บทที่ 9 : พิศวาสศาสตร์แห่งการรักษา (18+)

นัยน์ตาดำขลับหม่นมืด ยูมิโกะจ้วงเท้าโผทะยานเข้าใส่! พลางเหวี่ยงดาบขึ้นสูงจนสุดแขน! เป็นคนอื่นคงหมดสิ้นแล้วซึ่งความเป็นชาย แต่หาใช่กับคนที่เกิดมาพร้อมกับร่างกายที่ถูกดัดแปลงมาอย่างเจฟเฟอร์

.

"เป้ง!!!"

เสียงโลหะกระทบกันดังก้องกังวาน แรงสะเทือนตีกลับจนด้ามจับหลุดออกจากมืออันเรียวสวย ดาบคะตะนะน้ำดีหมุนเคว้งกลางอากาศ.. ก่อนจะปักปลายลงกับพื้นเสียบตั้งตะหง่านอยู่กลางห้อง! , ฉึก!

.

"อ๊ากกกก! เจ็บชิบเป๋งเลยแม่งเอ๊ย! ควยกู!"

.

ขณะที่หมอยูมิโกะเลือกที่จะวิ่งย้อนกลับไปหยิบดาบขึ้นมาใหม่ เจฟเฟอร์กลับเพ่งความสนใจมาที่เอ็นอุ่นของตนเองแทน แม้ว่ามันจะแข็งแกร่งจากส่วนผสมของอะลูมิเนียมคาไบต์ในร่างกายของเขา แต่ความเสียหายเมื่อครู่ก็นับว่ามากอยู่ไม่น้อย ชายหนุ่มจึงรีบเอาไหล่อิงกับกำแพงกระเสือกกระสนดันตัวเองขึ้นยืนอีกครั้ง จะได้กลั้นใจก้มลงเช็คสภาพของลับของตัวเองได้อย่างถนัดถนี่ ซึ่งผลที่ตามมาก็คือ การส่ายหน้า เบ้ปาก และน้ำตาหยดติ๋ง ๆ

.

"นี่กูบ้าหรือปัญญาอ่อนกันแน่วะ ที่เอาควยไปรับคมดาบระยำแท้ ๆ !"

.

ฝ่ามือที่เหลืออยู่เพียงข้างเดียวชุ่มโชกไปด้วยเลือด แค่ปล่อยมันออกท่อนเอ็นที่เคยค้ำได้แม้กระทั่งพื้นก็เกิดการสปาร์ค รอยฟันเบ้อเร่อสร้างบาดแผลฉกรรจ์ตรงส่วนหัว สายไฟยึกยือภายในขาดสะบั้น มันสะบัดไปมาราวกับการเต้นระบำของพลุไฟในวันปีใหม่

.

"ช่วยชีวิตไว้ได้แล้วไงวะ? มันคุ้มกันไหมกับการเอาผู้หญิงไม่ได้อีกเลยไปตลอดชีวิต ไอ้โง่เจฟเอ๊ย! ไอ้ควาย! มึงมันไร้สมอง! สารเลว! ถุยชีวิต!"

"นี่ถ้าไม่ติดว่าผมกำลังจะเสียเลือดจนตายนะ ผมเอาหมอแน่ผมจะเย็ดหมอด้วยควยพิการ ๆ นี่แหละ! จะเย็ดให้หมอครางหาแต่ชื่อผมทั้งวันทั้งคืนเลยหมอยูมิโกะ! , ฮึ่ยยยย!"

.

"โอ๊ย! , อั๊กกก , อ๊ากกก!"

.

เหมือนยิ่งโกรธเลือดยิ่งสูบฉีด ยิ่งคิดถึงเรื่องใต้สะดือควยก็ยิ่งแข็ง แล้วมันจะเป็นยังไงล่ะกับร่างกายที่ไม่สมบูรณ์ เลือดก็พุ่งสิครับถามได้! แผลขาดที่แขนเลือดพุ่งออกมาเป็นน้ำตก ในขณะที่แกนแข็งนั้นแม้จะยังเซ็ตตัวขึ้นเป็นลำค้างไว้ได้อยู่ แต่ก็เกิดอาการบิดไปบิดมาชักขึ้นชักลงได้เอง! รวนสุด ๆ รวนจนควบคุมไม่ได้! แม้แต่ม่านตาของเจฟเฟอร์ก็เร่ิมติด ๆ ดับ ๆ ในมุมมองแบบ First - person ระบบสั่งการอาวุธ โหมดฟังชันค์พิเศษต่าง ๆ ขึ้นสถานะ Error! แดงเถือกไปทั้งหน้า! ซึ่งถ้าหากพูดกันตรง ๆ แล้วล่ะก็ ตอนนี้กลับกลายเป็นเขาเองนั่นแหละ ที่กำลังทำให้ตัวเองต้องตาย!

