บทที่ 29 : เปลี่ยนรุกเป็นรับ กระบวนท่าลับ 69

"จ้วง!.. จึก!.. จ้วง!.. จึก!.. จ้วง!.. จึก!.. จ้วง!.. จึก!"

.

"เฮืออออกกก!"

.

"โคร่งงงงงง!!!"

.

สโตกสุดท้ายมาพร้อมกับกงเล็บ ฝ่ามือทรายขนาดมหึมายักษาแยกออกเป็นแฉกบดบังดวงตะวันจนเกิดเงามืด มันกำลังจะตะปบลงมาใส่เจฟเฟอร์ ผู้ซึ่งบัดนี้ยังคงง่วนอยู่กับการรักษาแขนไม่จบไม่สิ้น

.

"ไอ้หยา! ทำไมมันมาถึงเร็วจังวะ? แขนกูยังไม่เสร็จเลย เดี๋ยวดิ! อย่าเพิ่ง! อิ๊บก่อน!"

"ฮึบ!"

.

"วืดดดดดดดด!"

.

จั่วลมไปแบบเส้นยาแดงผ่าแปด! ลำตัวของแซนดี้แทบจะบิดเป็นเกลียวตามหลักฟิสิกส์โมเมนต์ตัม มันจึงรีบชักแขนกลับพลางรีบยืดช่วงล่างของตัวเองที่ฝังอยู่ใต้ทรายให้สูงขึ้นพ้นจากพื้น จนกลายเป็นอสูรกายบิ๊กเบิ้มในร่างเดิมแบบ Full version ตาต่อตาฟันต่อฟัน สองสิ่งมีชีวิตประจันหน้าเข้าหากันราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ

.

"ฮู่ววว! เกือบหลบไม่พ้นไหมล่ะกู ถ้าไม่มีเจ้าแมลงพวกนี้ล่ะก็.. หึ่ย! ไม่อยากจะคิด!"

.

"หึ่ง ๆ หึ่ง ๆ หึ่ง ๆ หึ่ง ๆ "

.

"รักษาระยะห่างเอาไว้อย่าเข้าไปใกล้มาก ลอยอยู่บนฟ้าให้เท้าพ้นจากพื้นแบบนี้แหละดีแล้ว ส่วนใครที่รักษาอยู่ก็ให้รีบเร่งมือเข้า!"

เจฟเฟอร์คิดในใจ ฝั่งฝูงแมลงเองก็ลงมือทำตามอย่างว่าง่าย

.

ณ ขณะนี้ชายหนุ่มกำลังมองเห็นภาพสองภาพซ้อนทับกันอยู่ หนึ่งคือเจ้าแซนดี้ปีศาจทรายที่ยืนจังก้าอยู่ตรงหน้า สองคือแถบแสดงสถานะร่างกายในมุมมองบุคคลที่หนึ่ง (First- person) ที่เด้งออกมาแจ้งเตือนอยู่ตลอด นับตั้งแต่ที่พวกกองทัพแมลงบินเข้ามาช่วยเสียงติ๊ก ๆ ในหลอดเปอร์เซ็นนี่ดังถี่ขึ้นเรื่อย ๆ บ่งบอกว่าการรักษาดำเนินไปด้วยดี แขนขวาจวนจะหายสนิทแล้ว ในขณะที่ปริมาณทรายเป็นตัน ๆ ที่แทรกซึมอยู่ตามร่างกายก็ลดน้อยลงจนเกือบจะเป็นปกติ

.

"20 % for complete"

คือข้อความที่ระบบแจ้งให้เจ้าตัวทราบผ่านทางหน้าจอ

.

"เหลืออีกแค่ 20% จะสมบูรณ์ อีกแค่นิดเดียวเท่านั้น! พยายามเข้าทุกคน!"

.

เจฟเฟอร์ยิ้มร่าเขาล่องลอยถอยห่างออกไปเรื่อย ๆ เพื่อประวิงเวลาและรักษาความได้เปรียบเชิงยุทธศาสตร์เอาไว้ แต่ทว่าเจ้าแซนดี้ก็ไม่ได้โง่! มันจะเสียเวลายืนดูเหยื่อบินไปบินมาพร้อมกับแมลงวันอีกเป็นโขยงเพื่ออะไร ก็เลยเริ่มเปิดฉากโจมตีต่อ แล้วเที่ยวนี้ก็เป็นอะไรที่ต่างออกไปจากทุกครั้ง เพราะสิ่งที่มันประเคนมานั้นมีแต่อาวุธที่ใช้ในการโจมตีในระยะไกลแทบทั้งสิ้น!

