บทที่ 28 : พายุสาปฝุ่นตลบหนี กระจัดกระจาย

กระจัดกระจายจริง ๆ สมกับชื่อบท เพราะนอกจากจะบินเข้ามาโฉบเอาร่างของเจฟเฟอร์เอาไว้ไม่ให้หล่นลงไปตายแล้ว บนฟากฟ้ายังมีพวกมันอีกเป็นโขยง ท้องฟ้าที่เคยสดใสแดดจัด ๆ บัดนี้กลับเต็มไปด้วยฝูงแมลงวันเป็นล้าน ๆ ตัว

.

"อะไรกันพวกแกอีกแล้วหรอ!"

.

"หึ่ง ๆ ๆ ๆ หึ่ง ๆ ๆ ๆ "

.

"ฮู้ววว! ไม่รู้ยังไงเหมือนกันแต่ก็ขอบใจนะที่อุตส่าห์มาช่วย พาฉันลงไปข้างล่างที"

.

กลุ่มก้อนแมลงวันดำขลับเป็นขยุยกระจายตัวไปเกาะตามแขนขาแล้วก็เสื้อผ้า ก่อนจะค่อย ๆ ลดระดับความสูงลงเรื่อย ๆ ตามที่ได้รับคำสั่ง พร้อมกันนั้นไฟสีเขียวในหูฟังก็เริ่มกระพริบปิ๊บ ๆ ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกันกับที่หางตาของเจฟเฟอร์ชำเลืองไปเจอเข้าพอดี เขาก็เลยมีความคิดที่จะดึงมันออกมาเช็ดดู จะได้รู้ว่าเป็นเพราะเจ้านี่รึเปล่าที่เรียกพวกแมลงวันมา แต่ทว่ายังไม่ทันจะทำอะไรเลยจู่ ๆ หมู่ภมรอีกกลุ่มซึ่งอยู่อีกด้านของฟากฟ้าก็ชิงตัดหน้าเขาซะงั้น พวกมันบินโฉบลงมาเป็นก้อนสีดำขนาดเท่าลูกบาส พุ่งมาที่ใบหูแล้วก็ดึงเอาหูฟังออกให้

.

และพอวัตถุเล็กจิ๋วนั้นถูกส่งถึงฝ่ามือเท่านั้นแหละ ความฉิบหายก็บังเกิดทันที! คุณพระคุณเจ้าเอ๊ยหล่นกระแทกพื้นสิครับจะเหลือเหรอ!

.

"ฟึบบบ! , หึ่ง ๆ ๆ ๆ หึ่ง ๆ ๆ ๆ "

.

"เฮ๊ย! เฮ๊ย! ไอ้พวกเวรอย่าเพิ่งไปสิ อย่าทิ้งฉันไว้กลางทางอย่างงี้เหวอออออ! เอาอีกแล้วกู หล่นอีกแล้วววว! ย๊ากกก!"

.

"ตรึมมมม!"

.

หัวปักทรายขาชี้ฟ้าลำพังสภาพร่างกายก็ทรุดโทรมย่ำแย่อยู่แล้ว ยังมาโดนกลุ่มแมลงวันหัวเขียวหักหลังเข้าให้อีก พวกมันบินหนีทิ้งหน้าที่ไปทันทีเมื่อรู้ว่าหูฟังได้หลุดจากการเชื่อมต่อแล้ว นั่นจึงเท่ากับว่าวัตถุจิ๋วที่มีอยู่ข้างเดียวอันนี้ แท้ที่จริงก็คืออุปกรณ์สำหรับใช้บังคับสิ่งมีชีวิตสังเคราะห์ที่อยู่ในดินแดนสนธยาแห่งนี้นี่เอง

.

"อูยยย~ เจ็บ ๆ เป็นอย่างงี้นี่เอง เป็นของดีที่ช่วยเราได้จริง ๆ อย่างที่หมอยูมิโกะบอกสินะ โอยยย~ อูยยย!"

.

"เราโง่เองที่เสือกรู้ตัวช้าแค่กลับด้านหน้าเป็นด้านหลัง จากที่เคยเป็นแค่วิทยุหูฟังก็จะแปลงเป็นเครื่องมือที่ใช้ควบคุมฝูงแมลงวันได้ แล้วถ้าเป็นอย่างอื่นล่ะ จะคอนโทรลได้รึเปล่านะอยากลองดูจังแฮะ"

.

