ตอนที่7

“ก๊อก ก๊อก ก๊อก”

เสียงเคาะประตูห้องของหมอหนุ่มดังขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มที่สดใสของหญิงสาวในเสื้อแขนสั้นกระโปรงยาวเสมอเข่า วันนี้ภริดาอาสาเป็นคนนำปิ่นโตมื้อกลางวันมาส่งให้กับอินทัช เพราะเธอเองก็อยากจะมาหาเขาด้วยเหมือนกัน อยู่ที่บ้านพักทั้งวันก็ดูจะน่าเบื่อไปหน่อย

“วันนี้มีพะโล้กับผัดผักหวังว่าหมอจะทานได้นะคะ”

“จะเป็นอะไรผมก็ทานได้หมดแหละ วันนี้ทำไมคุณถึงมาส่งปิ่นโตให้ผมได้ล่ะ”

“วันๆ นั่งๆ นอน ออกไปแต่ที่เดิมๆ ก็เบื่อเหมือนกันค่ะ เลยคิดว่ามาหาหมอน่าจะดีกว่า”

“มาอยู่กับผมยิ่งจะเบื่อไปกว่าเดิมอีกนะ”

“เอาแบบนี้มั้ยคะ เดี๋ยววันนี้ฉันจะอยู่ช่วยหมอ แล้วพอหมอเลิกงานก็พาฉันไปปั่นจักรยานเล่น เห็นลุงปูนบอกว่าตรงเชิงเขาท้ายหมูบ้านบรรยากาศดีมาก เราไปที่นั่นกันมั้ยคะ"

“แต่เหลืออีกตั้งหลายชั่วโมงกว่าผมจะเลิกงาน คุณไม่รอเบื่อแย่เลยเหรอ”

“ไม่เบื่อเลยค่ะ เดี๋ยวฉันนั่งคุยกับคนไข้ของหมอรอหมอไปก่อนก็ได้ นั่นไงมาพอดีเลย เดี๋ยวฉันไปรับหน้าให้ก่อนนะคะ” ภริดายิ้มหวานก่อนจะเดินไปหาคนไข้ดังกล่าว

อินทัชมองภริดาที่เดินไปหาคนไข้ด้วยความเอ็นดู ดูเหมือนภริดาจะทำอย่างที่เธอพูดจริงๆ ตลอดทั้งวันเธอช่วยให้คนไข้ของเขาได้ผ่อนคลายลงมาก ความเอาใจใส่ของภริดาต่อคนไข้ของเขาทำให้อินทัชดูจะประทับใจภริดาอยู่ไม่น้อย เขายังคงมองเธออยู่แบบนั้นเป็นเวลานาน นานพอที่คนไข้คิวถัดไปเดินเข้ามายังห้องตรวจของเขาจึงทำให้เขาละสายตาจากภริดาไปได้ เวลาผ่านไปสักพักใหญ่ๆ อินทัชเดินไปหาภริดาพร้อมกับแก้วน้ำที่ถืออยู่ในมือ ตอนนี้ไม่มีคนไข้ให้อินทัชต้องรักษาแล้ว และอีกไม่กี่นาทีก็จะเป็นเวลาเลิกงานของเขาแล้วเช่นกัน

“น้ำครับ” อินทัชยกน้ำมาเสิร์ฟให้หญิงสาวที่นั่งอยู่ตรงเก้าอี้ในศูนย์อนามัย

“ขอบคุณค่ะ ชาวบ้านที่นี่น่ารักกันทุกคนเลยนะคะ ขนาดป่วยยังยิ้มแย้มกันอยู่เลย” ภริดาเอ่ยขึ้นพร้อมกับยื่นมือไปรับแก้วน้ำที่อินทัชนำมาให้

“ดูชาวบ้านที่นี่จะชอบคุณหวานนะ”

“จริงเหรอคะ งั้นก็แปลว่าฉันเป็นคนเข้ากับคนได้ง่ายสินะ”

“คงอย่างนั้นมั้งครับ งั้นผมขอเก็บของแป๊บหนึ่งนะ เดี๋ยวเราค่อยไปกัน”

