจุ่มลงไปในพื้นทรายคล้ายกับว่าจะยอมแพ้

แต่ที่ไหนได้เจฟเฟอร์ดันคิดผิด! เพราะชั่วพริบตาหลังจากที่เจ้ายักษ์ทำท่าดังกล่าว บรรดาเม็ดทรายที่เคยปกคลุมตัวเขาเอาไว้อย่างมิดชิดก็เริ่มสั่นระริกถี่รัว พวกมันลอยขึ้นกลางอากาศอย่างช้า ๆ ทีละนิด ๆ ซึ่งเป็นอะไรที่แตกต่างกับบริเวณที่แซนดี้ยืนอยู่อย่างสิ้นเชิง ตรงไหนใกล้ตัวมันนะโอ้เจ้าพ่อคุณเอ๊ย! อย่างกับโดนส่องด้วยสไนเปอร์ไรเฟิลจากมุมสูง ผิวดินนี่เหมือนโดนสูบเป็นหลุม ๆ ฟืบ! ฟืบ! ซ๊วบ! ซึบบบ! แหว่งเป็นวง ๆ ยวบหายไปต่อหน้าต่อตา แถมยังขยายอาณาเขตโจมตีกว้างขวางออกมาเรื่อย ๆ

.

ใจดีสู้เสือคือสิ่งที่เจฟเฟอร์เลือกทำ เขากัดกรามแน่นแยกเขี้ยวเฝ้าภาวนาให้รัศมีการทำลายล้างที่เห็นอยู่ตรงหน้าแทรกตัวมาไม่ถึง เพราะจากสถานการณ์ตรงนี้ ถ้านับเฉพาะปริมาณทรายเพียงเล็กน้อยที่ลอยขึ้นไปกลางอากาศแล้วล่ะก็ ต่อให้ใช้เวลาเป็นชั่วโมงเรือนร่างที่โคตรจะหมดสภาพกับท่าหมอบตัวที่คล้ายกับหมาขี้เรื้อนนี้ก็ไม่มีทางถูกเปิดเผย

.

"เราแค่ต้องอดทนสักหน่อย.. พอมันเลิกบ้าแล้วเดี๋ยวมันก็ไปคอยดูสิ.. ชู่วววววว!"

.

ซึ่งไม่ใช่เลยเพราะกลับกลายเป็นตัวเขาเองต่างหาก ที่ต้องเป็นฝ่ายไป! ไปจมอยู่ใต้ฝ่าตีนของเจ้าอสูรกายทรายแซนดี้!

.

"เฮ่ย! เฮ่ย! เฮ๊ย! ไม่นะ! ทำไมมันไหลไปเองแบบนี้ล่ะ ไอ้สาาดดด! อุ๊บบบ.. อ้ำ.. อ่มอักกก.. อั๊กกก.."

.

"ฮึบ! เฮ้อ! แฮก ๆ แฮก ๆ กูจะจมแล้ว! อ๊าากกก! ได้โปรดหยุดมัน.. อุ๊บบบ.. อ้ำ.. อ่มม"

.

"#^*#*$#($#*(**())(#*$##$# !!!"

.

ประโยคสุดท้ายแทบฟังไม่เป็นภาษา เพราะการฝังมือลงไปในทรายน่ะแท้ที่จริงก็คือท่วงท่าสำหรับการบังคับทรายทั้งหมดในดินแดนแห่งนี้ เจ้ายักษ์บิ๊กเบิ้มอาจต้องใช้เวลาอยู่สักพัก เพื่อแสกนหาตัวเหยื่อยที่ทะลึ่งซ่อนตัวอยู่ในทราย แต่พอเจอเท่านั้นแหละ! แป๊บเดียวก็เรียบร้อย!

.