.

เริ่มจากการเตะทรายบนพื้นเข้าใส่! คุณพระช่วยกล้วยหักมุก! เหมือนจะธรรมดาแต่ไม่เลย! จากมุมมองฝั่งนี้เจฟเฟอร์พลันฉุดคิดขึ้นมาในเสี้ยวอึดใจเลยว่านั่นมันเม็ดทรายจริง ๆ หรือคลื่นยักษ์สึนามิกันแน่ เพราะด้วยความที่เท้ามันใหญ่มากแซนดี้เตะตู้มมม! เข้ากับสันทรายนูน ๆ ทีเดียว มวลทรายมากมายจึงตวัดรวมกันเป็นกำแพงสูงคล้ายกับเกลียวคลื่น พลันพุ่งตรงเข้าไปหาเจฟเฟอร์กับฝูงสัตว์ผู้ช่วยด้วยความเร็วสูง

.

"ครืดดดดด.. ครืนนนนนน.. ครืดดดดดด.."

.

"ป้องกัน! อย่าให้ทรายถูกตัวฉันได้!"

ชายหนุ่มรีบออกคำสั่ง!

.

แล้วชั่วขณะจิตหลังจากนั้น หมู่มวลภมรทั้งโขยงก็รวมตัวกันเป็นหนึ่ง พวกมันบินมาจากทุกทิศทุกทางบนฟากฟ้ากอดเกยกันไปมา ขัดสานกันเป็นบาเรียทรงโค้ง แล้วก็ห่อหุ้มเอาร่างกายของเจฟเฟอร์เอาไว้ราวกับลูกโลกลอยฟ้าในคาบเรียนดาราศาสตร์ วินาทีที่คลื่นสึนามิทรายพัดมาถึง พวกแมลงก็แค่เกร็งตัวเอาไว้ แรงปะทะหนักหน่วงรุนแรงมากก็จริง! แต่เม็ดทรายเหล่านั้นก็ไม่ละเอียดพอที่จะแทรกซึมผ่านแมลงวันบาเรียเข้ามาได้ เจฟเฟอร์ก็เลยไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรเลย แถมยังไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วนเลยด้วยซ้ำ

.

"ห่ะ ๆ ๆ กระจอกฉิบหาย! แน่จริงก็เตะมาอีกสิวะ! ห่ะ ๆ ๆ "

.

โดยหารู้ไม่ว่าพฤติกรรมดังกล่าว ได้สร้างความไม่พอใจให้แก่เจ้าถิ่นอย่างแซนดี้เป็นอย่างมาก มันโกรธจนเลือดขึ้นหน้าจนทรายที่เคยเป็นสีน้ำตาลเริ่มกลายเป็นสีส้มอมแดงเดือดปุด ๆ ซุ่มเสียงในการคำรามที่เปลี่ยนไป คืออีกหนึ่งปัจจัยที่ทำให้ดูออก แซนดี้กำลังคลั่งมันรู้สึกเจ็บใจที่ทำอะไรเจฟเฟอร์ไม่ได้สักทีก็เลยซอยเท้ายิก ๆ วิ่งเข้าไปง้างเท้าเตะเข้าใส่เนินทรายลูกใหม่ ซึ่งคราวนี้แม่งแรงสัด ๆ แรงอย่างกับการยิงฟรีคิกระยะไกลของ โรแบโต้ คารอส

.

"ตรึมมมมม!!!"

.

เคยได้ยินคำว่า "คลื่นลูกเก่าหายไป คลื่นลูกใหม่ย่อมมีมาแทน" ไหม นั่นล่ะสถานการณ์ตอนนี้เลย มิหนำซ้ำยังหนักหนาขึ้นกว่าเดิมเป็นเท่าทวีอีก เมื่อเจ้ายักษ์จัมโบ้ดันทะลึ่งวิ่งตะบึงห้อกระโดดโหยงขึ้นไปยืนโต้คลื่นอยู่บนปลายยอดคลื่นสึนามินั่นด้วย เอากับมันสิ! ลองเป็นอีหรอบนี้โดนเข้าเต็ม ๆ ไม่ตายก็เลี้ยงไม่โตกันเลยทีเดียว

.

