บทที่ 10 : ลูบคลำ (18+)

"ซูดดดด! กลิ่นหอมแบบนี้ ดอกลาเวนเดอร์นี่นา!"

.

"อ่ะ! อะไรกัน! ใครดันมามัดแขนขาเราเอาไว้วะลืมตาก็ไม่ได้ ไม่นะ! นี่มันเกิดอะไรขึ้น! "

.

"แขน! ใช่สิ! แขนซ้ายเราขาดไปแล้วนี่หว่า ถ้ามันขยับได้แปลว่าเรากำลังฝัน , ฮึบ!"

.

เบาหวิวดุจปุยนุ่น ไร้ซึ่งสัมผัสใดให้จับพิรุธ

.

"ไม่รู้สึกห่าอะไรเลย! บะ.. บ้า!.. น่ะ! ถ้างั้นนี่ก็เป็นเรื่องจริงนะสิ แล้วทำไมเปลือกตาเราถึงได้หนักอึ้งแบบนี้ล่ะ หน้าจอสั่งการ ระบบอาวุธ เรติน่าบันทึกภาพ หายไปหมดเลย นี่มันเกิดอะไรขึ้นกับเรากันแน่?!"

.

"ชู่วววว.. ใจเย็นก่อนไอ้เจฟ ตั้งสติแป๊บ! ฟังสินั่นมันเสียงหมอยูมิโกะชัด ๆ เราจำได้แม่น ถ้าทำอะไรไม่ได้ก็นอนนิ่ง ๆ แอบฟังไปก่อนล่ะกัน แล้วค่อยหาทางออกกันอีกที"

.

พรั่นพรึงอยู่กับจิตใต้สำนึกของตัวเองอยู่ค่อนนาที จากสภาพแวดล้อมต่าง ๆ เจฟเฟอร์ได้แต่คาดเดาเอาเองว่า ณ ตอนนี้เขาน่าจะกำลังนอนอยู่บนเตียงผ่าตัดตรงกลางห้อง มิหนำซ้ำแผ่นหลังสุดแกร่งยังสัมผัสได้อีกเล็กน้อยว่าเบาะนุ่ม ๆ ที่รองรับน้ำหนักตัวอยู่ คงจะเป็นเบาะหนังเคลือบแว็กซ์อย่างดี จุดผิดสังเกตเพียงอย่างเดียว ก็เห็นจะเป็นเจ้าคราบน้ำเหนอะหนะที่เจ๊าะแจ๊ะอยู่เต็มหลังนี่ล่ะ ว่ามันคืออะไร?

.

"พรืด! , แกร๊ก!"

.

"เหมือนเสียงรูดซิบเลยแฮะ?"

เจฟเฟอร์คิดทั้งที่อยากลืมตาขึ้นมาดูใจจะขาด เสี้ยววินาทีต่อมาเสียงเล็กแหลมคล้ายกับเสียงของผู้ช่วยยูมิก็ดังแทรกขึ้น

.

"พอดีไหมคะคุณหมอชุดหนังรัดรูปฟิต ๆ ยูมิคิดว่าหมอน่าจะชอบ ว้าว! ใส่แล้วอย่างกับนางเอกหนังเรื่อง Kill Bill แหนะ ยอดเยี่ยมที่สุดเลย! เหมาะกับฉากนองเลือดเมื่อกี้มาก ๆ "

.

"หยุดเลยยูมิจัง! ห้ามแซวหมอเป็นอันขาด เธอก็รู้ว่าที่หมอพลั้งมือไปน่ะเป็นเพราะความผิดปกติจากสารเคมีในสมอง ทุกครั้งที่หมอตกใจ! สาร อะซิติลโคลีน จากไขสันหลังจะหลั่ง แล้วภาพทรงจำที่โหดร้ายในวัยเด็กก็จะหวนกลับคืนมา ด้านมืดของหมอก็เลยต้องตอบสนองด้วยเหตุผลของการป้องกันตัว"

.