เจฟเฟอร์ยกมุมปากขึ้นฉีกยิ้ม เขาชันกายขึ้นเชื่องช้าด้วยสารรูปที่สุดแสนจะเวทนาและน่าสมเพช พลางจับหูฟังอันเดิมยัดคืนเข้าไปในรูหู ดวงไฟสีเขียวสว่างติ๊ด ๆ รอโหลดอยู่แป๊บนึงก็เสร็จสิ้นการ Connect ไม่จำเป็นต้องพูดจาใด ๆ เพียงแค่เริ่มกระบวนการคิด พวกแมลงวันก็วกกลับมาสแตนบายด์รอรับคำสั่งแล้ว

.

"หึ่ง ๆ ๆ ๆ ๆ หึ่ง ๆ ๆ ๆ ๆ "

.

"ไม่กี่ชั่วโมงก่อนพวกแกยังซ่อมใบหน้าให้ฉันได้ แขนขวานี้ก็คงซ่อมได้เหมือนกันใช่ไหม?"

.

"หึ่ง ๆ ๆ ๆ ๆ หึ่ง ๆ ๆ ๆ ๆ "

.

"ถ้างั้นเอางี้คำสั่งแรกช่วยซ่อมแขนให้ฉันที"

.

โดยไม่กลัวว่าจะถูกปฏิเสธ เพียงแค่กัดฟันยืดแขนออกไป ฝูงแมลงวันกลุ่มใหญ่ก็รุมเข้ามาตอมหึ่ง ๆ ราวกับทาสรับใช้ผู้ซื่อสัตย์ พวกมันทั้งกัดทั้งแงะทั่งยิงแสงเป็นเส้น ๆ ออกมาซ่อมแซมส่วนที่เสียให้

.

เจฟเฟอร์ฟินจนไม่รู้จะพูดยังไง แถมยังรู้สึกได้เลยว่าถ้าพวกแมลงทำได้ขนาดนี้ อีกไม่นานดัชนีเลเซอร์กับฝ่ามือพลัง Drain ของเขาก็คงจะกลับมาใช้งานได้อีกครั้ง แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นเจ้าตัวก็ยังไม่ลืมที่จะสั่งการให้พวกมันช่วยเคลียร์เม็ดทรายหลายสิบกิโลกรัม ที่หนักอึ้งอยู่ในร่างกายออกให้ด้วย

.

.

"เอาล่ะที่นี้ก็ตาแกบ้างล่ะนะเจ้าแซนดี้ ฉันได้พลังของเทพผู้สร้างมาแล้ว มาลองดูกันหน่อยดีกว่าว่าฉันจะสั่งให้แกทำอะไรได้บ้างหึ ๆ "

.

ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเจ้าหน้าที่แขนกุดคนนี้แกไปเอาความมั่นใจมาจากไหน เจฟเฟอร์เลือกที่จะยกอวัยวะทุกอย่างให้ฝูงแมลงวันรุมรักษาต่อไป ระหว่างนั้นก็เดินโซซัดโซเซย้อนกลับไปหาเจ้าอสูรกายแซนดี้อีกครั้ง หมายจะล้างอายที่เกือบตายเมื่อครู่ด้วยการคิดบัญชีแค้นกับมันให้รู้แล้วรู้รอด

.

ฝั่งเจ้ายักษ์ปักษ์หลั่นนั่นน่ะเหรอ โอ๊ย! พร้อมซะยิ่งกว่าพร้อม! มันหลอมละลายใบหน้าให้กลับมาเป็นเหมือนเดิม แขนขาองเอวอลังการบิ๊กเบิ้มจนคิดว่าน่าจะใหญ่ขึ้นกว่าเก่าเสียด้วยซ้ำ ระยะห่างตรงนี้ประเมินจากสายตาคงราว ๆ 50 เมตรได้ ในมุมมองของมัน ณ ตอนนี้เจฟเฟอร์แม่งละม้ายคล้ายปีศาจมากกว่าตัวมันเองซะอีก!

.

คนห่าอะไรโดนหุ้มไว้ด้วยฝูงแมลงวันยึกยืออย่างกับใส่ชุดเกราะ แล้วแต่ละตัวนะชอนไชยั้วเยี้ยไต่ขึ้นหน้าสยดสยองอย่างกับน้ำหนองโลงศพ เดาว่ามันคงคลื่นไส้ผสมกับสะอิดสะเอียนในความสกปรกดังกล่าวเอามาก ๆ เจ้าแซนดี้ก็เลยเอามือกุมท้องแอ่นตัวไปข้างหลัง พลางสำรอกเอาทรายในกระเพาะอาหารออกมา

.

