บทที่ 5 : กับน้องก็ไม่เว้น

"แน่ใจเหรอพี่.. เอางี้ดีกว่าเดี๋ยวแคทโทรตามคุณหมอให้ ให้แกมาห้ามเลือดหรือสมานแผลอะไรให้ก่อนก็ยังดี เหน็บแขนตัวเองเดินโทง ๆ แบบนี้มันดิบเกินไป"

แคทเธอรีนรีบปรี่ตัดหน้าเจฟเฟอร์ไปยังเครื่องโทรศัพท์ที่อยู่หลังเคาท์เตอร์ คิ้วย่นยับยู่ ตัวสั่นหวาดกลัว แถมยังลนลานอย่างเห็นได้ชัด

.

ทว่าเจฟเฟอร์กลับทำเป็นทองไม่รู้ร้อน มันก็เจ็บอยู่หรอกแต่ไมถึงกับต้องร้องโอดโอยโดยไม่จำเป็น นั่นก็เพราะในตัวเขาไม่ได้มีแต่กระดูกกับเนื้อนุ่ม ๆ มันยังมีโลหะ ไทเทเนียม กระสุน เศษตะปู สายไฟ บั้งดูดกัญชา ฯลฯ แล้วก็อะไรต่อมิอะไรอีกเพียบที่ดัดแปลงซุกซ่อนไว้

.

เจฟเฟอร์เดินตามเข้ามาติด ๆ ก่อนจะวางแขนซ้ายข้างที่ขาดลงบนเคาท์เตอร์่ตรงหน้าเธอ ตามติดมาด้วยช่อดอกลาเวนเดอร์ที่เกรงว่าจะกำพร้าเจ้าของ

.

"อย่าไปรบกวนคุณหมอยูมิโกะเขาเลยแคท ปกติงานแกก็ล้นมืออยู่แล้ว Parallel ภาคสนามก็งี้ทุกคนแหละ ยังไม่ชินอีกหรอ ขอแค่อะไรเย็น ๆ มาแช่เจ้าแขนนี้ไม่ให้เซลล์มันตายก็พอแล้ว^^ "

.

ด้วยความสัตย์จริงเจฟเฟอร์แทบไม่เหลือความกระหืดกระหายในรสชาติของกามอารมณ์อีกต่อไปแล้ว หลังได้เห็นสีหน้าท่าทางของแคทเธอรีน เธอช่างเป็นเด็กสาวที่ใสซื่อบริสุทธิ์ ยิ่งดูยิ่งน่ารักท่วงท่าเงอะ ๆ ง่าน ๆ มือไม้สั่นเทาเป็นลูกนก หยิบจับอะไรก็พลอยหล่นร่วงไม่มีชิ้นดี

.

"ดะ.. ได้ค่ะพี่เจฟ เดี๋ยวแป๊บนึงนะคะในตู้แช่ดอกไม้น่าจะมีน้ำแข็งเหลืออยู่ เดี๋ยวหนูไปหยิบมาให้ , ว๊ายยยย!"

.

"เพล้ง!!!"

.

ฝ่ามือพลาดไปปัดโดนจอคอมตกลงมาแตก! สมุดปากกาหล่นเกลื่อนกระจุยกระจาย!

.

"เอ้า! ใจเย็น ๆ สิน้องเอ๊ย! ไม่ต้องรีบขนาดนั้นก็ได้ พี่ไม่ตายหรอก! ดูซิเป็นอะไรรึเปล่า? เจ็บตรงไหนไหม?"

.

ยังอุตส่าห์มีหน้ามาถามคนอื่น ทั้งที่จากประตูจรดเคาท์เตอร์แม่งมีแต่เลือดของคุณพี่เจฟเฟอร์แดงฉานอยู่เต็มไปหมด

.

"ทำงานใหม่ ๆ ก็แบบนี้แหละพี่เองก็เป็น น่ีเราเข้ามาเป็นแอดมินตั้งแต่เมื่อไหร่นะพี่จำไม่ได้?"

.

"ประมาณปีที่แล้วค่ะ ช่วงเดือนมีนา ตอนนั้นหนูเพิ่งเรียนจบ.."

.