“ได้ค่ะ” ภริดายิ้มรับ

อินทัชกับภริดาเดินออกจากศูนย์อนามัยมาด้วยกันก็เห็นกัญญาวีร์ที่เดินมาพอดี กัญญาวีร์หน้าบึ้งเล็กน้อยเพราะเดี๋ยวนี้เธอมักจะเห็นอินทัชอยู่กับภริดาบ่อยๆ

“หมอจะไปไหนเหรอคะ” กัญญาวีร์เอ่ยถามชายหนุ่มตรงหน้าด้วยสีหน้าเรียบเฉย

“หมอกับคุณหวานจะไปที่เชิงเขาท้ายหมู่บ้าน แล้วแก้วล่ะมีธุระอะไรกับหมอหรือเปล่า” อินทัชยิ้มถามสาวตรงหน้ากลับ

“สำหรับแก้วต้องมีธุระเหรอคะถึงมาหาหมอได้” หญิงสาวตอบกลับด้วยน้ำเสียงแข็งกระด้าง

“หมอไม่ได้หมายความแบบนั้นนะ” อินทัชเปลี่ยนสีหน้าทันที และรีบอธิบายเมื่อเห็นกัญญาวีร์เริ่มไม่พอใจ

“แก้วจะไปด้วยกันมั้ย ไปหลายๆ คนคงสนุกดี” ภริดารีบเอ่ยเปลี่ยนบรรยากาศเพราะสถานการณ์ตอนนี้ดูจะไม่ค่อยดีเท่าไหร่

“คุณหวานอยากให้แก้วไปด้วยจริงๆ เหรอคะ” กัญญาวีร์หันมาถามหญิงสาวที่ยืนอยู่ข้างๆ อินทัชด้วยสีหน้าไม่สบอารมณ์นัก

“ทำไมแก้วพูดแบบนี้ล่ะ” ภริดาหน้าเจื่อนเล็กน้อย

“แก้วไม่เอาน่า ไม่เป็นแบบนี้สิ” อินทัชสบตากัญญาวีร์ด้วยใบหน้าเคร่งขรึม

“หมอกับคุณหวานไปเถอะค่ะ แก้วแค่ผ่านมาเท่านั้น งั้นแก้วกลับก่อนก็แล้วกัน”

“แก้ว..อยู่นี่เอง” เสียงธนินเอ่ยเรียกแก้วมาจากด้านหลัง ในขณะที่กำลังเดินเข้ามาหากัญญาวีร์

“เอ้า! คุณนี่เอง”

ธนินมองหน้าและกล่าวทักทายภริดา เพราะเขาจำได้ว่าเธอคือผู้หญิงบนเครื่องบินที่พบเมื่อครั้งก่อน

“คุณ!” ภริดาเองก็แปลกใจเช่นกันที่บังเอิญเจอธนินอยู่ที่นี่

“แล้วนี่มีอะไรกันเหรอครับ แก้วทำไมดูเคร่งเครียดจัง” ธนินหันมาถามกัญญาวีร์ที่ยืนหน้ามุ่ยอยู่

“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ เรากำลังจะออกไปเดินเล่นที่เชิงเขาท้ายหมู่บ้านกัน ว่าแต่..คุณ..” ภริดาเอ่ยอธิบาย

“อ๋อ..ผมไม้ครับ ผมอยู่ที่หมู่บ้านนี้เหมือนกัน” ธนินยิ้มรับ

“ฉันหวานค่ะ พอดีมาเที่ยวพักผ่อนที่นี่” ภริดายิ้มกลับเช่นกัน

“ยินดีที่ได้รู้จักนะครับคุณหวาน”

“เช่นกันค่ะ”

“แล้วคุณ…คือหมอที่ย้ายมาอยู่ที่นี่ใช่มั้ยครับ งั้นคุณหวานก็คงจะเป็นแฟนของหมอใช่มั้ยครับ”

คำถามของธนินทำให้ทุกคนดูอึกอักทันทีโดยเฉพาะกัญญาวีร์ เธอหันมามองค้อนให้ธนินด้วยสีหน้าไม่พอใจเท่าไหร่