ความบอบช้ำที่ตรงเข้าเล่นงานทำให้สายลับหนุ่ม มิอาจทรงตัวให้ยืนอยู่ได้อีกต่อไป ขาที่ไร้เรี่ยวแรงพับยวบลงทิ้งร่างหนาที่เคยแข็งแกร่งให้ล้มพับใส่ตักนุ่ม ๆ ของผู้ช่วยนาริตะ ซึ่งบัดนี้ไม่มีแม้แต่เงาหัว! น้ำพุเลือดที่พุ่งขึ้นจากตัวเธอเริ่มลดระดับลงแล้วก็จริง แต่ก็ยังนับว่ามากพออยู่ดีที่จะย้อมให้ร่างล่อนจ้อนของเจฟเฟอร์กลายเป็นสีแดงฉาน กลิ่นคาวเหม็นคละคลุ้ง เต็มที่เจฟเฟอร์ทำได้เพียงกระพริบตา

"เอาเลยสิ หมอยูมิโกะ ฆ่าผมซะ!"

เขาคิด! คนอีโก้หนาอย่างเขามือวางอันดับหนึ่งที่ไม่เคยทำงานพลาดเลยสักครั้ง แลกกับการต้องมาตกอยู่ในสภาพอนาถาเช่นนี้ให้ตายซะยังดีกว่า

.

แล้วยูมิโกะก็จัดให้ตามนั้นจริง ๆ เธอชักดาบขึ้นจากพื้นก่อนจะชำเลืองสายตาเล็กหยีที่โคตรจะดุ มาที่ปอยผมที่แหว่งเว้าของตนเอง เธอไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าอะไรเป็นสาเหตุที่ทำให้เศษผมแสนสวยของเธอต้องหล่นกองอยู่กับพื้นเช่นนี้ รู้แต่ว่าคนที่ทำต้องเป็นชายประหลาดที่ใช้อวัยวะสืบพันธุ์เป็นอาวุธผู้นี้เป็นแน่

.

"ดาบคะตะนะที่หลุดมือ คือศักดิ์ศรีที่โดนหมิ่น!"

พอนึกคำพูดนี้ขึ้นได้ ยูมิโกะก็เดินย่างสามขุมกวัดแกว่งดาบตรงเข้าไปหาร่างอันแน่นิ่งของเจฟเฟอร์ในทันที ต่อด้วยการใช้ปลายเท้าเขี่ยเอาศพขาดสะพายแล่งของนาริตะจังออกไปให้พ้น ๆ ทาง ศพของสาวน้อยครูดไปกับพื้น มันสไลด์ลากยาวจนไปหยุดอยู่ที่ผนังอีกด้าน อันเป็นที่อยู่ของเจลยางตึ๋งหนืดที่ใช้กั้นห้องอีก 70% เอาไว้เป็นความลับ

.

แม้จะเบาแสนเบาแต่แรงสัมผัสดังกล่าวก็ส่งผลโดยตรงกับม่านเจลนี้อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ ปฏิกิริยารีเฟล็กซ์ทำให้สีแดงช้ำเลือดช้ำหนองของมันเรืองแสงวูบวาบขึ้น! การเต้นตุบตับ ๆ ถี่รัวขึ้นมาก มองผ่าน ๆ ไม่ต่างจากสัตว์ร้ายที่ตื่นขึ้นจากการจำศิลเลย

.

"หืม?"

ยูมิโกะชำเลืองหางตาไปมองอยู่ครู่หนึ่ง ซึ่งถ้าหากเป็นสถานการณ์ปกติแล้วล่ะก็ ช่องว่างตรงนี้เจฟเฟอร์คงชิงลงมือโต้กลับได้ไม่ยาก ทว่าตอนนี้กลับไม่ใกล้เคียง! แค่แบ่งสัมปะชัญญะออกมาคิดวิเคราะห์ยังทำไม่ได้เลยด้วยซ้ำ มิหนำซ้ำหมอสาวเองก็เหมือนจะไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไร เธอปล่อยเลยตามเลย จิตใจเธอยังคงดำดิ่งอยู่ในห้วงยามของความมืด ผีห่าซาตานตนใดกันที่ทำให้เธอเป็นแบบนี้ไปได้

.