ในระหว่างที่แอดมินสาวกำลังย่อตัวเก็บกวาดข้าวของที่กระจัดกระจายอยู่ จู่ ๆ เจฟเฟอร์ก็เริ่มคิดขึ้นมาได้ว่าเดี๋ยวเจ้าหล่อนก็ต้องเสียเวลาออกมาเช็ดถูคราบเลือดที่เขาทำเปื้อนเอาไว้ทั่วอีก ความเกรงใจในกมลสันดานก็เลยบังเกิดขึ้น เจ้าตัวก็เลยพยายามหาช่องลงด้วยคำพูดที่ละมุนละม่อมที่สุด

.

"โห.. ถ้างั้นก็ถือว่าเก่งมาก ๆ อ่ะ ทั้งคอยต้อนรับลูกค้า เช็คออร์เด้อส่งดอกไม้ จัดคิวงานพวกพี่ ๆ แล้วไหนจะต้องใช้เครื่องแปลงมวลสารเวอร์ชั่นออริจินอลอีก ตาย ๆ ๆ ! ขนาดพี่ใช้เครื่องรุ่นพกพาแขนพี่ยังขาดกระจุย! น้องเก่งมากเลยนะแคท^^ ถ้าไงพี่เจอบอสแล้วพี่จะบอกให้แกหาคนมาช่วยน้องละกัน ไปล่ะ! บับบาย^^ "

.

"อ่าวพี่เจฟ! แล้วน้ำแข็งล่ะคะไม่เอาแล้วหรอ?!"

.

"อืม.. ไม่เป็นไรหรอกมันอยู่ในตู้แช่ดอกไม้ด้านในสุดใช่ไหม? เดี๋ยวพี่จัดการเองแคททำงานตัวเองต่อไปเถอะ อย่ามาเสียเวลากับผู้ชายธรรมดา ๆ พิการแขนขาดอย่างพี่เลย ฮ่าฮาาา ๆ ๆ "

.

"อ้อ! แล้วก็อย่าลืมช่อดอกลาเวนเนอร์ตรงนี้ด้วยล่ะ ของพิเศษสำหรับคนพิเศษระวังเดี๋ยวมันจะน้อยใจเอา^^"

.

พูดเสร็จเจ้าตัวก็เดินหายลับเข้าไปด้านหลัง โดยไม่อยู่ดูหน้าตาอันเหรอหราของน้องสาวหุ่นสะบึม ที่แหงนหน้าขึ้นมาพบกับความว่างเปล่า

.

"เฮ้อ.. ไอ้เจฟเอ๊ย! เอ็งนี่มันจิตใจอกุศลเหลือเกิน กับน้องกับนุ่งกับเด็กอายุแค่นี้มึงก็ยังคิดจะจับน้องเขามาเย็ดได้ลงคอ ชาติชั่วชะมัด พี่ขอโทษนะแคทไว้หนูโตกว่านี้อีกสัก 3 - 4 ปี พี่จะเหลาควยไว้รอเลยพี่สัญญา ฮั่วฮ่าาา.. ฮ่าาาา ๆ "

.

ยิ้มหัวเราะคนเดียวราวกับคนบ้าอีกสักที ก็นะในเมื่อตูดใหญ่ยักษ์มันยั่วตาจองไว้ด้วยหางตาก็คงไม่เป็นไร ทำไมน่ะเหรอ? ก็เพราะว่าตอนนี้แขนข้างที่ขาดออกมามันสำคัญกว่ามากน่ะสิ เจฟเฟอร์เดินตรงลิ่วเข้ามายังส่วนท้ายของอาคาร Parallel ชั้นหนึ่ง (ที่ยังคงเปิดเป็นร้านดอกไม้อยู่) บริเวณนี้ถูกกันไว้สำหรับใช้เป็นที่สต็อกสินค้า มีการควบคุมอุณหภูมิอย่างดีและแน่นอนว่าต้องมีน้ำแข็งอยู่ เขามองเห็นมันแล้้วในวินาทีแรกที่เข้ามาถึง แต่ถังใส่นี่สิ? มันต้องมีภาชนะสักอย่างไว้ให้แขนที่ขาดจุ่มลงไปได้ด้วย

.