“ไม่ใช่นะคะ คือเราพึ่งมารู้จักกันที่นี่ หมออินไม่ใช่แฟนฉันค่ะ” ภริดารีบอธิบาย

“ขอโทษด้วยนะครับ ผมนี่พูดมากจริงๆ” ธนินรู้สึกผิดทันทีที่เข้าใจผิด

“พี่ไม้มาหาแก้วเหรอ” กัญญาวีร์เอ่ยตัดบท เพราะเธอรู้สึกกระอักกระอ่วนกับสถานการณ์ตอนนี้พอสมควร

“ใช่..พี่ว่าจะชวนแก้วไปหมู่บ้านข้างๆ พอดีที่นั่นมีคาเฟ่มาเปิดใหม่แก้วสนใจจะไปกับพี่มั้ย”

“ค่ะ…งั้นเราไปกันเลยมั้ยคะ กลับค่ำเดี๋ยวยายจะบ่นให้แก้วอีก”

พูดจบกัญญาวีร์ก็เดินนำธนินไป เมื่อกล่าวขอตัวกับอินทัชและภริดาเรียบร้อย ธนินก็เดินตามกัญญาวีร์ไปในทันที อินทัชมองตามรถที่ขับออกไปเมื่อสักครู่จนละสายตา

“แก้วชอบหมอใช่มั้ยคะ” ภริดาหันมาถามอินทัชที่ยังคงมองตามรถคันดังกล่าวอยู่

“เราไปกันเถอะ เดี๋ยวจะเย็นซะก่อน” อินทันไม่ได้ให้คำตอบ เขาแค่ยิ้มให้กับภริดาก็เท่านั้น

เชิงเขาที่ท้ายหมู่บ้านสวยงามสมกับที่คำปูนบอกไว้จริงๆ ภริดารีบหยิบกล้องขึ้นมาถ่ายภาพเก็บเอาไว้ทันที เธอถ่ายภาพทุกมุมของเชิงเขาจนพอใจก่อนจะเบนกล้องมาถ่ายชายที่ยืนอยู่ตรงต้นไม่ใหญ่

“หมออินยิ้มหน่อยสิคะ”

“คุณจะถ่ายรูปผมเหรอ ไม่เอา…ผมไม่ชอบถ่ายรูป” อินทัชยิ้มเขินเล็กน้อย

“ทำไมล่ะคะ หมอไม่อยากเก็บภาพความทรงจำไว้เหรอ ยิ้มหน่อยนะคะ เวลาหมอยิ้มดูดีมากกว่าเดิมอีก”

อินทัชยอมจำนนต่อความเร้าหรือของภริดา เขายืนให้เธอถ่ายรูปตามที่เธอต้องการ ภริดามองภาพถ่ายอินทัชจากกล้องแล้วก็ยิ้มออกมาอย่างพอใจ ช่วงเวลานี้ที่เธอได้อยู่กับอินทัชมันมีความสุขเสียจริงๆ

“ฉันว่าเรามาถ่ายรูปด้วยกันดีกว่าค่ะ”

ภริดาตั้งกล้องและเวลาถ่ายเอาไว้แล้วรีบวิ่งไปยืนข้างอินทัชให้ทันเวลาชัตเตอร์ทำงาน เธอรีบร้อนจนเกินไปทำให้วิ่งสะดุดก้อนหินจนตัวเธอถลาไปข้างหน้า แต่ดีที่อินทัชเข้ามารับตัวเธอได้ทัน

ร่างของทั้งคู่แนบชิดกัน ภริดาค่อยๆ เงยหน้ามองชายหนุ่มตรงหน้าที่มองเธออยู่เช่นกัน เสียงชัตเตอร์กล้องก็ทำงานเมื่อถึงเวลาที่ตั้งไว้ทำให้ทั้งคู่ได้สติ แล้วกลับมายืนอยู่ในท่าปกติเหมือนเดิม

ภริดาหน้าแดงขึ้นมาทันที เธอออกอาการเลิ่กลั่กอยู่ไม่น้อยจนอินทัชอดยิ้มออกมาไม่ได้

“คุณเป็นอะไรมั้ย” เขาเอ่ยถามหญิงสาวในขณะที่เผยรอยยิ้มออกมา

“ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณนะคะที่ช่วย” น้ำเสียงของภริดาตะกุกตะกักอยู่ไม่น้อย