"ยูมิเข้าใจค่ะ เคยเห็นหลายทีแล้วด้วย ว่าแต่ตกลงหมอชอบไหมคะชุดหนังสีเหลืองที่สวมอยู่ ยูมิคิดว่ายังไงซะก็ยังดีกว่าใส่ชุดกาวน์เปื้อนเมือกเหนียว ๆ อยู่ตลอดทั้งวัน"

.

"อืม.. ก็โอเค แต่ว่าตรงหน้าอกมันคับไปหน่อย"

.

"งั้นเหรอคะ ไหนขอดูซิ?"

ผู้ช่วยสาวเอื้อมมือมาคลำที่หน้าอกหมอยูมิโกะ ต่อด้วยการออกแรงบีบให้เต้านมทรงหยดน้ำเบียดร่องเข้าหากัน

.

"ก็หมอนมใหญ่นี่เน๊าะ คงต้องรูดซิบที่คอลงนิดหน่อย"

.

"แกร็ก ๆ , พรืดดด!"

.

"ประมาณนี้โอเคไหมคะ?"

.

"โป๊ไปแล้วจ่ะ หัวนมโผล่แล้ว!"

.

"อิ ๆ หยอกเล่นนิดเดียวเอง ว่าแต่หมอยูมิโกะคะ.."

.

"อะไร?"

.

"เมื่อกี้ตอนที่เรามีอะไรกัน ทำไมยูมิถึงรู้สึกว่าหมอยังคงมีสติอยู่ จิ๋มคุณหมอตอดมือมันมาก ๆ แถมยังแฉะสุด ๆ ไปเลยด้วย ยูมิก็เลยรู้สึกแปลก"

นัยน์ตากลมบ่องแบ้วช้อนขึ้นไปถาม ขณะดวงหน้าอันอ่อนเยาว์ยังคงจ่ออยู่ตรงเนินอกอวบอิ่ม

.

"ไม่บอกหรอก มันน่าอายจะตาย.. ยูมิบ้า! ทะลึ่ง!"

หมอสาวแก้มแดงเป็นลูกตำลึง เธอผละตัวออกจากผู้ช่วยพลางใช้มือปิดน่มน๊มของเธอเอาไว้

.

"ซิบนี่ก็ต้องรูดขึ้นมาอีกประมาณนี้ เอาแค่ให้เห็นร่องนมนิดเดียวก็พอ จะได้ไม่น่าเกลียดมากจนเกินไปเข้าใจไหมจ๊ะ? แล้วก็โปรดอย่าถามอะไรหมออีกเลย หมออายเค้า! พวกเราไม่ได้อยู่กันเพียงลำพังสักหน่อย"

.

ตาหยีเล็กเรียวหลุบมองไปที่ร่างของเจฟเฟอร์ในชุดผู้ป่วย ที่บัดนี้กำลังนอนพันธนาการอยู่บนเตียงหนังสีดำขลับ เตียงที่เคยถูกใช้เป็นฟลอร์ระเริงรักของคู่เลสเปี้ยนไปเมื่อครู่นี้

.

"ไม่ต้องห่วงไปหรอกค่ะหมอ หลับเป็นตายขนาดนั้นคงน่าจะราว ๆ 2 - 3 ชั่วโมงถึงจะได้สติ ระหว่างนี้ยูมิก็ได้ซ่อมแซมผิวหนังที่สึกหรอครบทุกส่วนแล้ว บาดแผลทุกแห่งผสานเนียนกริบรอเพียงการพักฟื้น ติดก็ตรงที่แขนซ้าย! เครื่องแสกนของเราวิเคราะห์ว่าต้องเปลี่ยนอย่างเดียวค่ะ! แล้วก็มีแค่หมอยูมิโกะคนเดียวเท่านั้นที่ทำได้"

.

ยูมิร่ายยาวโดยไม่รู้เนื้อรู้ตัวว่าทุกคำพูดที่พล่ามออกมา เจฟเฟอร์แม่งได้ยินหมด ซึ่งนั่นไม่ได้ทำให้เขารู้สึกตระหนกตกใจแต่อย่างใด เพราะสิ่งที่เจ้าหน้าที่ภาคสนามรายนี้ต้องการ กลับกลายเป็นการแอบฟังบทสนาอันวาบหวิวของหมอสาวชาวญี่ปุ่น กับสาวหมวยผู้ช่วยแพทย์ซะมากกว่า หลักฐานก็คือขนาดของลำควยที่ใหญ่ยาวขึ้นเรื่อย ๆ แม้จะเพิ่งผ่านการปลูกถ่ายกล้ามเนื้อให้ใหม่ไปหยก ๆ

.