"อ๊วกกกกก!!!"

.

มวลทรายหนืดเหนียวพุ่งเป็นสายออกมาราวกับท่อน้ำประปาแตก ริมฝีปากแซนดี้ถ่างกว้างออกเรื่อย ๆ ทีละนิด ๆ ตามปริมาณทรายที่ทะลักล้นออกมาอย่างต่อเนื่องลากยาว โคร่งงงงงง!!! ปิดท้ายด้วยเสียงคำรามอันดังกึกก้องกัมปนาท เดซิเบลที่ก่อเกิดทำเอาพื้นทรายข้างหน้าแตกระแหงแยกเป็นทางยาวเปรี๊ยะ ๆ ! ตีคู่ขนานไปกับกระแสทรายข้างบนที่เพิ่งพ่นออกไปเมื่อครู่

.

แน่นอนว่าเป้าหมายมีอยู่คนเดียวคือเจฟเฟอร์ ที่ตอนนี้เหลือแต่ลูกตาที่โผล่พ้นเกราะแมลงวันออกมา เขามองเห็นทุกอย่างตั้งแต่ต้นแต่เขากลับไม่คิดจะหนี สถานการณ์ได้เปลี่ยนไปแล้วในตอนนี้ เจ้าหน้าที่หนุ่มต้องการจะโชว์ให้ศัตรูวัสดุก่อสร้างตนนี้รู้ว่าเขาเจ๋งกว่ามันขนาดไหน และด้วยหูฟังสุดเทพที่หมอยูมิโกะให้มานี่แหละ เขาจะหยุดกระแสทรายที่กำลังพุ่งตรงเข้ามาหาด้วยความเร็ว 200 กม./ช.ม. นี้ด้วยมือเปล่าให้ดู

.

สายลับหนุ่มรีบสอดนิ้วฝ่าฝูงแมลงวันเข้าไปกดปุ่มบนหูฟัง พลันออกคำสั่งในเสี้ยวอึดใจไปว่า

.

"หยุด! ทรายทั้งหมดจงกลับคืนสู่สภาพเดิมบัดเดี๋ยวนี้!"

.

"ฟิ้ววววว~!"

.

ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูม! ตูมมมมม!!!

.

"ว๊ากกกกกกก! ทำไมมันไม่หยุดวะ! ช่วยด้วยยยย! ช่วยด้วยยยยย! โอ๊ยย! โอ่ยย!! โอ๊ยยย!"

.

กลับกลายเป็นเขาที่ต้องหยุดความเชื่อโง่ ๆ นี้สักที ความมั่นใจบ้า ๆ บอ ๆ ที่ไม่รู้จักระมัดระวังในการหาข้อพิสูจน์เกือบทำให้เอาชีวิตไม่รอด เคราะห์ดีที่ยังมีพวกแมลงวันผู้ช่วยอยู่อีกเยอะ ในชั่วขณะจิตระหว่างที่ตกอยู่ในสถานการ์หน้าสิ่วหน้าขวาน ก็ได้พวกมันนี่แหละที่รวมตัวกันหอบหิ้วเอาร่างของเจฟเฟอร์ พุ่งหนีขึ้นไปกลางอากาศได้ทันเวลาพอดี

.

บางส่วนดึงเสื้อตรงหัวไหล่ ในขณะที่บางส่วนก็ตอมหึ่ง ๆ หนุนอยู่ที่พื้นรองเท้าทำให้ภาพรวมในตอนนี้ เจฟเฟอร์นั้นดูคล้ายกับเทพเจ้าลอยได้ ที่มีแสงเปล่งประกายออกมาจากฝ่าเท้าตลอดเวลาเลย

.

"บัดซบเอ๊ย! ทำไมไม่ยอมทำตามคำสั่งวะ เกือบตายห่าไปแล้วไหมล่ะ! ขอบใจพวกเอ็งมากนะที่ช่วยชีวิตฉันไว้อีกครั้ง"

.

" หึ่ง ๆ ๆ ๆ หึ่ง ๆ ๆ ๆ หึ่ง ๆ ๆ ๆ "

.