“งั้นเราถ่ายกันใหม่มั้ย”

“อ๋อ..ไม่เป็นไรค่ะ ฉันว่านี่ก็เย็นมากแล้วเรากลับกันดีกว่า”

พูดจบภริดาก็เดินไปเก็บกล้องถ่ายรูปและเดินไปรอที่จักรยานของอินทัชทันที เธอนั่งซ้อนท้ายชายหนุ่มด้วยท่าทางเกร็งอยู่ไม่น้อย มือทั้งสองข้างจับอยู่ที่ชายเสื้อกาวน์ของอินทัชด้วยความระมัดระวัง ก่อนที่อินทัชจะจับมือของภริดาให้โอบเอวเขาเอาไว้

“จับแบบนั้นเดี๋ยวก็ตกหรอก”

เขาเอ่ยและยิ้มให้หญิงสาวก่อนจะปั่นจักรยานกลับเข้าไปในหมู่บ้าน ภริดาเริ่มโอบเอวอินทัชเอาไว้แน่น อีกใจก็กลัวจะตกจากจักรยานเพราะเส้นทางค่อนข้างลูกรังพอสมควร อีกใจก็แค่ทำตามความรู้สึกที่อยากใกล้ชิดเขา เธอค่อยๆ โน้มศีรษะพิงแผ่นหลังอินทัชและยิ้มอย่างพอใจ อินทัชเองก็ไม่ได้ว่าอะไร เขาก็ทำได้แค่ยิ้มออกมา

_________________________________

เวลาล่วงเลยมาจนค่ำ ธนินขับรถพากัญญาวีร์มาส่งที่บ้านหลังจากพาเธอไปนั่งเล่นที่คาเฟ่ในหมู่บ้านข้างๆ ธนินจ้องมองหญิงสาวด้วยความเสน่หา ธนินควรใช้โอกาสนี้บอกความในใจกับเธอสักที

“เดี๋ยวสิแก้ว!” ธนินคว้าแขนหญิงสาวเอาไว้เมื่อเห็นว่าเธอกำลังจะลงจากรถ

“พี่ไม้มีอะไรเหรอคะ” กัญญาวีร์จ้องไปที่ชายหนุ่มตรงหน้า

“พี่ว่าถึงเวลาที่พี่ต้องบอกแก้วได้แล้ว” ธนินประหม่าเล็กน้อย

“ทำไมพี่ไม้ดูซีเรียสจังคะ แก้วเริ่มกังวลแล้วนะเนี่ย” กัญญาวีร์เริ่มมีสีหน้ากังวล เพราะการแสดงออกของชายหนุ่มตรงหน้าดูจะจริงจังไปหน่อย

“พี่ชอบแก้ว..ชอบมาตั้งแต่เรียนมัธยมแล้ว แต่ตอนนั้นเรายังเด็กกันทั้งคู่พี่ก็เลยคิดว่ามันยังไม่เหมาะสม แต่ตอนนี้พี่เรียนจบแล้ว แก้วเองก็โตแล้ว พี่เลยอยากจะบอกให้แก้วรับรู้ถึงความรู้สึกของพี่ ว่าพี่ชอบแก้ว”

“เหอะ เหอะ อำแก้วเล่นเปล่าเนี่ย” กัญญาวีร์เริ่มสับสน เธอเริ่มจะไม่แน่ใจในคำพูดของธนินเสียแล้ว

“พี่พูดจริง พี่ชอบแก้ว”

“พี่ไม้เนี่ยนะ จะมาชอบแก้ว นี่แก้วเองนะ” กัญญาวีร์ยังคงไม่เชื่อในคำพูดของธนิน

“ก็แก้วไง พี่ก็บอกถูกคนแล้ว” ธนินกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่ เหมือนตอนนี้กัญญาวีร์จะช็อกกับการสารภาพรักของเขาเสียแล้ว ท่าทางของกัญญาวีร์ในตอนนี้น่าเอ็นดูยิ่งนัก

ธนินเริ่มคลายยิ้มนั้นลงเมื่อเห็นหญิงสาวตรงหน้าดูจะนิ่งจนเกิน

“แก้วไม่ได้ชอบพี่เหรอ”