เอียงคอไปมาก็อกแก๊ก พลิกกลับด้านดาบซามูไรเสียใหม่ โดยการหันด้ามจับขึ้นข้างบนแล้วปักคมลงด้านล่าง ตาสองตาประสานกันชายหญิง เจฟเฟอร์ไม่มีทีท่าว่าตื่นกลัวแต่อย่างใด เพราะที่จริงแล้วเขาเองก็ได้สั่งเสียกับเบอร์แบร์โต้ไว้แล้ว ว่าเหตุกาณ์ทำนองนี้อาจจะเกิดขึ้น

.

"อะไรจะเกิดก็ต้องเกิด เอาเลยสิหมอ.."

.

สายลับหนุ่มหลับตาลงไพร่คิด เกร็งตัวแข็งเตรียมรับแรงปะทะ คราวนี้ไม่มีเอ็นอุ่นลำแกร่งคอยป้องกันให้อีกแล้ว ประกอบกับตัวหมอยูมิโกะเองก็เลือกที่จะใช้การแทงปักจากด้านบน แทนที่จะเป็นการฟันฉับ! เหมือนครั้งก่อน!

.

คมดาบแวววาวยามต้องแสง ด้วยท่าง้างแขนกว้างสุดเหยียด หมอสาวรับประกันเลยว่าไม่พลาดแน่! เธอออกแรงจากช่วงไหล่ชนิดสุดแรงเกิด! กัดฟันแน่นจิกตาถมึงทึง! เจตนาปักคมดาบลงมาที่กลางหัวใจของเจฟเฟอร์แบบตรงเผงไม่พลาดเป้า!

.

"ย๊ากกกก! , ฮึบ!!!"

.

.

"หมับ!"

ทว่าเสี้ยวอึดใจต่อมาหล่อนก็ต้องหยุด! ปลายดาบแหลมคมยังคงจ่ออยู่ที่กลางอกข้างซ้ายของยอดชายนายสายลับ หัวใจที่เต้นรัวยิ่งเร่งเร้าให้เลือดลมสูบฉีด ภายใต้ทัศนวิสัยที่พล่ามัวสติสตางค์เลือนลางหนัก เจฟเฟอร์ค่อย ๆ เผยอเปลือกตาขึ้น ทำให้เจ้าตัวได้เห็นเรือนร่างอันงดงามภู่ระหงษ์ของนางพยาบาลอีกคนหนึ่ง ผู้ที่โอบกอดหมอยูมิโกะเอาไว้จากทางด้านหลัง!

.

เป็นเธอแท้ ๆ ที่ทำให้เขายังมีชีวิตรอด ไม่รู้หรอกว่าเธอเป็นใครแต่รู้ว่าสาวน้อยหน้าหมวยรายนี้ โผล่พรวดออกมาจากผนังเจลเหนียวหนืดบนฝาผนังอีกฟาก และคลับคล้ายคลับคลาว่าที่กองอยู่แทบเท้าเธอก็คือไม้แขวนเสื้อ กับชุดหนังสีเหลืองรัดรูปที่ดูเซ็กซี่สัด ๆ

.

"คะ.. ใครอ่ะ.. เฮือออด.. ฮาาาาดดดด.. เฮืออออด.. ฮาาาาด"

เจ้าหน้าที่หนุ่มถอนหายใจยาว พลางกระแอมถามออกไป ซึ่งมันก็คงจะเบามากล่ะมั้งเพราะดูลักษณะแล้วสาวเจ้าคงจะไม่ได้ยิน

.

พริบตาต่อมาปลายดาบคะตะนะในมือหมอยูมิโกะเองก็ค่อย ๆ ลดระดับลงเรื่อย ๆ จนท้ายที่สุดมันก็หลุดออกจากมือทิ้งดิ่งลงกับพื้นเสียงดัง "กริ๊งงง!" อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

.