"เฮ้อ.. กรรมของกู ทุเรศตัวเองชะมัด นี่กูต้องเอารักแร้เหน็บแขนขาด ๆ เดินตามหาถังน้ำแข็งเนี่ยะนะ! คิดว่ากูเป็นพระถังซัมจั๋งรึไงฟะ? ระดับกูมันจันทร์ดาราโว่ย! "จันทร์เอาน้ำแข็งมาถูหลังฉันสิ" นี่มันต้องแบบนี้ถึงจะมีคลาส"

"เหี้ยสุด ๆ จะเดินย้อนกลับไปถามน้องแคทแม่งก็เกรงใจ ถังอยูไหน ถังอยู่ไส แวร์อายูมิสเตอร์ถัง? จุ๊กกรู๊วววว!"

.

แกว่งเท้าไปมาเดินผิวปากอารมณ์ดีสุนทรีย์หน่วงหนัก กระทั่งหลุดทะลุเข้ามาถึงส่วนหลังสุดของร้านดอกไม้ และแล้วเจฟเฟอร์ก็ได้เจอ มันไม่ใช่ถังหากแต่เป็น!

.

"เครื่องแปลงมวลสาร รุ่นออริจินอล!"

.

"โอ้แม่เจ้าโว๊ย! ใหญ่โตชิบเป๋ง ทำงานกับ Parallel มาหลายปีเพิ่งมีโอกาสได้เห็นของจริงเอาวันนี้ นี่แสดงว่าก้อนความจำต่าง ๆ ที่เราสูบมา สุดท้ายก็เป็นเจ้านี่ที่เป็นคนแปรสภาพ , บร๊ะ! "

.

ตบหน้าขาดังสนั่นจนแขนที่ขาดแทบหลุดจากรักแร้ ไม่แปลกที่่เจฟเฟอร์จะออกอาการตื่นเต้นเอามาก ๆ เพราะด้วยรูปลักษ์ของมันที่เหมือนกับเตาอบเครื่องปั้นดินเผา แผงวงจรกับปุ่มสั่งการต่าง ๆ เชื่อมต่อกันเนียนกริบล้ำอนาคต หนำซ้ำขนาดก็ใหญ่กว่าเครื่องที่เขาใช้บน Gravity bike เป็นสิบ ๆ เท่า ก็เลยทำให้คิดว่าน่าจะทำงานได้ดีกว่ามากโข แลกกับการที่สาวน้อยแคทเธอรีนเจ้าหน้าที่ Parallel ผู้รับผิดชอบเครื่อง ยังคงยิ้มกลุ้มกลิ่มก้นกระดกอยู่ได้แบบสวย ๆ ย่อมหมายความว่าเจ้าเครื่องนี่มีระดับความปลอดภัยที่สูงโคตร ๆ

.

ทีีนี้ตัดภาพมาที่แขนซ้ายของตัวเอง..

.

"เชี้ย! ไม่น่าโง่เลยกู"

ส่ายหัวง่อนแง่นยิ้มแห้ง ๆ ให้แก่ความเสนอหน้าหาเรื่องใส่ตัวของตนเอง ก่อนจะเอื้อมมือไปแตะ ๆ บริเวณประตูอุโมงค์ด้านหน้าเครื่องดู แล้วก็สัมผัสได้ว่ามันยังคงมีความร้อนแบบอุ่น ๆ

.

"เอ๋.. แสดงว่าเพิ่งผ่านการใช้งานมาหยก ๆ รึเปล่าวะ"

.

"นี่อย่าบอกนะว่ามีพวกภาคสนามคนอื่นเข้ามาส่งงานก่อนเรา! สัด! เป็นไปไม่ได้! เสียหน้าชิบหาย! ฮึ่ย! ก้อนความทรงจำของกูแม่งแปรสภาพออกมาเป็นช่อดอกลาเวนเดอร์เชียวนะโว่ย! ใครวะที่บังอาจเร็วกว่ากู! "

.

"เฟอร์นันโด , ปิเก้ , หรือ เบอร์แบร์โต้ ต้องเป็นใครในสามคนนี้แน่ ไอ้เช็ดครกเอ๊ย! บอสยิ่งเอ็นดูเจ้าพวกนี้เป็นพิเศษอยู่ด้วย"

.

