ตอนที่8

“อินพูดแบบนี้ไม่กลัวผู้หญิงคนนั้นจะเข้าใจผิดเหรอ” เทวกาเอ่ยถามอินทัชเมื่อเดินมาถึงชั้นบนของบ้าน

“ไม่เห็นมีอะไรต้องกลัวนี่เราบริสุทธิ์ใจซะอย่าง” อินทันยิ้มตอบกลับ

“ผู้หญิงเมื่อกี๊แฟนของอินเหรอ ดูท่าทางเธอไม่ค่อยจะพอใจเตยเท่าไหร่เลย”

“ไม่ใช่ ก็เป็นคนในหมู่บ้านนี้แหละ เลิกพูดถึงคนอื่นเถอะเตยนั่งพักก่อนนะเดี๋ยวอินไปยกกระเป๋าขึ้นมาให้”

เทวการู้สึกดีไม่น้อยที่รู้ว่ากัญญาวีร์ไม่ใช่แฟนของอินทัช และการแสดงออกที่อินทัชมีให้เธอวันนี้ทำให้เธอพอใจเป็นอย่างมาก อินทัชยังเป็นคนเดิมที่เธอเคยรู้จัก เพราะเขายังคงไม่สนใจว่าใครจะมองเขาและเธอแบบไหน บางครั้งเทวกาก็รู้สึกดีเหมือนกันถ้าคนอื่นจะเข้าใจผิดว่าเธอกับอินทัชคบกัน

อินทัชลงมาเอากระเป๋าเดินทางของเทวกาขึ้นไปไว้บนบ้าน เขามองตรงไปยังทางเดินที่กัญญาวีร์พึ่งเดินออกไปเมื่อสักครู่ อินทัชยืนมองทางเดินอยู่แบบนั้นก่อนจะละสายตาแล้วกลับขึ้นไปบนบ้านอีกครั้ง

เวลาผ่านล่วงเลยมาสักพัก

อินทัชนั่งทำงานอยู่ที่ห้องทำงานส่วนตัวของเขาด้วยความกระตือรือร้น เทวกาที่ตั้งใจเดินมาหาก็เห็นว่าอินทัชดูจริงจังและเครียดเกินไปกับงานตรงหน้า เธอจึงชวนเขาพูดคุยเพื่อผ่อนคลาย

“จริงจังตลอดเลยนะหมออิน ผ่อนคลายบ้างสิ”

“นี่ก็ผ่อนคลายมากแล้วนะถ้าง่วงก็ไปนอนได้เลย นอนที่ห้องของอินนั่นแหละเดี๋ยวอินจะมานอนที่โซฟาในห้องนี้เอง”

เทวกาเดินไปเลื่อนเก้าอี้อีกตัวมานั่งข้างๆ อินทัช เธอโน้มตัวนอนราบที่โต๊ะทำงานของอินทัชและเอียงตัวหันเข้าหาเขาก่อนจะยิ้มออกมา

“ดูสิ ไม่เจอกันตั้งนาน อินดูซูบไปนะ” เทวกาเอื้อมมือไปสัมผัสแก้มชายหนุ่มที่ยิ้มให้เธออยู่

อินทัชจับมือของเทวกามากุมเอาไว้ก่อนจะเอนตัวนอนราบตามหญิงสาวแล้วมองมาที่เทวกาเช่นกัน เขาสบตาเธอในขณะที่ยังกุมมือของหญิงสาวอยู่

“เตยเองก็เหมือนกันนะ ดูสิทำขนมจนมือด้านไปหมดแล้ว หาเวลาพักผ่อนบ้างก็ดีนะ”

“เตยดีใจนะที่เห็นอินมีความสุขขึ้น อิน..ต่อไปนี้อย่าจมอยู่กับความทุกข์อีกเลยนะ เตยอยากได้อินคนเดิมกลับมา อินรู้ใช่มั้ยถ้าอินมีความสุข เตยก็จะมีความสุขด้วย” เทวกายิ้มอย่างสุขใจ เพราะตอนนี้อินทัชดูคลายกังวลกว่าเมื่อก่อนมาก

“ได้สิ เห็นแก่ความสุขของเตยนะเนี่ย”