"ทำได้ดีนี่ยูมิจัง ระหว่างที่ฉันสติหลุดไปเธอทั้งปัดกวาดเช็ดถูคราบเลือดในห้องนี้ ทั้งรักษาคนไข้เบื้องต้น ไหนจะต้องทำเรื่องอย่างว่าเพื่อเรียกร่างต้นของฉันกลับคืนมาอีก ยอดเยี่ยมไปเลยเด็กดีของฉัน.."

.

"คุณหมอชมยูมิเกินไปแล้ว ยูมิก็แค่ทำงานตามที่ได้รับคำสั่ง แต่ถ้าจะเอาตามความจริงยูมิอยากให้คุณหมอชมในเรื่องอื่นมากกว่าค่ะ.. มานี่มา ๆ ที่ใกล้ ๆ เตียงคนไข้! ยูมิจะให้ดูอะไร!"

พยาบาลสาวกวักมือไหว ๆ เรียกให้หมอยูมิโกะเข้ามาหา เธอย่อตัวลงนั่งยองย่อแล้วมองลงไปที่ใต้เตียง ก่อนจะบอกให้หมอสาวแดนอาทิตย์อุทัยก้มโค้งตามลงมาติด ๆ

.

"อื้อ! ดาบคะตะนะ! ก็เรียบร้อยดีนี่ ยังซ่อนไว้มิดชิดเหมือนเดิม ไม่เห็นมีอะไรแปลก?"

.

"งั้นถ้ายูมิทำแบบนี้ล่ะคะ หมอว่าแปลกไหม? , หึ?"

.

"แพล็บ!"

.

ร่องหีเสียวสะบั้น! ในท่าโก่งตูดแบบนี้แหละที่ยูมิถวิลหา ชุดหนังรัดรูปฟิตเปรี๊ยะได้แหวกร่องหีของหมอสาวออกเป็นแคมอวบอูมชัดเจน ด้วยเรียวขาสวยที่คุกเข่ากองก้นลงกับพื้น กับองศาของแสงไฟจากหลอดไฟผ่าตัด ทำให้ยูมิพออกพอใจ

.

"อะไรกันยูมิ จะทำอะไรฉัน! หยุดนะหยุดเลียจิ๋มหมอเดี๋ยวนี้ อุ๊ย.. ยูมิ.. อย่า.. ไม่เอา ฉันจะร้องให้คนช่วยจริง ๆ นะ"

"ไม่ต้องเลยหมอ! หยุดโกหกได้แล้วยูมิรู้ว่าหมอชอบ หมอรู้ตัวและมีสติอยู่ตลอดเวลาไม่งั้นน้ำเงี่ยนหมอไม่แตกจนเปื้อนเตียงขนาดนี้หรอกจริงไหม?"

.

"จ๊วบบบบ.. ด๊ววววบ! , ด๊ววววบ! , แพล็บ ๆ , แพล็บ ๆ"

.

จุ่มหน้าใส่ร่องหีที่เต่งรัดกับเป้ากางเกงหนัง ยูมิผงกศีรษะขึ้น ๆ ลง ๆ ทั้งดูดทั้งเลียเร่งเร้าจะเอาคำตอบให้ได้

.

"ว่าไงล่ะหมอ ตอบยูมิมาสิว่าหมอเองก็ชอบ หมอแค่เอาเรื่องสารเคมีในสมองมาอ้าง แต่่่ที่จริงตัวหมอเองก็ร่าน! และอยากเอากับพวกเราสองพี่น้องใจจะขาด!"

.