ฟากฝั่งของเจฟเฟอร์เองก็มองเห็นอยู่ แม้จะไม่ค่อยแน่ใจนักแต่ระยะห่างที่มากประมาณนี้ ทำให้เจ้าตัวเชื่อว่ากว่าคลื่นทรายอัปปรีย์นั่นจะมาถึง แขนขวาของเขาก็น่าจะซ่อมเสร็จพอดี จึงหันไปวิงวอนกับเหล่าแมลงแกมขอร้อง

.

"ช่วยฉันอีกสักครั้งเถอะนะ อดทนอีกนิดเดียวถ้าพวกเอ็งทนไหวพวกเราจะได้โอกาสสวนกลับ!"

.

"หึ่ง ๆ หึ่ง ๆ หึ่ง ๆ หึ่ง ๆ หึ่ง ๆ "

เป็นเสียงอื้ออึงที่ดังมากกว่าทุกที ซึ่งเจฟเฟอร์ก็ไม่รู้อยู่ดีว่าเป็นเพราะพวกมันอยู่ใกล้ หรือเป็นเพราะพวกมันกำลังประชดเขาอยู่กันแน่

.

.

"ครืดดดดดด!.. ครืนนนนนน!.. ครืดดดดดด!.. ครืดดดดดด!.."

.

ครืดดดด.. โครมมมมมม!

.

.

ม่านเกาะกำบังแมลงวันสั่นสะท้าน! พวกมันต่างเกร็งตัวปกป้องเจ้านายราวกับไข่ในหิน เจฟเฟอร์ไม่รู้ว่าต้องใช้เวลานานแค่ไหนกว่าจะผ่านพ้น แต่รู้ว่าข้างนอกนั่นคงเป็นอะไรที่เจ็บปวดทรมานมาก คลื่นทรายที่สูงมากกว่าตึก 10 ชั้น ผนวกรวมเข้ากับขนาดลำตัวของเจ้าเบิ้มแซนดี้ที่กำลังโกรธจัด กลายเป็นอาวุธที่ทรงพลานุภาพที่สุดแล้วตั้งแต่เริ่มเรื่อง ทั้งหมดทั้งมวลถาโถมเข้าใส่กลุ่มสิ่งมีชีวิตขนาดเล็กจิ๋วกระจุกหนึ่งประดุจผู้ใหญ่รังแกเด็กทารก

.

ภาพจากด้านในแสดงให้เห็นชัดเจนเลยว่า พวกแมลงเองก็ชักจะไม่ไหว! บางส่วนของบาเรียเริ่มเกิดรอยแยก! แล้วก็มีเม็ดทรายเริ่มไหลหลากเข้ามา เสียงหึ่ง ๆ ที่เคยดังก้องหูเมื่อครู่ บัดนี้กลับเงียบกริบลงไปกลายเป็นเสียงของคลื่นทรายดังแกรก ๆ ๆ ที่แทรกเข้ามาทดแทน

.

"อีกนิดเดียวอีกแค่ 5 % อดทนหน่อย! ประเดี๋ยวก็ผ่านไปแล้วช่วยทนกันอีกนิด!"

.

"กึก ๆ ๆ ๆ กัก ๆ ๆ ๆ กึกกกก"

.

ชายหนุ่มตะโกนบอกผู้ช่วยผ่านทางหูฟัง พลางหักปลายนิ้วแต่ละข้างเตรียมรอเอาไว้ กะว่าซ่อมเสร็จเมื่อไหร่จะยิงสวนออกไปทันที แม้ว่าในตอนนี้บาเรียจะอยู่ในสภาพง่อนแง่นเต็มทีแล้วก็ตาม

.

ระหว่างนั้นทรายจำนวนมากก็ไหลเข้ามาอย่างต่อเนื่อง บาเรียแมลงเริ่มมีรอยแยกใหม่เกิดขึ้น จาก 1 เป็น 2 จาก 2 เป็น 4 จาก 4 เป็น 8 มิหนำซ้ำไอ้พวกรอยแยกเดิม ๆ ก็เริ่มเสียหายหนักขึ้น จากที่เคยยืนสบายใจชิว ๆ ตอนนี้ดูทรงแล้วเจฟเฟอร์คงทำแบบนั้นต่อไปอีกไม่ได้

.