อินทัชหัวเราะหยอกล้อต่อเทวกา ทั้งคู่ยังคงอยู่ในท่านั้นและพูดคุยกันกับเรื่องราวที่ผ่าน การที่เทวกามาหาอินทัชครั้งนี้ทำให้เขาดูมีความสุขมากขึ้น เขาเองก็รู้สึกผิดต่อเพื่อนรักที่ทำตัวห่างเหินกับเธอไปจนทำให้เธอต้องเป็นห่วงและกังวล เมื่อเขาเริ่มปล่อยวางเรื่องของผู้เป็นพี่ชายได้ก็เลยอยากจะขอโทษเทวกาที่ต้องคอยมาอดทนกับเขาตลอด

___________________________

หลายวันต่อมา

เทวกาก็ยังคงพักอยู่ที่บ้านของอินทัชตามเดิม บางวันเธอก็ไปขลุกตัวอยู่ที่อนามัยกับอินทัชบ้าง บางวันก็ปั่นจักรยานเที่ยวเล่น เทวกาเริ่มจะเข้าใจแล้วว่าทำไมอินทัชดูมีความสุขขึ้นเมื่อมาอยู่ที่นี่ เพราะที่นี่ดูเงียบสงบและบรรยากาศรายล้อมไปด้วยธรรมชาติ ใครที่ได้มาอยู่ที่นี่ก็คงจะรู้สึกดีแบบเดียวกันแม้แต่ตัวเธอเองด้วย

เทวกานั่งพรวนดินรอบๆ แปลงดอกไม้อยู่นั้น ก็เหลือบไปเห็นภริดาที่ยืนด้อมๆ มองๆ อยู่หน้าบ้านของอินทัช เธอจึงเดินตรงไปหาหญิงสาวเพื่อถามไถ่

“มาหาอินเหรอคะ” เทวกายิ้มทักทายสาวที่ยืนอยู่ตรงหน้า

“อ๋อ..ค่ะ วันนี้เป็นวันหยุดของหมอไม่ใช่เหรอคะ” ภริดาเอ่ยถาม

“ใช่ค่ะ..แต่เห็นอินบอกว่าต้องเข้าไปเคลียร์งานที่ศูนย์อนามัยอีกสักพักคงกลับ”

เทวกาเอ่ยอธิบาย แต่ดูเหมือนหญิงสาวที่อยู่ตรงหน้าจะมีข้อสงสัยในตัวเธอว่าเธอคือใคร แล้วทำไมถึงมาอยู่ที่บ้านของอินทัชได้ เทวกาไม่รีรอรีบอธิบายให้หญิงสาวเข้าใจในทันที

“อ่อ..ลืมแนะนำตัวเลย ฉันเตยค่ะ พอดีเป็นเพื่อนอินมาจากจันทบุรี”

“อ๋อ…ค่ะ” ภริดาเริ่มเผยรอยยิ้มออกมาเมื่อหญิงสาวแนะนำว่าเป็นเพื่อน เธอโล่งใจอยู่ไม่น้อย

“คุณจะเข้ามารออินในบ้านก่อนมั้ยคะ”

“ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวฉันกลับก่อนดีกว่า”

เมื่อกล่าวจบภริดาก็ขอตัวกลับก่อนตามที่เธอได้พูดเอาไว้ เทวกามองตามหญิงสาวไปจนละสายตา

“สวยจังเลย แล้วผู้หญิงคนนี้คือใครอีกเนี่ย อินทัชนายแน่มากเลยนะมาอยู่แค่แป๊บเดียวแต่รายล้อมไปด้วยสาวๆ ขนาดนี้ นั่นยังพูดไม่ทันขาดคำเลยมาอีกคนล่ะ”

เทวกาพึมพำออกมา เธอถอนหายใจเฮือกใหญ่เมื่อเห็นกัญญาวีร์กำลังปั่นจักรยานมาทางบ้านอินทัชพอดี