เอ็ฟเฟ็คต่าง ๆ หยุดทำงานไม่จำเป็นแล้วสำหรับสไนเปอร์ไรเฟิล พลังเวทย์ทรายต้านแรงโน้มถ่วงก็ไม่ต้องใช้ แซนดี้แค่เกร็งนิ้วหน่อยเดียวพื้นทรายรอบตัวเจฟเฟอร์ก็ไหลหลากตู๊มต๊าม! กลายเป็นน้ำป่าสาละวินแล้ว!

.

.

ฉะนั้นและฉะนี้จึงเป็นที่มาให้เขาตกอยู่ในสภาพดังกล่าว เจียนอยู่เจียนไปเต็มทีลำตัวนี่โดนบดโดนบี้จนนุ่มราวกับขนมเอแคร์ แล้วไส้ข้างในก็ไม่น่าจะเป็นครีมเดาว่าพอแบะออกมาคงมีแต่ทรายกับทรายล้วน ๆ ตาเขาปิดสนิทสลบไสลไม่ได้สติ แล้วก็ไม่รู้ด้วยว่าพอถูกจับตัวได้แล้วจะเกิดอะไรขึ้น

.

"โครงงงงงง!!!" , "โครงงงงงง!!!"

.

วินาทีที่เจ้ายักษ์ทรายแซนดี้ช้อนเอาร่างอันแน่นิ่งมาถือไว้ในมือบ่งบอกซึ่งทุกสิ่ง เจฟเฟอร์จบเห่แน่เพราะเขาไม่วิธีการใดที่จะช่วยเหลือตัวเองได้เลย ไม่มีอาวุธ ไม่มีเรี่ยวแรง ปฏิภาณไหวพริบสัญชาตญาณทุกอย่างกลายเป็นศูนย์ ลำขาที่เคยแข็งแกร่งห้อยต่องแต่งไม่ติดพื้น แซนดี้ชูเขาสูงขึ้นสุดแขนก่อนที่ใบหน้าของมันจะค่อย ๆ เปลี่ยนรูป ลองจินตนาการถึงผีไข่ไร้หน้าในหนังผีเกาหลีดูสิ! ใช่แล้ว! ลักษณะของแซนดี้ในตอนนี้ใกล้เคียงกับแบบนั้นมาก ตากับจมูกหลอมละลายกลายเป็นเนื้อเดียวกัน เหลือไว้แต่ปากที่อ้ากว้างกับขากรรไกรที่ถ่างออกจนสุดพื้นที่ของใบหน้า ไล่ตั้งแต่หน้าผากจรดปลายคาง ต่อด้วยการละลายทรายตรงท้ายทอยให้ย่นลงเล็กน้อย จะได้เชิดหน้าได้มากขึ้น

.

ด้วยความที่ตัวมันเป็นทรายจึงทำอะไรกับรูปร่างก็ได้ วินาทีนี้รูปลักษณ์ภายนอกของแซนดี้จึงกลายเป็นตัวอะไรไปแล้วก็ไม่รู้ ไม่สามารถให้คำนิยามได้ว่ามันเหมือนตัวอะไร มันคล้ายกับปากปล่องภูเขาไฟที่มีแขนขา แล้วก็ทดแทนลาวาร้อน ๆ ข้างในด้วยฟันอันแหลมคม

.

"โครงงงงงง!!!"

.

การคำรามเที่ยวนี้ทำให้เจฟเฟอร์ตื่น เขาเผยอเปลือกตาขึ้นด้วยความตกใจ ไม่คิดไม่ฝันว่าความตายจะอยู่ใกล้ตัวถึงเพียงนี้ ฝ่ามือทรายใหญ่หนาขนาดยักษ์บีบรัดเขาเอาไว้ จะบีบก็ตายจะคลายก็ตายอยู่ดี แต่แซนดี้ดันเลือกที่จะไม่ทำทั้งสองอย่าง ถ้ามันไม่ใช่ยักษ์โรคจิตมันก็คือยักษ์กวนตีนตนหนึ่ง เพราะสิ่งที่อสูรกายตนนี้ทำก็คือการละลายข้อมือของตัวเองทิ้งซะดื้อ ๆ !