ช่างเป็นภาพที่งดงามจนเจฟเฟอร์รู้สึกเสียดาย เขากำลังจะหมดสติอยู่รอมร่อ ภาพมุมมองบุคคลที่หนึ่งในสายตาเขาส่งสัญญาณเตือน Warning! กระพริบวูบวาบต่อเนื่อง มันเป็นดั่งสัญญาณเตือนสุดท้ายว่าสัญญาณชีพของเขากำลังจะดับลง! เพราะทนพิษบาดแผลไม่ไหว

.

"นี่น่ะหรือวิธีการที่จะทำให้คนดี ๆ อย่างหมอยูมิโกะได้สติกลับมา บัดโถ่เอ๊ย.. รู้งี้!"

.

"ข้าแต่พระผู้เป็นเจ้า ได้โปรดอย่าเพิ่งพรากชีวิตลูกไปตอนนี้ได้รึไม่? โปรดเมตตาให้ข้าได้ซึบซับฉากรักอันเร่าร้อนนี้ด้วยสองตาตนเองด้วยเถิด.. อาเมน"

.

ใครจะเชื่อ! ว่าถึงกับต้องอ้อนวอนร้องขอต่อพระเจ้ากันเลย ด้วยลมหายใจอันแผ่วเบาเจฟเฟอร์หันหลังพิงข้างฝา แขนซ้ายขาด อวัยวะตรงหว่างขาเกิดแผลฉกรรจ์ มันไม่สำคัญแล้วล่ะว่าต่อจากนี้ไปจะใช้การได้รึเปล่า เพราะถ้าหากนี่คือภาพสุดท้ายของชีวิตแล้วล่ะก็ ต่อให้ต้องขาดใจตายอยู่ตรงนี้ยังไงแม่งก็คุ้ม!

.

"หมับ! , หมึบ! , หมับ! , หมึบ!"

.

"ชู่วววว.. ใจเย็นก่อนสิคะหมอ ถ้าโกรธเดี๋ยวอาการจะกำเริบอีกนะคะ ฮึ.. อืมมมม.. ช่ายแบบนี้ล่ะค่ะกำลังดี นมหมอใหญ่จังเลย ยูมิบีบได้ไม่เต็มมือเลย~"

"ซอกคอหมอก็ห๊อมหอม ขอยูมิชิมหน่อยนะ~!"

.

"แพล็บ!"

.

"อ่ะ.. อ่าาาาา.."

.

ยูมิจังเข้าประกบหมอยูมิโกะจากทางด้านหลัง เธอสอดแขนเรียวของตนเข้าที่ใต้ราวนมพลางลงมือเคล้าคลึงหน้าอกของหมอสาวจนป่นปี้ ความใหญ่ซ่อนรูปนั่นเล่นเอามือเล็กเรียวหุ้มไว้ไม่มิด มิหนำซ้ำบางจังหวะยูมิจังยังฉวยโอกาสตวัดลิ้นลงบนซอกคอของหมอจนตัวสั่นเท้ิม เธอจูบเก่งมากชนิดที่สามารถลากเลื้อยขึ้นไปขบได้ถึงติ่งหู สอดลิ้นเข้าไปเวียนวนสลับกับการกระซิบคำพูดหวาน ๆ ที่สั่งอะไรก็ยอมแต่โดยดี

.

"หมออยากจับตูดยูมิไหม?"

.

"อยากสิ.."

.

"งั้นหลับตาก่อน แล้วส่งมือมา.."

เพียงเท่านี้ก็ปลดเปลื้องเอาดาบคะตะนะออกจากมือหมอยูมิโกะได้แต่โดยดี ยูมิจังถลกกระโปรงพยายาบาลของเธอขึ้นพลันใช้นิ้วชี้ช้อนเอาอันเดอแวร์ลายลูกไม้ให้ร่นลงไปกองที่ตาตุ่ม เธอจับเอามือที่ว่างเปล่าแล้วของคุณหมอ มาลูบไล้ไต่ลงไปตามส่วนเว้าส่วนโค้งข้างลำตัวเธอ ไล่ไปจากแผ่นหลังนุ่มเนียน ลูบผ่านมาคลึงที่สะโพกอันผายกว้าง แล้วเธอก็ย่อตัวลงส่ายไหวไปมา ราวกับอสรพิษระเริงราตรี

.

"อืม.. รู้สึกดีจังเลยยูมิจัง"

.