“อินทัชไม่อยู่จ้า” เทวกาเอ่ยแจ้งก่อนที่กัญญาวีร์จะเอ่ยถามด้วยซ้ำ

“ฉันรู้ค่ะ ตอนนี้หมออยู่ที่ศูนย์อนามัย ฉันแค่แวะเอาปุ๋ยดอกไม้มาให้หมอก็เท่านั้น” หญิงสาวตอบด้วยใบหน้าเรียบเฉย

“เธอชื่อแก้วใช่มั้ย เธอชอบหมออินเหรอ” เทวกาเอ่ยถามกัญญาวีร์อย่างตรงไปตรงมา

“ค่ะ ฉันชอบหมออิน”

กัญญาวีร์ตอบแบบตรงๆ เช่นกัน ทั้งคู่สบตากันอย่างไม่มีใครยอมใคร เทวการู้สึกไม่ค่อยชอบใจกับคำตอบของกัญญาวีร์เท่าไหร่ ขณะที่ทั้งสองใช้สายตาสื่อสารกันอยู่นั้นอินทัชก็ปั่นจักรยานมาถึงบ้านพอดี

“อิน กลับมาแล้วเหรอ เมื่อกี๊มีผู้หญิงหน้าตาสวยๆ มาหาอินด้วย” เทวกาเอ่ยแจ้งต่อชายที่พึ่งมาถึง

“เหรอ น่าจะเป็นคุณหวานน่ะ ไม่เป็นไรเดี๋ยวค่อยไปหาเธอทีหลังก็ได้ แล้วนี่ทำอะไรกันอยู่เหรอ” อินทัชตอบพร้อมกับถามกลับบ้าง

“แก้วแค่แวะเอาปุ๋ยมาให้หมอค่ะ” กัญญาวีร์ตอบกลับด้วยสีหน้าเรียบเฉย เธอเหมือนจะไม่ถูกชะตากับเทวกาสักเท่าไหร่

“ขอบใจแก้วมากนะ แล้วนี่แก้วกินข้าวมาหรือยัง งั้นแก้วไปกินข้าวกับ….”

“เอ่อ..อิน เตยรู้สึกปวดหัวน่ะ อินเอายาแก้ปวดให้เตยหน่อยสิ” เทวกาเอ่ยขัดขึ้นมา เพราะเธอไม่อยากให้อินทัชออกไปกับกัญญาวีร์

“เหรอ เดี๋ยวอินไปหยิบให้นะ”

“เมื่อกี๊หมอจะชวนแก้วไปกินข้าวใช้มั้ยคะ ไปสิคะ ไปกินร้านป้าน้อยก็ได้” กัญญาวีร์เอ่ยสวนขึ้นบ้าง

“โอ๊ย!”

“เตย ปวดมากเหรอ” อินทัชเริ่มกังวลเมื่อเห็นท่าทางของเทวกาไม่สู้ดีนัก

“ไม่เป็นไรหรอกอิน อินไปกินข้าวกับน้องเขาเถอะ อินบอกเตยก็ได้ว่ายาอยู่ตรงไหนเดี๋ยวเตยไปหยิบเอง”

“อินจะทิ้งเตยไปได้ยังไง แก้ว..งั้นไว้วันหลังค่อยไปทานข้าวด้วยกันนะ”

“ไม่ค่ะ แก้วจะไปวันนี้” กัญญาวีร์เสียงแข็ง

“อย่างอแงเป็นเด็กสิแก้ว แก้วโตแล้วนะมีเหตุผลหน่อยสิ” อินทัชตวาดกลับเล็กน้อย

“เพื่อนหมอไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย แค่นี้หมอมองไม่ออกเหรอว่าเพื่อนหมอเสแสร้ง”

“พอได้แล้วแก้ว หมอว่าแก้วกลับไปก่อนดีกว่า” อินทัชเริ่มโมโห

“หมอก็เป็นแบบนี้ซะทุกที” กัญญาวีร์ตวาดกลับอินทัชก่อนจะเดินไปยังจักรยานที่จอดเอาไว้แล้วปั่นออกจากบ้านของอินทัชไป

เทวกามองกัญญาวีร์ด้วยความรู้สึกผิด เธอแค่อยากหยอกหญิงสาวเล่นก็เท่านั้น แต่ไม่คิดว่าจะทำให้อินทัชกับกัญญาวีร์ต้องทะเลาะกันแบบนี้

