KOTSE

Tapos na ang party.

Pero parang hindi pa rin tumitigil ang ingay at ugong sa tenga ko. Yung musika, ang tawanan ng mga bisita, at higit sa lahat—ang boses niya.

Yung bulong niya habang sumasayaw tayo kanina.

“Sana ako na lang ang unang humawak sa kamay mo sa ganitong gabi.”

Hindi ko alam kung ano ang eksaktong ibig niyang sabihin noon. O baka alam ko naman, pero takot lang akong aminin sa sarili ko.

Pero simula noong mga salitang ‘yon, hindi ko na siya matitigan nang diretso. Sa bawat sulyap niya, parang may kung anong kuryenteng dumadaloy, at sa bawat pag-iwas ko, alam kong napapansin niya ang pagkabalisa ko.

Nagpaalam na ako sa mga huling bisitang natira. Abala pa sina Mama at Papa sa pag-aasikaso at pagliligpit ng mga gamit. Sa isang sulok, nakita ko si Kuya Ethan. Tahimik lang siyang nakatayo, nakahawak sa gilid ng kanyang coat, at nakatingin sa direksyon ko—parang kanina pa niya ako hinihintay.

Lumapit ako.

“Hatid na kita,” agad niyang sabi bago pa man ako makapagsalita.

“Hindi na kailangan, Kuya. Nandito naman ang driver namin,” sagot ko, pilit na binabalik ang dating normal na tono ng boses ko.

Umiling siya. Seryoso ang mukha, walang halong biro. “Driver ko ang gagamitin mo ngayon.”

Wala akong nagawa. Kilala ko si Ethan—kapag nagdesisyon ‘yan, wala nang puwang para sa pagtutol. Sumunod na lang ako palabas, habang ang tibok ng puso ko ay parang ayaw humupa sa kaba at hindi ko maipaliwanag na damdamin.

Sa loob ng kotse, tahimik ang lahat.

Napuno ang paligid ng amoy niya—amoy mamahaling pabango, pinaghalong balat at katad, at ang amoy na matagal ko nang nakasanayan pero ngayon ay parang bago at kakaiba na sa pakiramdam ko.

Hindi ako nagsalita. Siya rin.

Pero ramdam ko ang bawat tingin niya. Kahit nakatalikod ako, nakikita ko sa salamin sa likuran ang mga mata niyang nakapako sa akin, matamang nagmamasid na parang sinusukat ang bawat galaw ko.

Pagdating namin sa tapat ng bahay, hindi niya pinatay ang makina. Naka-ilaw pa rin ang makina, at ang tahimik na paligid ay lalong nagpalalim ng bigat sa dibdib ko.

“Mia,” tawag niya. Mababa, malambing, pero seryoso ang tono—yung boses na parang may ibig sabihin na higit pa sa tawag lang sa pangalan ko.

Humarap ako sa kanya. “Ano po?”

Biglang nagbago ang ekspresyon ng mukha niya. Bahagyang kumunot ang noo niya. “Huwag mo akong tawaging ‘po’.”

“Bakit? Ninong kita, ‘di ba? At kuya rin ang turing ko sa’yo,” matapang kong sagot, kahit na sa loob-loob ko ay nanginginig na ako.

Tumigil siya sandali. Huminga siya nang malalim, parang pinipigilan ang isang bagay na matagal nang nakatago sa kanyang dibdib.

“Kasi hindi ako komportable na naririnig ko ‘yon mula sa’yo ngayon,” sagot niya, puno ng diin ang bawat salita.

Napalunok ako. “Anong ibig mong sabihin, Ethan?”

Lumapit siya nang kaunti. Bahagya lang, pero sapat na para maamoy ko ulit ang pabango niya, sapat na para maramdaman ko ang init ng katawan niya na tila tumatagos sa pagitan namin.

“Alam mong nagbago na lahat, ‘di ba?”

“Hindi,” sagot ko agad, kahit na alam kong nagsisinungaling ako. Nanginginig ang boses ko, at sigurado akong narinig niya ‘yon.

“Huwag kang magsinungaling sa’kin, Mia. Walang mapapala tayo diyan,” sabi niya, mas lalong lumalim ang tingin. “Walong taon akong nawala. Walong taon akong naghintay at nagtiis. At ngayong nakabalik na ako… nakikita ko. Nakikita ko kung paano ka tumingin sa’kin kanina. Hindi na katulad ng dati.”