"ไม่! ไม่จริง! ปล่อยหมอนะยูมิ หมอไม่ต้องการตอนนี้ อื้อ..! อ่ะ..! อ่า..! อย่าพอแล้ว หยุดเลียจิ๋มหมอซะที เธอจะขืนใจหมอบนพื้นกระเบื้องแบบนี้ไม่ได้นะ มันเจ็บ! "

.

สตรีเพศสองนางเกาะเกยกันกอดรัดฟัดเหวี่ยงอยู่บนพื้นใต้เตียง ซุ่มเสียงสำเนียงกระเส่าทุกเดซิเบลดังเข้าไปในโสตประสาทของเจฟเฟอร์ แบบไม่มีขาดตกบกพร่อง นั่นยิ่งทำให้องคชาติที่ใหญ่ยักษ์อลังการอยู่แล้วบวมปวดมากยิ่งขึ้น เขาดิ้นทุรนทุรายเจ็บปวดอีกครั้ง แต่ก็นะขนาดคนเป็นหมอยังจะถูกข่มขืนและเอาตัวไม่รอด ใครหน้าไหนจะมาช่วยเจฟเฟอร์ได้

.

"เจ็บงั้นเหรอ! แล้วกับนาริตะน้องสาวของยูมิล่ะ หมอฟันเธอซะขาดครึ่งเลย หมอยังกล้าพูดว่าเจ็บงั้นเหรอ! นี่แหน่ะคนใจร้าย! หมอใจร้าย! คนใจร้ายต้องโดนแบบนี้ , จุ๊บ!"

ยูมิพลิกตัวหมอยูมิโกะขึ้น แล้วกดตัวเธอไว้ด้วยเรี่ยวแรงทั้งหมด เธอพรมริมฝีปากจูบลงมาทั้งน้ำตา บดบี้ดูดดื่มผสมกับร่องรอยความเสียใจที่ไหลลงมาอาบแก้ม

.

"ด๊วบ.. ด๊าบ... ด๊วบ.. ด๊วบ.. จุ๊บ! จุ๊บ!"

.

"เฮืออออก! เฮ้ออออ! หมอรู้ไหมว่านาริตะมันรักหมอมากนะ น้องเฝ้าฝันมาตลอดว่าสักวันจะได้มีอะไรกับหมอสักครั้ง แต่ตอนนี้หมอกลับฆ่าเธอไปแล้ว! และพี่สาวอย่างยูมินี่แหละจะเป็นคนทำสิ่งนั้นแทนน้องเอง"

.

"ไม่ใช่นะยูมิเธอเข้าใจผิดแล้ว! ได้โปรดอย่าทำหมอ พวกเธอสองคนน่ะ อร่๊ายยยยยย!"

.

ไม่พูดพร่ำทำเพลงให้เสียเวลา ยูมิไซ้ซอกคอก่อนจะกระชากซิบที่อยู่ตรงหน้าอกหมอยูมิโกะ แบบพรวดเดียว! ไล่จากบนจรดง่ามอวัยวะเพศ! ใช้มือแหวกมันออกแป๊บเดียว ทั้งนมทั้งหีก็อ่อนระทวยอยู่ตรงหน้า

.

"เอากันอีกทีนะคะหมอ คราวนี้เอาตอนยังมีสติอยู่ ถือซะว่าเอาเพื่อน้องนาริตะของยูมิสักครั้ง"

.

สติสตางค์ชักเริ่มจะคุมไว้ไม่อยู่ เรื่องสารเคมีในสมองที่หมอยูมิโกะบอกตอนต้นนั้นเป็นเรื่องจริง นัยต์ตาเธอกำลังเริ่มจะเปลี่ยนสีเป็นดำคล้ำ ร่างอวตารแห่งนักฆ่าแดนปลาดิบกำลังจะจุติขึ้นในไม่ช้า มิหนำซ้ำในท่วงท่าที่เธอกำลังถูกขึ้นคร่อมอยู่ดังกล่าว เอื้อมมือไปหน่อยเดียวดาบคะตะนะใต้เตียงก็ตกอยู่ในเงื้อมมือเธอซะแล้ว ถ้ายูมิไม่หยุดเงี่ยนซะที อีกไม่ช้าไม่นานการนองเลือดหนที่สองก็จะเริ่มขึ้น!