“ชอบค่ะ แต่แก้วไม่ได้ชอบพี่ไม้แบบนั้น”

คำตอบของกัญญาวีร์ทำให้ธนินหน้าเจื่อนทันที เขาคิดมาตลอดว่ากัญญาวีร์เองก็รู้สึกแบบเดียวกันกับเขา พอได้ยินแบบนี้ก็ไปไม่ถูกเหมือนกัน

“พี่ไม้..แก้วขอโทษนะคะถ้าทำให้พี่ไม้เข้าใจผิด สำหรับพี่ไม้แล้วแก้วนับถือพี่ไม้เหมือนพี่ชายคนหนึ่ง ชื่นชมที่พี่เป็นคนเก่งและเป็นสุภาพบุรุษ”

กัญญาวีร์มองชายหนุ่มด้วยแววตารู้สึกผิด เธอเองก็ไม่คิดมาก่อนว่าที่ผ่านมาที่ธนินทำดีกับเธอเพราะมีใจให้เธอ กัญญาวีร์คิดแค่ว่าธนินเอ็นดูเธอเหมือนน้องสาวคนหนึ่งเท่านั้น

เมื่อได้ยินแบบนั้นก็ทำให้ธนินใจร้าวอยู่พอสมควร สีหน้าและแววตาเปลี่ยนจากยิ้มแย้มเป็นบึ้งตึงทันที เหมือนว่าตอนนี้ตัวเขากำลังล่องลอยอยู่กลางอากาศหาทางลงไม่เจอ เขาไม่สามารถเอ่ยคำพูดอะไรออกมาในตอนนี้ได้หลังจากที่ถูกกัญญาวีร์ปฏิเสธ หลังจากที่กัญญาวีร์ลงจากรถธนินก็ขับรถเข้าไปในเมืองแทนที่จะกลับบ้าน ตอนนี้ดูเขาจะสับสนอยู่มาก เขาไม่ได้เตรียมใจสำหรับความผิดหวังด้วยซ้ำ ที่ผ่านมาเขาคิดเองเออเองทุกอย่าง คิดว่ากัญญาวีร์จะชอบเขาเหมือนที่เขาชอบเธอ

กัญญาวีร์ได้แต่มองตามรถที่พึ่งขับออกไปด้วยความรู้สึกผิดมากกว่าเดิม เธอเองก็เป็นกังวลอยู่ไม่น้อยที่ธนินแสดงอาการซึมเศร้าแบบนั้น แต่เธอเองก็ไม่สามารถตอบรับความรู้สึกของธนินได้เช่นกัน

_____________________________________

หลายวันผ่านไป

กัญญาวีร์พยายามโทรหาธนินแต่เขาไม่รับสายเธอเลย พอไปหาที่บ้านก็ไม่พบรู้แค่ว่าธนินไปค้างที่บ้านเพื่อนในตัวเมืองแม่ฮ่องสอน กัญญาวีร์รู้สึกกังวลอยู่ไม่น้อยที่เป็นต้นเหตุทำให้ธนินต้องเป็นแบบนี้

ความคิดฟุ้งซ่านของกัญญาวีร์ทำให้เธอเดินไปเรื่อยๆ โดยไม่มีจุดหมาย พอรู้ตัวอีกทีก็มาถึงหน้าบ้านของอินทัชเสียแล้ว

“เรามาถึงที่นี่ได้ยังไงเนี่ย”

หญิงสาวพึมพำออกมาเล็กน้อยก่อนจะเลี้ยวกลับไปทางเดิม แต่ไม่ทันได้ออกไปอินทัชก็เดินมาเห็นและทักเธอขึ้นซะก่อน

“แก้วมาหาหมอเหรอ” ชายที่เดินมา เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มทุ้ม

“เปล่าค่ะ แก้วไม่มีธุระกับหมอจะมาหาหมอได้ยังไง งั้นแก้วกลับก่อนนะคะ” หญิงสาวเอ่ยตัดพ้อ

“เดี๋ยวสิแก้ว” อินทัชวิ่งมาดักหน้ากัญญาวีร์เอาไว้

“นี่ยังโกรธหมออยู่เหรอที่หมอพูดแบบนั้นไป” อินทัชก้มหน้าเล็กน้อยมองหน้าหญิงสาวที่ทำหน้าบึ้งอยู่