"โอเค! เสร็จพอดี! เปิดทางให้ฉันออกไปได้!"

เขาออกคำสั่ง ทั้งที่คลื่นสึนามิทรายข้างนอกยังไม่ทันจะสลายตัว

.

"ไม่เป็นไร! เปิดเลยพวกเอ็งช่วยฉันไว้มากแล้ว ถึงเวลาที่พวกเราจะเอาคืนกันสักที!"

.

"หึ่ง หึ่ง หึ่ง หึ่ง หึ่ง"

.

บาเรียสลายออก กองทัพแมลงวันกระจายตัวออกเป็นแพรพุ่งออกมาเป็นสาย ความแข็งแรงของพวกมันไม่มากพอที่จะเจาะทะลุผ่านคลื่นสึนามิทรายได้หรอก แต่เพราะมีเลเซอร์จากปลายนิ้วของเจฟเฟอร์ยิงเปิดทางให้อะไร ๆ ก็เลยง่ายขึ้น

.

"จิ้ว! , จิ้ว! , จิ้ว! , จิ้ว!"

.

"กระจายตัวออกไปเป็นสามทาง ล้อมมันเอาไว้แล้วโจมตีพร้อมกัน!"

.

เจฟเฟอร์สั่งการพลางลอยตามออกมาทีหลัง โดยที่ยังมีฝูงแมลงวันบางส่วนหนุนอยู่ตรงพื้นรองเท้าทำให้เจ้าตัวโผทะยานอยู่กลางอากาศได้อย่างอิสระเสรี

.

เสี้ยววินาทีที่เริ่มตั้งตัวได้กระแสคลื่นยักษ์ก็สงบลง เจ้าปีศาจแซนดี้ยืนจังก้าจ้องหน้าเจฟเฟอร์เขม็ง มันพ่นลมหายใจแรงเพื่อแสดงออกถึงความโกรธ แล้วก็โมโหฉุนเฉียวสุด ๆ ที่รอบตัวมีแต่ฝูงแมลงวันสกปรกบินอยู่เต็มฟากฟ้า

.

"ตอนนี้แหละ! มันเปิดช่องแล้วเอาเลยพวกเรา! รุม!!!"

.

"หึ่งๆ หึ่งๆ หึ่งๆ หึ่งๆ หึ่งๆ หึ่งๆ หึ่งๆ"

.

โหมดต่อสู้กลับมาเริ่มต้นทำงาน นิ้วทั้ง 5 สลับกันยิงลำแสงใส่เนื้อตัวแซนดี้จนพรุนเป็นรังผึ้ง ก่อนจะกวักมือสั่งให้พวกแมลงบินเข้าไปรุมทึ้งจากข้างในออกมาข้างนอก พวกมันบินโฉบเข้าไปกัด แทะ ฉุด กระชาก จนเห็นละอองทรายกระซวกออกมาเป็นผง ๆ

.

แซนดี้ทำอะไรไม่ได้เลยนอกจากปัดป้อง ด้วยความที่กองทัพภมรของเจฟเฟอร์นั้นมีมากกว่าล้านตัว ต่อให้พยายามแค่ไหนสิ่งที่่เจ้าอสูรกายทำก็เหมือนจะสูญเปล่า อาการมันเข้าขั้นวิกฤต! เคยได้ยินแต่หมาหมู่สิบรุมหนึ่งเพิ่งจะเคยเห็นล้านรุมหนึ่งเอาก็วันนี้ ตัวของแซนดี้กำลังจะขาดครึ่ง ขาของมันเองก็เว้าแหว่งเป็นรูเหวอะหวะ เพราะถูกเจฟเฟอร์โฉบลงมากระหน่ำยิง

.

ครั้นพอคิดจะโต้กลับด้วยการถ่มกระสุนทรายออกจากปากเพื่อโจมตี เจ้าหน้าที่ผู้ชำนาญการก็ได้เรียกให้ฝูงแมลงวันเข้ามาขวางเอาไว้ ต่อให้แซนดี้จะทำยังไง จะเขวี้ยง! จะปา! จะเตะ! ทรายเข้าใส่ เป็นร้อยเป็นพันครั้ง เหล่าหมูมวลมหาแมลงวันก็จะพุ่งเข้ามาตัดหน้ารับแรงกระแทกเอาไว้หมด เล่นเอาเม็ดทรายนี่แตกเป็นละอองมูลฝอยเลย จึงเท่ากับเหนื่อยฟรีแซนดี้ไม่สามารถเข้าถึงตัวเจฟเฟอร์ได้อีกต่อไป

.