“เข้าบ้านเถอะเตย เดี๋ยวอินหายาให้กิน”

____________________________________

กัญญาวีร์ปั่นจักรยานกลับบ้านด้วยความโมโห แต่เมื่อเห็นธนินยืนอยู่หน้าบ้านเธอก็สลัดเรื่องเมื่อสักครู่ทิ้งไป เธอรีบจอดจักรยานไว้ แล้วเดินดุ่มไปหาธนินในทันที

“พี่ไม้” กัญญาวีร์โผเข้าไปกอดธนินเอาไว้ น้ำเสียงเธอสั่นเครือเล็กน้อย

“แก้วขอโทษนะคะ พี่รู้มั้ยว่าแก้วใจคอไม่ดีเลยที่ติดต่อพี่ไม่ได้ พี่อย่าทำแบบนี้อีกนะ”

“แก้วไม่ผิดจะขอโทษพี่ทำไม พี่ต่างหากที่คิดไปเองคนเดียว แก้วไม่ต้องรู้สึกผิดหรอกนะ” ธนินคลายอ้อมกอดออก กุมแก้มทั้งสองข้างของหญิงสาวเอาไว้ด้วยความเอ็นดู

“แต่เรายังเป็นพี่น้องกันเหมือนเดิมใช่มั้ยคะ” กัญญาวีร์เอ่ยถามด้วยแววตามีความหวัง

“เป็นสิ แก้วก็ยังเป็นน้องสาวที่น่ารักของพี่เหมือนเดิม” ธนินหยิกแก้มหญิงสาวเบาๆ ด้วยความเอ็นดู

หลังจากที่ธนินหายหน้าไปนั้น เขาก็เริ่มเข้าใจทุกอย่างและยอมรับได้ที่แก้วได้ปฏิเสธเขา อย่างน้อยเขาเองก็ยังได้ดูแลเธอในฐานะพี่ชายก็ยังดี

ทั้งคู่เดินมานั่งที่ม้านั่งตรงใต้ต้นไม้หน้าบ้านของกัญญาวีร์ และพูดปรับความเข้าใจกันในสิ่งที่ผ่านมา คำพูดของกัญญาวีร์ยิ่งทำให้ธนินเข้าใจชัดเจนว่าเธอแค่ปลื้มเขาไม่ได้ชอบเขาอย่างที่เธอเคยบอกเอาไว้ กลับเป็นเขาซะเองที่คิดเป็นตุเป็นตะไปคนเดียว

“แก้วมีคนที่แก้วชอบอยู่แล้วใช่มั้ย เขาเป็นใครเหรอพี่รู้จักเขามั้ย” ธนินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงอบอุ่น และดูเหมือนจะใช่อย่างที่เขาพูดเสียด้วย เพราะใบหน้าหญิงสาวในตอนนี้แดงระเรื่อไปหมด

“ค่ะ แต่เขาคงไม่ชอบแก้วหรอก วันนี้เราพึ่งทะเลาะกันด้วย ตอนนี้เขาคงจะโกรธแก้วมากๆ แล้วแก้วก็ดันไปพูดจาไม่ดีกับเพื่อนเขาด้วย”

“งั้นก็ไปขอโทษเขาสิ ขอโทษเพื่อนเขาด้วย การขอโทษใครสักคนไม่ใช่เรื่องน่าอายหรอกนะ ไม่อย่างนั้นแก้วก็จะต้องมานั่งคิดมากกลุ้มใจอยู่แบบนี้” ธนินเอ่ยแนะนำ เพราะเขาก็ไม่อยากเห็นกัญญาวีร์ต้องมาไม่สบายใจแบบนี้ด้วย

“ได้ค่ะ เดี๋ยวพรุ่งนี้แก้วจะไปขอโทษพวกเขา”

กัญญาวีร์เองก็เริ่มรู้สึกผิดเหมือนกัน เมื่อครู่เธอคงวู่วามไปหน่อย บางทีเทวกาอาจจะปวดหัวจริงๆ ก็ได้ เพราะไม่มีความจำเป็นที่เทวกาจะต้องแกล้งเธอแบบนั้น และที่สำคัญกัญญาวีร์ก็ไม่อยากให้อินทัชมองเธอเป็นเด็กงี่เง่าเอาแต่ใจด้วย ยังไงพรุ่งนี้เธอก็ต้องไปขอโทษอินทัชและเทวกาให้ได้