“ก็ทุกครั้งที่แก้วมาหาหมอ หมอชอบถามว่ามีธุระอะไรหรือเปล่า หมอพูดแบบนี้ตลอดนี่”

กัญญาวีร์ยังคงหน้ามุ่ยใส่ชายตรงหน้า เธอแค่รู้สึกน้อยใจกับคำพูดของอินทัชก็เท่านั้น ความงอแงของกัญญาวีร์ทำให้อินทัชยิ้มออกมาก่อนจะยีผมหญิงสาวเล็กน้อยด้วยความเอ็นดู

“ทำไมเราถึงเป็นคนคิดมากแบบนี้ล่ะ ที่หมอพูดไปไม่ได้มีเจตนาแบบนั้นสักหน่อย ขี้งอนนะเรา จะเข้าไปในบ้านหมอก่อนมั้ย หรือยังไง” อินทัชยังคงยิ้มให้กัญญาวีร์อยู่เช่นเดิม

คำพูดของอินทัชทำให้กัญญาวีร์ยิ้มออกได้บ้าง เมื่อเห็นอินทัชใส่ใจในคำพูดของเธอก็เริ่มที่จะหายงอนเขา เธอเดินตามอินทัชเข้าไปในบ้าน ระหว่างเดินเข้าบ้านก็เห็นต้นไม้ที่เธอเอามาปลูกให้เขาเมื่อหลายวันก่อนก็ยิ้มออกมาด้วยความพอใจ

“ว่าแต่ วันนี้วันธรรมดานี่คะทำไมหมอไม่ได้อยู่ที่ศูนย์อนามัยล่ะ” กัญญาวีร์เอ่ยถามด้วยความสงสัย

“พอดีมีหมออาสาคนใหม่มาน่ะ หมอก็เลยมาเคลียร์งานอยู่ที่บ้าน เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็กลับไปทำงานตามปกติแล้ว”

“หมอจะย้ายออกแล้วเหรอคะ” น้ำเสียงกัญญาวีร์เริ่มเป็นกังวล

“ไม่ใช่สักหน่อย พอดีช่วงนี้มีคนไข้จากหมู่บ้านข้างๆ เข้ามารับการรักษาด้วย และที่หมู่บ้านอองตองก็ดูจะมีเครื่องมือการแพทย์ที่ครบครันกว่า เขาก็เลยยุบให้มาอยู่ที่เดียวกันมั้ง”

“แก้วก็นึกว่าหมอจะย้ายกลับบ้านซะอีก” กัญญาวีร์ถอนหายใจด้วยความโล่ง

“แก้วหิวมั้ย ในตู้เย็นมีขนมอยู่นะถ้าหิวก็เอามากินได้เลยเดี๋ยวหมอขอทำงานก่อน”

“หมอพูดปั๊บแก้วก็หิวขึ้นมาทันทีเลยค่ะ งั้นแก้วไม่เกรงใจแล้วนะ”

พูดจบกัญญาวีร์ก็เดินเข้าไปเปิดตู้เย็นตามที่อินทัชเอ่ยบอกเมื่อสักครู่ ในตู้เย็นมีทั้งขนม ผัก ผลไม้มากมายที่สามารถรับประทานอยู่ได้หลายวัน กัญญาวีร์หยิบผลแอปเปิลมาหนึ่งลูก จังหวะนั้นก็ได้ยินเสียงผู้หญิงบางคนที่เธอไม่คุ้นชินตะโกนเรียกอินทัชด้วยน้ำเสียงสนิทสนม

“หมออิน…”

ทั้งอินทัชและกัญญาวีร์ต่างก็หันมามองตามเสียงนั้นทันที เสียงนี้ดูท่าอินทัชจะคุ้นเคยเป็นอย่างดี เขายิ้มกว้างให้สาวตรงหน้าด้วยความดีใจ

“มาจริงๆ ด้วยแฮะ” อินทัชไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองว่าเขาจะเห็นเทวกายืนอยู่ตรงหน้าเขาในตอนนี้

“ก็อินบอกเองว่าเตยจะมาหาอินตอนไหนก็ได้ ไม่เจอกันนานดูดีขึ้นนะเรา” เทวกายิ้มออกมาด้วยความดีใจเช่นกัน เขามองสำรวจเพื่อนชายตรงหน้าด้วยแววตาพอใจ

กัญญาวีร์มองทั้งคู่อย่างครุ่นคิด เพราะทั้งคู่ดูจะสนิทสนมกันมาก และดูเหมือนอินทัชจะดีใจอยู่ไม่น้อยที่เห็นหญิงสาวดังกล่าวมาหา

“ใครอีกล่ะเนี่ย!”