Napalayo ako nang kaunti sa upuan, pilit na lumilikha ng distansya. “Mali ka.”

“Mali ba?”

Lumapit pa siya, halos magkadikit na ang aming mga mukha. “Kung mali ako, kung kapatid lang talaga ang turing mo sa akin… bakit nanginginig ka?”

Wala akong masagot.

Kasi totoo. Nanginginig ako.

Hindi sa takot.

Kundi sa kung anong damdamin na matagal ko nang tinatago, na ngayon ay pilit nang lumalabas at kumakawala.

“Ethan—”

“Huwag,” putol niya. “Huwag mo akong tawagin sa pangalan ko nang ganyan.”

“Bakit naman?”

“Kasi kapag ginawa mo ‘yon… kapag narinig ko sa labi mo ang pangalan ko nang ganyan… baka hindi ko na mapigilan ang sarili ko. Baka sa gabing ito pa lang, masira ko na lahat ng dapat kong igalang.”

Napatingin ako sa labi niya.

At biglang bumilis lalo ang tibok ng puso ko, parang sasabog na sa dibdib ko.

“Baliw ka ba?” bulong ko, halos hindi na marinig.

“Oo,” diretsong sagot niya. Walang pag-aalinlangan. “Baliw ako sa’yo. Matagal na.”

Napalayo ako agad. Mabilis kong binuksan ang pinto ng sasakyan, parang tumatakas sa isang panganib na parehong nakakatakot at nakakaakit.

“Hindi pwede ‘to, Kuya. Ninong ka ng tatay ko. Inaanak mo ako. Magkamag-anak ang turing sa atin ng lahat,” sabi ko, pilit na pinapaalala sa kanya ang bawat pader na nakaharang sa amin.

“Alam ko,” sagot niya. Kalmado lang siya. Parang matagal na niyang tinanggap at naintindihan ang lahat ng ito, kahit gaano pa ito kabaligtaran. “Alam ko ang lahat ng ‘yan. Pero hindi ko kayang magpanggap na kapatid ka lang sa’kin. Hindi na. Hindi na mula noong bago pa ako umalis, at lalo na ngayong nakita kitang lumaki at naging ganito ka.”

“Hindi mo naiintindihan,” sabi ko habang bumababa ng kotse, pilit na iniiwas ang tingin.

“Mas naiintindihan ko kaysa sa’yo,” sagot niya mula sa loob. Malinaw at matatag ang boses niya. “Kasi ako ang nagtiis ng walong taon na wala ka. Ako ang nagtiis na malayo ka, habang alam kong lumalaki ka at nagiging babae nang hindi ko nakikita.”

Bago ko maisara ang pinto, mabilis siyang umabot at hinawakan ang kamay ko.

Mahigpit ang hawak niya, pero hindi masakit. Hawak na parang ayaw na niyang bitawan kailanman.

“Mia, hindi ako aalis ulit. At hindi kita iiwan. Kahit anong mangyari.”

Dahan-dahan niyang binitawan ang kamay ko.

Pinaandar niya ulit ang sasakyan at umalis, iniwan akong nakatayo sa tapat ng bahay, nanginginig pa rin ang buong katawan.

Hindi ko alam kung galit ako.

Hindi ko alam kung natatakot ako.

Ang alam ko lang… hindi na siya ang kuya ko.

Hindi na rin siya ang ninong ko.

Ngayon, iba na ang tingin ko sa kanya. Iba na ang nararamdaman ko.

At ang mas nakakatakot… alam kong ganun din siya sa akin.

ETHAN POV

Walong taon.

Walong taon kong iniiwasan ang pangalan niya. Sa bawat sulok ng ibang bansa, sa bawat pagkakataon, pilit kong pinipilit na kalimutan ang mukha niya, ang boses niya, at ang tawag niya sa akin.

Hindi ko kinaya.

Sa bawat gabi, sa bawat paggising, siya pa rin ang laman ng isip ko. Kaya nung tumawag si Marco at sinabing ika-labingwalong kaarawan na ni Mia, wala akong dalawang isip. Kahit ano pa ang mangyari, uuwi ako.

Umuwi ako agad.

Kahit bawal. Kahit mali. Kahit alam kong sisira ako ng mga tradisyon, ng mga inaasahan ng pamilya, at ng sarili kong prinsipyo.