______________________

เช้าวันต่อมา

วันนี้อินทัชอยู่ที่ศูนย์อนามัยตามตารางเวรปกติ โดยที่มีฤดีพยาบาลสาวอยู่ด้วยเช่นเคย ส่วนหมอใหม่อีกคนก็ไปๆ กลับๆ กับอีกหมู่บ้านหนึ่งที่ประจำอยู่ เพราะเขาแค่ถูกขอให้มาช่วยงานบางวันก็เท่านั้น

ภริดาแวะมาหาอินทัชที่ศูนย์อนามัย เธอแค่อยากนำรูปถ่ายตอนที่ไปเชิงเขาท้ายหมู่บ้านมาให้เขาดู และช่วงนี้ดูเหมือนว่าอินทัชจะค่อนข้างยุ่งด้วยเลยไม่ค่อยได้เจอเขาเท่าไหร่นัก

“คุณถ่ายรูปสวยทุกรูปเลยนะ” อินทัชเอ่ยปากชมฝีมือการถ่ายภาพของหญิงสาว

“ก็ไม่เท่าไหร่หรอกค่ะ ได้นายแบบหล่อด้วยภาพก็เลยออกมาดูดี เอ่อ..คุณเตยเป็นเพื่อนหมอเหรอคะ เมื่อวานฉันแวะไปบ้านหมอมาเห็นเธออยู่บ้านหมอด้วย”

“ใช่..เพื่อนผมเอง เพื่อนตั้งแต่เด็กแล้ว เราสนิทกันมากสมัยเรียนตัวติดกันตลอดจนหลายๆ คนเข้าใจว่าเราสองคนเป็นแฟนกันอยู่เลย”

“แล้วใช่แฟนกันจริงๆ มั้ยคะ” ภริดาจ้องไปที่นัยน์ตาชายหนุ่มเพื่อรอคำตอบ

“เปล่า เป็นแค่เพื่อนกันน่ะ”

คำตอบของอินทัชทำให้ภริดายิ้มน้อยยิ้มใหญ่ เธอดีใจเป็นพิเศษที่ทั้งคู่ไม่ใช่แฟนกัน

“คุณเป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมถึงหน้าแดงล่ะ”

“ป..เปล่าค่ะ ฉันสบายดี ว่าแต่วันเสาร์นี้หมอว่างมั้ยคะพอดีที่บนเขาอีกฝั่งหมู่บ้านมีงานจัดดอกไม้ ฉันว่าจะไปเก็บภาพบรรยากาศสักหน่อย ตอนกลางคืนมีการจัดแสดงพลุที่ทุ่งดอกไม้ด้วย”

“กลางวันผมคงต้องอยู่เวรน่ะ แต่ถ้าเป็นตอนกลางคืนก็ต้องดูก่อน ไว้ผมจะบอกคุณอีกทีก็แล้วกันนะ”

“ได้ค่ะ”

ภริดายิ้มรับ เธอเองก็ได้แต่ภาวนาให้อินทัชว่างในคืนนั้นเพื่อจะไปดูพลุดอกไม้กับเธอ ถ้าเธอได้นั่งมองพลุและชมดอกไม้กับเขาสองคนคงเป็นอะไรที่มีความสุขและพิเศษมาก

______________________________________

กัญญาวีร์แวะมาหาอินทัชที่บ้านเพราะคิดว่าเขาคงกลับจากศูนย์อนามัยแล้ว แต่พอมาถึงบ้านก็ดูเงียบเหมือนไม่มีใครอยู่ เทวกาที่เดินออกมาจากหลังบ้านพอดี เห็นว่ากัญญาวีร์กำลังจะเดินออกไปจึงเอ่ยรั้งกัญญาวีร์ไว้

“แก้วเหรอ หมออินยังไม่กลับหรอกนะ”

เมื่อถูกเทวกาเอ่ยทัก หญิงสาวก็หยุดชะงักทันที เธอจึงเดินตรงไปหาเทวกาอย่างเก้ๆ กังๆ รู้สึกเขินอยู่เล็กน้อย

“คือแก้ว..ก็จะมาหาหมอนั่นแหละ…และจะมาหาคุณด้วย” น้ำเสียงของกัญญาวีร์ตะกุกตะกักอยู่เล็กน้อย

“มาหาฉันเหรอ มีเรื่องอะไรจะคุยกับฉัน!”