"ค่ะหมอ ยูมิก็เริ่มมีอารมณ์แล้ว หมออย่าเปิดตานะเดี๋ยวยูมิเขิน"

.

"อื้อ.."

.

"ที่นี้ก็เอื้อมมาจับที่ก้นแบบนี้!" , "หมับ!"

.

"ใช่ค่ะหมอแบบนั้นแหละ ยูมิรักหมอยูมิโกะที่สุดเลย บีบเลยค่ะ เค้นอีก เน้น ๆ แรง ๆ เลยค่ะ จะแยงนิ้วเข้ามาในรูด้วยก็ได้ถ้าหมอต้องการ.. อ่าาาา.."

"โอ๊ะ.. โอ๊ะ.. โอ๊ยยยย เสียวววว ซีดดดดด!"

ยูมิเสียวมากเสียจนต้องแอ่นโหนกหี มาถูเข้ากับแก้มก้นของหมอยูมิโกะเพื่อทุเลาอาการ

.

"เจ็บหรอ? เจ็บรึเปล่า!"

.

เธอเลือกที่จะไม่ตอบเป็นคำพูด แต่เลือกที่จะตอบสนองการกระทำด้วยการเขี่ยที่หัวนมหมอแทน เสื้อกาวน์เปื้อนเมือกแบบนี้แหละได้อารมณ์ดีนัก

.

"เล่นอะไรอ่ะยูมิ หมอจั๊กจี้นะแบบนี้"

.

เธอยังคงเงียบยิ่งหมอยูมิโกะบีบแก้มก้นเธอแรงเท่าไหร่ เธอก็จะตอบโต้กลับไปด้วยการบีบหัวนมแล้วดูดด๊วบ ๆ ที่ซอกคอแรงเท่านั้น

.

"หนูไม่ไหวแล้วอ่ะหมอ หันหน้ามาเร็ว!"

.

ร่างบางสองร่างหันมาปะทะกัน ตาประสานตาแล้วจังหวะนั้นเองที่ทำให้ยูมิจังรู้ว่าหมอยูมิโกะคนเดิมเวอร์ชั่นปกติได้กลับคืนมาแล้ว แต่เธอไม่อยากหยุด! มือเรียวรีบปลดกระดุมเสื้อกาวน์ของหมอยูมิโกะออกด้วยความแคล่่วคล่อง! กระตุกเพียงเล็กน้อย เนื้อหนังเปลือยเปล่าที่ขาวกระจ่างใสก็สว่างโพลงอยู่ตรงหน้า

.

"ยูมิเงี่ยนค่ะหมอ.. อุ๊บ!"

.

"จ๊วบจ๊าบ! , ด๊วบด๊าบ!"

.

"ฮึ!.. ไม่ต้องพูดไรมากแล้ว หมอก็เงี่ยนเหมือนกัน ไปเอากันต่อที่เตียงดีกว่าเน๊าะ"

.

.

แล้วถาพก็ตัดไปแค่นั้น ทุกอย่างเกิดขึ้นแบบค้าง ๆ คา ๆ ต่อหน้าต่อตาผู้ชายกระดอพังอย่างเจฟเฟอร์ หุ่นอย่างกับนางเอก AV อย่างหมอยูมิโกะใครไม่เสียดายก็บ้าแล้ว แต่ก็นะ! โชคชะตามักเล่นตลก! เมื่อระบบภายในของเจฟเฟอร์มันรั้งไว้ไม่ไหวจริง ๆ สัญญาณชีพห้วงสุดท้ายของเขาจึงดับวูบลง พร้อมกับชิพประมวลผลเซ็ตสุดท้าย ที่บันทึกร่างเปลือยในชุดบราเซียสีชมพูของหมอยูมิโกะไว้ได้ทันท่วงที นอกเหนือไปจากนั้นก่อนที่จอภาพจะดับดำไปตลอดกาล ความรู้สึกสุดท้ายที่เจฟเฟอร์รับรู้ได้ก็คือ ความภาคภูมิใจเล็ก ๆ น้อย ๆ ที่ว่า..

.

"ต่อให้ควยกูจะถูกฟัน! แต่มันก็ยังตั้งอยู่ได้นะเฟ้ย!"

.

"ฟึบบบบบ---! "

.

"ซู่.. ซ่าาาาา!!!" , "No-signal"