.

"ยูมิจะสอดนิ้วเข้าไปแล้วนะคะหมอ"

.

"หูยยยย.. หียังแน่นเหมือนเดิมเลย"

.

สาวเจ้าขบริมฝีปากกัดกรามแน่น ก่อนจะออกแรงตวัดน้ิวชี้ด้วยความรุนแรง

.

"เจ๊าะแจ๊ะ ๆ เจ๊าะแจ๊ะ ๆ เจ๊าะแจ๊ะ ๆ ๆ ๆ "

.

"อร๊ายยยยยยย! กรี๊ดดดดดดด!!!"

"พอแล้วยูมิ ยูมิจ๋าหมอยอมแล้ว อ๊าาา~! ซี๊ดดดดด! ยูมิบอกว่าหมอยอมแล้วไง! พอก่อนได้ไหม พอ.. พอ.. บอกให้พอสักที!!!"

.

"หมับ!"

ข้อมืออันบอบบางถูกคว้าเอาไว้โดยพลัน! เปล่าหรอกนี่ไม่ใช่คิวของตัวเอกอย่างเจฟเฟอร์ หากแต่เป็นหมอยูมิโกะที่กัดฟันทำ! บุคลิกที่สองของเธอกำลังจะกลับออกมา และเธอกำลังยื้อกับมันอย่างเต็มความสามารถ

.

"เอามือสกปรกของเธอออกไปจากง่ามหีหมอเดี๋ยวนี้นะยูมิ! นี่คือการเตือนครั้งสุดท้ายถ้าไม่อยากตายถอยออกไป.. ไป๊!!!"

เรี่ยวแรงมหาศาลไม่รู้มาจากไหน สะบัดตัวเพียงครั้งเดียวจากที่นั่งขย่มอยู่ดี ๆ จู่ ๆ ยูมิก็กลับตีลังกาหงายท้องล้มคะมำลงซะอย่างงั้น

.

"ทีนี้ตั้งใจฟังฉันให้ดีนะยัยผู้ช่วยตัวแสบ! ว่านาริตะกับแกน่ะไม่ใช่พี่น้องกันจริง ๆ พวกแกสองคนเป็นแค่ร่างเทียมสังเคราะห์ เป็นสิ่งประดิษฐ์จากหลอดทดลองที่ผิดพลาดของฉัน แล้วฉันเองก็เสือกไม่รู้ตัว!"

.

"ฮึบ..! , เฮือกกกก! , อั๊กกกก!"

.

"กรี๊ดดดดดดดดด!"

.

การต่อสู้กับจิตใต้สำนึกกำลังดำเนินไปอย่างเข้มข้น หมอยูมิโกะคงกำลังทำอย่างเต็มความสามารถ เพื่อยับยั้งไม่ให้บุคลิกนักฆ่าของเธอออกมาเพ่นพ่านได้สำเร็จ

.

ซึ่งเธอก็ทำได้จริง ๆ ในเสี้ยวอึดใจ หมอสาวตัวดีดสะบัดอย่างรุนแรงจนเส้นผมกระเจิง ก่อนจะจัดแจงสวมใส่เสื้อผ้ารูดซิบกลับคืนให้เรียบร้อย แล้วถลันเข้าไปประคองยูมิให้ลุกขึ้นนั่งบนเก้าอี้เปล่าที่สอดอยู่ใต้ขอบเตียง ซึ่งภาพที่หมอยูมิโกะเห็นอยู่ ณ ขณะนี้ ก็ไม่ได้แปลกไปจากที่คิดไว้นัก ยูมินั่งก้มหน้า น้ำเสียงเธอแหบพร่าคล้ายกับคนกำลังช็อค

.

"เมื่อกี้หมอพูดอะไรออกมา หมอโกหกยูมิอีกแล้วใช่ไหม..?"

.

ตาลอยเคว้งคว้าง ขนาดควยใหญ่ยักษ์ของเจฟเฟอร์ปรากฏอยู่ตรงหน้าแท้ ๆ ยูมิก็ไม่สน