"สงสัยคงมีแค่แมลงวันพวกนี้ที่เราคอนโทลได้ เพราะงั้นต้องระวังไม่ให้หูฟังหลุดออกจากหูไม่งั้นจบเห่แน่ ถอยไปตั้งหลักให้ไกลกว่านี้หน่อยดีกว่า ตรงนี้ใกล้เจ้ายักษ์มากเกินไป!"

.

ว่าแล้วสายลับอันดับหนึ่งก็หันหลังให้กับแซนดี้อีกครั้งแล้วก็เริ่มออกวิ่ง แต่งวดนี้กลับเป็นการวิ่งอยู่บนอากาศ ทุกย่างก้าวที่เขากระโจนไปจะมีฝูงแมลงวันมาคอยหนุนเท้าเอาไว้ไม่ให้ตก มิหนำซ้ำแมลงบางส่วนยังบินมาพยุงหลัง พลางดึงเสื้อที่หัวไหล่เอาไว้มองไกล ๆ นี่จะรู้เลยว่าเสื้อของเจฟเฟอร์เหมือนมีการรั้งไว้ไม่ให้พลัดตก

.

"โว้ว ๆ โว้ววว! เบาหวิวเลยแฮะ วิ่งง่ายกว่าพื้นข้างล่างมากอ่ะ ต้องไปให้ไกลกว่านี้สักหน่อยซื้อเวลาจนกว่าพวกแมลงจะซ่อมแขนของเราเสร็จ คราวนี้ล่ะมึงเอ๊ย! ไอ้ยักษ์แซนดี้! เดี๋ยวได้เห็นดีกันคอยดู!"

.

"ตุ๊บ! ตุ๊บ! ตุ๊บ! ตุ๊บ! ตุ๊บ! ตุ๊บ! ตุ๊บ! ตุ๊บ!"

.

ทั้งเสียงฝีเท้ากับเสียงหัวใจเต้นรัวพอกัน อาการประหม่าตื่นเต้นนับจากตอนที่ก้าวเท้าเข้ามาจนถึงตอนนี้ ช่วงนาทีนี้นับว่าระส่ำรัวที่สุดเลย เพราะเป็นครั้งแรกที่เจฟเฟอร์เห็นถึงโอกาสที่ตนเองจะชนะ เขาวิ่งบนฟ้าออกห่างจากจุดปะทะมาตั้งหลักทางทิศตะวันตกร่วม ๆ กิโลหนึ่งเห็นจะได้ พลันรีบออกคำสั่งให้ฝูงแมลงวันที่เหลือช่วยกันซ่อมแขนให้เสร็จโดยเร็ว

.

แต่ก็อย่างที่บอกนั่นแหละว่านี่คือบ้านของมัน คือโลกทั้งใบที่ไม่เกี่ยวอะไรกับ "พี่เต๋า สมชายเข็มกลัด" ฉะนั้นแซนดี้จะทำอะไรก็ได้ แม้ว่ามันจะใช้การจุ่มมือลงกับทรายเพื่อดึงเหยื่อเข้ามาหาไม่ได้แล้ว หรือจะตัดแขนเขวี้ยงข้ามโลกเข้ามาใส่ก็ปามาไม่ถึง แต่มันก็มีวิธีอื่นอยู่อีกนั่นคือ

.

"โคร่งงงงงงง!!!"

.

"ตรึมมมมมม!!!"

.

"จ้วง!.. จึก!.. จ้วง!.. จึก!.. จ้วง!.. จึก!.. จ้วง!.. จึก!"

.

Oh My God! สเต็ปลีลาอย่างกับ "ไมเคิล เฟ็ลปส์" นักว่ายน้ำ เมื่อเจ้าอสูรกายทรายบิ๊กเบิ้มตัดสินใจกระโดดพุ่งหลาวใส่พื้นทราย พลางจ้วงโสตกฟรีสไตล์ซอยยิก ๆ ๆ อย่างกับนักกีฬาโอลิมปิก!

.

.

ออปติคอลซูมในตาเจฟเฟอร์คลี่ตัวถี่รัว เสียงกริ๊ก ๆ กรั๊ก ๆ บ่งบอกได้ว่าเจ้าตัวกำลังหวั่นใจกับสถานการณ์ที่เป็นอยู่ขนาดไหน

.

"ชิบหายแล้วไง! เร่งมือเข้าพวกเอ็งขอให้ซ่อมแขนทันทีเถอะ! สาธุ!"