ครั้นจะดึงตัวเหยื่อเข้ามาหาแบบเก่าแซนดี้ก็ทำไม่ได้อีก เพราะเท้าของเจฟเฟอร์นั้นลอยไม่แตะพื้น พอคิดที่จะวิ่งเข้าไปต่อยแบบตรง ๆ โต้ง ๆ แค่จังหวะการง้างหมัดขึ้น ความไวของเจฟเฟอร์ก็โผทะยานพรวด ๆ หนีขึ้นไปบนฟ้าได้ทุกครั้ง

.

แล้วสุดท้ายในที่สุดแซนดี้ก็ล้มลง! ฝูงแมลงวันปิรันย่ารุมกัดกินทรายจากข้างในจนตัวมันขาดครึ่ง! วินาทีที่ลำตัวท่อนบนล้มลงฟาดพื้นช่างเป็นอะไรที่น่าสยดสยอง เพราะกองทัพภมรนี่บินหึ่ง ๆ ออกมาจากศพแซนดี้ราวกับเพิ่งเสร็จจากการตอมของเน่าในตลาดสด

.

"ฮู้ววว! เรียบร้อย! เสร็จซะทีเล่นเอาเหงื่อซึมเลยดูสิ"

.

เจฟเฟอร์เป่าปากด้วยความโล่งใจ พลางพับนิ้วมือทั้ง 5 ให้กลับมาเป็นโหมดปกติ แล้วก็ใช้มือข้างเดียวกันนั้นปาดเหงื่อบนหน้าผาก

.

"เอ๋? น้ำนี่นา? น้ำในตัวเรากลับมาแล้วนี่หว่า ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?"

.

"ถุย ถุย ขากกกกกก ถุย!!!"

.

คราวนี้เป็นน้ำลายมันพุ่งออกมาเป็นก้อนผสมเสมหะ ก่อนจะหล่นแหมะลงไปตรงหน้าผากเจ้าแซนดี้ที่นอนแน่นิ่งอยู่เบื้องล่าง แล้วทันใดนั้นเอง! สายลับหนุ่มก็ต้องผงะกับสิ่งที่เกิดขึ้น!

.

"เชี้ย! หมอยูมิโกะแม่งพูดความจริงวะ ทรายมันจับกันเป็นก้อนจริง ๆ ด้วยแต่!"

.

"แกร็ก ๆ ๆ ๆ ครืดดดดดด ๆ ๆ"

.

"โคตรแม่งเอ๊ย! กูต้องใช้น้ำมากขนาดไหววะ ถึงจะหยุดการรีเซ็ตตัวเองใหม่ของไอ้ยักษ์นี่ได้ ไอ้ระยำซั่มแม่เอ๊ย! มันเริ่มก่อร่างสร้างตัวขึ้นมาใหม่อีกแล้ว!"

.

หูฟังถูกจับกระชับเข้ากับรูหูให้แน่นขึ้น ฝูงแมลงวันผู้ช่วยเข้าที่เตรียมพร้อม การต่อสู้อันแสนยาวนานยืดเยื้อกำลังจะเริ่มขึ้นอีกครั้ง มันคืออินฟินิตี้วอลล์อันไร้จุดจบอย่างแน่นอน หากเจ้าหน้าที่ภาคสนามของเราหาน้ำที่มากพอมาไม่ได้

.

เจฟเฟอร์ลอยตัวขึ้นฟ้ายืนดูการก่อตัวขึ้นใหม่ของแซนดี้ตาเป็นมัน ก่อนจะค่อย ๆ ลดระดับสายตาลงมาจับจ้องที่เป้ากางเกงตัวเอง

.

"เอ๊ะ! เดี๋ยวก่อนซิ?"

"อันที่จริง "ควย" กูก็ก่อร่างสร้างตัวได้เหมือนกันนี่หว่า ซึ่งถ้ามันแข็งพอนะ.. ข้างในแม่งก็มีน้ำ! "

"อืม.. หึ ๆ ได้การล่ะมึง!"