ความเดือดดานเข้าโจมตีจิตใต้สำนึก หูตาจมูกปากร้อนวูบวาบไม่ใช่แค่หัว ไม่หงไม่หามันแล้วถังใส่น้ำแข็ง เจฟเฟอร์รีบวิ่งตื๋อออกจากพื้นที่หลังร้านย้อนกลับมาหาแคทเธอรีนเพื่อถามเอาความจริงแบบไม่เกรงใจ ในชุดยูนิฟอร์มบางเบากับเสื้อเอี้ยมกันเปื้อนตัวโคร่ง ต่อให้นั่งคุกเข่าเห็นแต่ตูดกับสะโพกไซต์ยักษ์ด้านหลัง ครานั้นก็หยุดความโมโหโกธากลัวเสียหน้าของเจฟเฟอร์ไว้ไม่ได้

.

"แคท! ใครกันที่เข้ามาส่งงานก่อนพี่!? แล้วพวกมันแปรสภาพของออกมาเป็นอะไร!"

.

หญิงสาวผละมือออกจากผ้าถูพื้น! สะดุ้งเตะถังใส่น้ำแฟ๊บจนล้มคว่ำ! พาลให้ต้องเหนื่อยเพิ่มขึ้นอีกขั้น

.

"ว๊าย! พี่เจฟมาไม่ให้ซุ่มให้เสียง!"

.

"เอ้อ! ช่างมันเถอะตอบพี่มาก่อนว่าใคร! ใครที่มันตัดหน้ามาส่งงานกับบอสได้ก่อน เฟอร์นันโด , ปิเก้ , หรือ เบอร์แบร์โต้ ต้องเป็นใครสักคนในนี้ใช่ไหมแคท! เร็วสิตอบพี่มา!"

.

"อ่ะ.. คะ.. ค่ะ ได้ค่ะพี่เจฟ รู้สึกว่าพี่จะมาถึงเป็นคนสุดท้าย"

.

"ห๊าาา..! จริงดิ!?"

.

"ค่ะ.. เท่าที่จำได้พี่เฟอร์นันโดน่าจะมาถึงเป็นคนแรกแต่กลับไม่ได้อะไรเลย ส่วนพี่ปิเก้ได้แค่เกสรดอกเยอบีร่าซึ่งไม่มีราคาค่างวดเท่าไหร่ ส่วนเจ้าเบอร์แบร์โต้ที่หนูไม่ค่อยชอบขี้หน้ามันนักได้เป็น..! อ่าวพี่เจฟ! หายไปไหนอีกแล้วล่ะ?"

.

แคทเธอรีนหันซ้ายแลขวาแต่ไม่เห็นแม้แต่เงาของพี่ชายที่เคารพ พลางถอนหายใจยาวด้วยความปลดปลง ไม่เข้าใจเหลือเกินว่าผู้ชายพวกนี้มันจะแก่งแย่งชิงดีกันไปเพื่อ! แล้วจู่ ๆ เธอก็ได้ยินเสียงตอบของเจฟเฟอร์แว่วดังมาจากชานบันได ด้วยท่าทางการก้มโค้งสอดคอลอดราวจับบันไดลงมา

.

"ขอบใจมากแคท พวกนั้นอยู่ห้องบอสชั้นบนสุดใช่ไหม!?"

.

"ไม่พี่..! ตอนนี้น่าจะอยู่ชั้น 2 ในห้องอาบน้ำออนเซ็น เมื่อกี้หนูเพิ่งเอาผ้าเช็ดตัวไปถวายให้ไอ้เบอร์แบร์โต้มา! หนูล่ะเกลียดมันที่สุดเลย ถ้าพี่รู้ว่ามันแปรสภาพก้อนความทรงจำออกมาเป็นอะไรแล้วล่ะก็พี่จะเข้าใจหนู , "เช๊อะ! "

.

เขาไปตั้งแต่ประโยคแรกแล้วน้องรัก! เจฟเฟอร์หนีบแขนขาด ๆ วิ่งตื๋อขึ้นไปบนห้องอาบน้ำชั้น 2 โดยพลัน ทิ้งให้แคทเธอรีนคนดีนั่งพูดคนเดียวกับถังแฟ๊บเป็นนาทีอย่างน่าสงสาร