เทวกาค่อนข้างแปลกใจกับคำพูดของหญิงสาวตรงหน้า เมื่อสิ้นเสียงคำพูดของเทวกา กัญญาวีร์ก็พนมมือไหว้ขอโทษหญิงสาวตรงหน้า ทำให้เทวกาสะดุ้งถอยหลังทันที

“แก้วขอโทษคุณเตยด้วยนะคะสำหรับเรื่องเมื่อวาน แก้วไม่ได้ตั้งใจ คุณเตยอย่าโกรธแก้วเลยนะคะ”

น้ำเสียงและท่าทางของกัญญาวีร์ช่างน่าเอ็นดูยิ่งนัก จนทำให้เทวกาไม่สามารถกลั้นหัวเราะไว้ได้

“โธ่! แก้ว...นึกว่าเรื่องอะไร ฉันไม่โกรธเธอเลยสักนิด เรื่องเมื่อวานฉันก็ต้องขอโทษเธอด้วยเหมือนกัน เพราะที่เธอพูดมาคือเรื่องจริง ฉันแค่อยากหยอกเธอเล่นนิดหน่อย แต่ไม่คิดว่าเธอกับอินจะจริงจังกันขนาดนั้น”

“อะไรนะคะ นี่คุณไม่ได้ปวดหัวจริงๆ เหรอ” กัญญาวีร์น้ำเสียงประหลาดใจ

“ใช่..ฉันไม่ได้เป็นอะไร เธอคงจะชอบอินมากสินะถึงออกอาการแบบนั้น”

“มันชัดเจนขนาดนั้นเลยเหรอคะ” กัญญาวีร์เริ่มออกอาการเลิ่กลั่ก

“ใครบ้างจะดูไม่ออกล่ะ”

“หมออินไงคะ สำหรับหมอแล้วไม่เคยรู้อะไรสักอย่าง” กัญญาวีร์หน้ามุ่ยเล็กน้อย

“แล้วนั่นเอาอะไรมาด้วยล่ะ” เทวกาโบ้ยปากไปที่กระถางน้อยที่วางอยู่บนขอนไม้ใกล้ๆ สวนแปลงดอกไม้

“ต้นดอกเดซีค่ะ มันมีความหมายอย่างหนึ่งว่าขอโทษ พอดีแก้วจะเอามาขอโทษหมออินเรื่องเมื่อวานที่แก้วงี่เง่าไปหน่อย”

“แก้วนี่ละเอียดอ่อนจังเลยนะ เข้ามานั่งรอในบ้านก่อนมั้ยเดี๋ยวหมออินคงใกล้จะกลับแล้ว”

“ได้ค่ะ ว่าแต่..คุณเตยทำอะไรอยู่เหรอคะ”

“พอดีฉันจะย้ายกระถางตรงนี้ไปไว้มุมนั้นน่ะ ถ้าวางไว้ตรงนี้มันจะดูเกะกะไปหน่อย อ้อ…แก้วเรียกฉันว่าพี่เตยก็ได้นะ”

“ได้ค่ะพี่เตย งั้นเดี๋ยวแก้วช่วยดีกว่า”

“ได้สิ” เทวกาตอบรับ

ระหว่างที่สองสาวช่วยกันยกกระถางอยู่นั้น เทวกาไม่ทันระวังเดินสะดุดกับกระถางดอกไม้อีกอันทำให้ล้มไป แล้วกระถางที่ช่วยกันยกอยู่ก็หล่นทับที่ข้อเท้าขวาของเธอก่อนจะตกลงพื้นและแตกไปในที่สุด กัญญาวีร์รีบดึงเศษกระถางบางส่วนที่อยู่บนข้อเท้าของเทวกาออกทันที ไม่ทันระวังทำให้เศษกระถางบาดเข้าที่มือของเธอเกิดแผลลึกพอสมควรทำให้มีเลือดไหลออกมา

“เตย..เป็นอะไรมั้ย!”