กัญญาวีร์พึมพำออกมาเบาๆ อย่างไม่สบอารมณ์เท่าไหร่ ก่อนจะเดินเข้าไปหาคนทั้งคู่

“แก้ว นี่เตยเพื่อนของหมอเอง เตยนี่แก้ว”

สองสาวยิ้มทักทายกันเมื่อถูกอินทัชแนะนำให้รู้จัก

“แล้วนี่เตยพึ่งมาถึงเหรอ แล้วพักอยู่ที่ไหนตอนนี้” อินทัชหันมาถามเพื่อนสาวที่ยืนอยู่

“เตยยังไม่มีที่พักเลย คงต้องไปหาที่พักในตัวเมืองดูน่ะ” เทวกาตอบกลับ

“ไม่ต้องไปหาหรอก พักอยู่ที่นี่กับอินก็ได้”

“ได้ยังไงคะ” กัญญาวีร์สวนกลับทันทีทำให้อินทัชกับเทวกาหันมามองที่เธอทั้งคู่

“ทำไมล่ะ” อินทัชตอบกลับหญิงสาว

“นั่นสิอิน เตยจะมาค้างอยู่กับอินได้ไง ชายหญิงอยู่ด้วยกันมันดูไม่ค่อยเหมาะสมเท่าไหร่นะ” เทวกาพยายามอธิบาย

“อินไม่เห็นแคร์เลย เมื่อก่อนเราก็นอนห้องเดียวกันเตยก็ไม่เห็นจะแคร์ไม่ใช่เหรอ”

“อิน..พูดอะไรออกไปเนี่ย”

คำพูดของอินทัชทำให้เทวกาดูอึดอัดเล็กน้อยเพราะตอนนี้กัญญาวีร์มองเธอด้วยทีท่าไม่สบอารมณ์เท่าไหร่นัก

“เอาอย่างนี้มั้ยคะ คุณเตยไปพักอยู่ที่บ้านของผู้ใหญ่ก่อนก็ได้ ที่นั่นมีห้องรับรองแขกด้วย มาค่ะเดี๋ยวฉันพาไป”

กัญญาวีร์จับมือเทวกาเพื่อจะพาหญิงสาวไปบ้านคำปูนตามที่พูดไว้เมื่อสักครู่ แต่อินทัชก็จับมือเทวกาอีกข้างเอาไว้เหมือนกัน เขาจ้องมาที่กัญญาวีร์ด้วยแววตาขึงขัง ก่อนจะหันไปยิ้มให้เทวกา

“ไม่จำเป็น เตยพักอยู่กับอินที่นี่แหละ ไปเถอะเดี๋ยวอินจะพาไปดูในบ้าน ส่วนกระเป๋าค่อยยกตามไปก็ได้” อินทัชตอบกลับกัญญาวีร์ก่อนจะหันมาแจ้งต่อเทวกาที่ยืนนิ่งอยู่

อินทัชจูงมือเทวกาขึ้นไปบนบ้าน ทำให้มืออีกข้างของเทวกาที่ถูกกัญญาวีร์จับอยู่สลัดหลุดไป เธอมองตามคนทั้งคู่ที่เดินขึ้นบ้านไปโดยที่อินทัชไม่สนใจคำพูดเธอด้วยซ้ำ การกระทำของอินทัชทำให้กัญญาวีร์ปวดใจอย่างบอกไม่ถูก เหมือนว่าตอนนี้กัญญาวีร์รู้สึกว่าตัวเองจะเป็นส่วนเกินของคนทั้งคู่อย่างไงอย่างงั้น