.

"ฟืบบบบบ! แกร็กกกก!"

.

"แล้วมันต่างจากการปล่อยยังไงวะ! ไอ้สารเลววววว เหวออออออ! กูร่วงลงไปแล้ววววววว!!!"

เจฟเฟอร์ร้องลั่น แผดเสียงตะโกนสุดชีวิต

.

ลมปากตีพัดขึ้นมาตามแรงลม แต่ก็ไม่มากพอที่จะทำให้เจฟเฟอร์ลอยขึ้นได้ เขายังคงร่วงลงไปตายด้วยความเร็วสูง ฟันทรายเป็นล้านซี่ ๆ เรียงตัวกันรออยู่ด้านล่างอย่างกับใบเลื่อย พวกมันคงเฉือนเนื้อเขาเป็นชิ้น ๆ ตั้งแต่เสี้ยววินาทีแรกที่หล่นลงไปสัมผัสโดน

.

"ถุย! ถุย! นี่แหน่ะมึง ถุย! ขากกกถุย!"

.

"อร๊ากกกกกกก! ถุย! ถุย!"

.

หมอยูมิโกะบอกว่ามันแพ้น้ำชายหนุ่มจำได้แม่น ในบริบทของการทิ่มหัวลงทิ้งดิ่งเช่นนี้อย่างเดียวที่เจ้าตัวพึงกระทำได้จึงมีเท่าที่เห็น ซ้ำร้ายที่ไม่ได้ผล! ขนาดเหงื่อยังกลายเป็นทรายผุดออกมาจากรุขุมขน แล้วน้ำลายจะไปเหลืออะไรก็เลยมีแต่ทรายทั้งนั้นที่พ่นออกมา

.

"ฟิ้วววว~!"

.

"นี่ชีวิตกูมาได้แค่นี้เองเหรอวะ.. สัดเอ๊ย! โคตรน่าสมเพช"

.

เจฟเฟอร์เริ่มปลงและถอดใจ เขาหลับตาลงนึกถึงหลายสิ่งหลายอย่างที่เกิดขึ้นในชีวิต พลางกางแขนออกเพื่อเปิดรับสัมผัสแห่งสายลมกรรโชกแรงที่ปลิวขึ้นมาปะทะร่าง ก่อนจะลืมตาขึ้นส่ายศีรษะ

.

"ภาพสุดท้ายในชีิวิตกู.. ชิ! แม่งเป็นริมฝีปากอุบาทว์ ๆ นี่น่ะเหรอ! อี๋! ทุเรศชะมัด!"

.

อีกไม่เกิน 10 วิ ทุกอย่างก็จบ ใกล้ขึ้น ๆ โมเลกุลทรายขนาดมหึมากำลังจะขย้ำเขาภายในเสี้ยวอึดใจ 9.. 8.. 7.. 6.. 5 เจฟเฟอร์ยกมือขึ้นปิดหูหลับตาปี๋กลั้นหายใจอะไรจะเกิดก็ต้องเกิด

.

แต่เขาไม่ยักตาย! ความบังเอิญที่ใส่หูฟังกลับด้านเอาไว้กลายเป็นสิ่งที่ช่วยชีวิต!

.

"ติ๊ด!!!"

เสียงนิ้วชี้ที่แยงเข้าไปในรูหูสัมผัสเข้ากับปุ่มบนหูฟัง

.

พอเข้าสู่วินาทีที่ 5 กับระยะห่างประมาณ 10 เมตร พวกมันก็มาถึง!

.

"หึ่ง ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ .. หึ่ง ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ .. หึ่ง ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ .. "

.

กับตัวช่วยที่เจฟเฟอร์ไม่คิดไม่ฝันมาก่อน! มิหนำซ้ำปริมาณก็มากซะจนเต็มฟากฟ้าชนิดที่แม้แต่เจ้าของพื้นที่อย่างแซนดี้เอง ยังต้องตกตะลึง!