อินทัชที่เข้ามาเห็นเหตุการณ์ตอนเทวกาล้มลงพอดีก็รีบเข้ามาประคองเธอขึ้น แต่ดูเหมือนว่าข้อเท้าเธอจะพลิกจากที่เดินสะดุดเมื่อสักครู่เลยทำให้ลุกไม่ไหว

“แก้วทำอะไรลงไปน่ะ” เสียงตวาดของอินทัชทำให้กัญญาวีร์สะดุ้งโหยงทันที

“แก้วไม่ได้ทำอะไรนะหมอ แก้วแค่…” กัญญาวีร์พยายามอธิบาย

“หมอชักจะหมดความอดทนกับแก้วแล้วนะ ทำไมแก้วต้องเป็นอย่างนี้ด้วย”

“อิน..มันไม่ใช่แบบนั้นนะ”

เทวกาพยายามอธิบายเช่นกัน แต่เหมือนอินทัชจะไม่รับฟัง เพราะภาพที่อินทัชเห็นคือกัญญาวีร์เหมือนกำลังนั่งคร่อมร่างเทวกาอยู่ แต่ความจริงแล้วภาพที่เขาเห็นเป็นเพียงแค่กัญญาวีร์กำลังช่วยเหลือเทวกาก็เท่านั้น จากเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานเลยทำให้อินทัชมองว่ากัญญาวีร์ไม่ค่อยชอบเทวกาเท่าไหร่ วันนี้ก็เลยอาจจะพลั้งมือทำร้ายเทวกาไปแบบไม่ได้ตั้งใจ

กัญญาวีร์รู้สึกผิดหวังกับคำพูดของอินทัชยิ่งนัก เขาต่อว่าเธอโดยที่ไม่ถามอะไรให้แน่ใจก่อน กัญญาวีร์กำมือแน่นจนมือที่ถูกเศษกระถางบาดก็เริ่มมีเลือดไหลออกมามากกว่าเดิม

“พอเป็นแก้วทีไรหมอก็เป็นแบบนี้ทุกที หมอไม่ถามแก้วด้วยซ้ำว่าเรื่องมันเป็นยังไง เอะอะๆ ก็โทษแต่ว่าแก้วเป็นคนผิด แก้วไม่ชอบหมอแล้ว แก้วเกลียดหมอแล้ว”

กัญญาวีร์หยิบกระถางต้นเดซีที่วางอยู่ตรงขอนไม้ปาไปเกือบโดนหน้าของอินทัช ตอนนี้เธอโมโหให้ชายดังกล่าวมากพอสมควร สักครู่น้ำตาที่กลั้นเอาไว้ไม่อยู่ก็รินไหล อินทัชเหลือบเห็นมือของกัญญาวีร์มีเลือดไหลออกมาก็เริ่มกังวล แต่หญิงสาวตรงหน้ากลับจ้องมองเขาด้วยความขุ่นเคือง ก่อนสะบัดตัวแล้ววิ่งออกไป

“แก้ว เดี๋ยวสิ! อินรีบตามแก้วไปเดี๋ยวนี้เลยนะ” เทวกาผลักชายหนุ่มให้รีบวิ่งตามกัญญาวีร์ออกไป

อินทัชรีบวิ่งตามกัญญาวีร์ออกไปแต่ก็ไม่พบเธอแล้ว เขารู้สึกผิดต่อเธอยิ่งนัก ต่อให้เรื่องนี้กัญญาวีร์จะผิดจริงก็ตาม แต่พอเห็นมือที่มีเลือดไหลออกมานั้นก็ทำให้เขารู้สึกแย่มาก ยิ่งกัญญาวีร์ร้องไห้ออกไปแบบนั้นก็ทำให้เขาโมโหให้ตัวเองมากกว่าเดิม ทำไมเขาถึงทำอะไรวู่วามได้ขนาดนี้