Pero nung nakita ko siya sa entablado kanina, nakahawak sa bulaklak, nakangiti nang pilit habang hinahanap ako ng mga mata niya…

Parang nawalan na ng kwenta lahat ng dahilan ko para umiwas.

Hindi na siya bata.

Hindi na siya yung maliit na batang humahabol sa akin noon, humihingi ng tulong para matutong magbisikleta, o kaya’y yumayakap sa binti ko kapag natatakot.

Ngayon, babae na siya. Isang napakagandang babae na may mga matang nakatagos hanggang sa kaluluwa ko.

At ang problema… hindi ko na kayang ituring na bata pa rin siya.

Sa gitna ng sayawan kanina, nung nagkataong kami ang magkapareha at nahawakan ko ulit ang kamay niya, parang bumalik ako sa walong taon na nakalipas. Yung gabi bago ako umalis, yung gabing sinabi ko sa sarili ko: “Huling yakap na ‘to, Ethan. Pagbalik mo, tapos na. Lilipas din ito.”

Hindi pala.

Mas lalo lang palang lumalim. Mas lalo lang palang lumakas.

Nung ibinulong ko sa kanya, “Sana ako na lang ang unang humawak sa kamay mo sa ganitong gabi,”

Ramdam ko ang biglaang pagtigil ng hininga niya. Nakita ko ang pamumula ng pisngi niya at ang pag-iwas ng tingin.

Gusto kong ituloy. Gusto kong sabihin lahat ng tinatago ko. Gusto kong sabihin na sa loob ng walong taon, wala akong ibang inisip kundi siya.

Pero hindi pa pwede.

Hindi pa siya handa. Alam kong gulong-gulo pa siya.

At ako… hindi ko pa rin alam kung handa ba akong sirain ang pamilya namin, ang pangalan namin, at ang lahat ng meron kami… para lang sa kanya.

Sa kotse, nung tinawag niya akong “Kuya Ethan,”

Parang sinaksak ako. Parang pinapaalala sa akin ng mga salitang ‘yon ang pader na nakaharang sa atin.

Hindi ko gusto ‘yon.

Gusto kong marinig ang pangalan ko mula sa kanya. Wala nang “po”. Wala nang “ninong”. Wala nang “kuya”.

Gusto kong marinig niya akong tawagin nang parang ako lang. Parang ako yung lalaking nagmamahal sa kanya, hindi yung kamag-anak na dapat igalang lang niya.

Nung sinabi kong, “Baliw ako sa’yo,”

Hindi ako nagsinungaling.

Walong taon akong baliw. Sa bawat gabi sa ibang bansa, siya ang iniisip ko. Sa bawat babaeng lumapit sa akin, wala. Wala silang dala. Wala silang amoy ni Mia. Wala silang mga matang katulad ng sa kanya.

Nung bumaba siya ng kotse at tumakbo palayo, gusto ko siyang pigilan.

Gusto kong hilahin siya pabalik, yakapin nang mahigpit, at sabihin, “Huwag ka nang lumayo. Sa’kin ka lang. Ako ang bahala sa’yo.”

Pero hindi ko ginawa.

Kasi kung ginawa ko ‘yon, baka hindi ko na mapigilan ang sarili ko. Baka sa gabing ‘yon din, maibigay ko na ang lahat at wala nang atrasan. At baka… sa gabing ‘yon din, mawala ang lahat ng meron kami.

Ngayon, nakaupo lang ako sa loob ng kotse, nakaparada sa tapat ng bahay nila.

Nakatitig ako sa bintana ng kwarto niya. Patay na ang ilaw. Tulog na siguro siya.

Ako naman, gising pa rin. Gising na gising ang diwa ko dahil sa kanya.

Kasi sa loob ng walong taon, ito lang ang iniisip ko, ang tanong na paulit-ulit sa isip ko:

Paano ko siya kukunin nang hindi nasasaktan ang lahat? Paano ko aayusin ang gulo na ito para lang mapasaakin siya?

Hindi ko alam kung tama ito. Sa mata ng iba, mali ito. Isang malaking kasalanan at kahibangan.

Pero isang bagay ang sigurado, at ito lang ang tanging alam ko:

Hindi na ako aalis ulit.

At hindi ko siya ibibigay kaninuman.

Kahit sa sarili niyang takot.

Kahit sa sarili kong konsensya.

Kahit sa lahat ng pader na nakaharang sa atin.

Mia…

Maghintay ka lang.

Malapit na.

Hindi na magtatagal, at gagawin ko ang lahat para maging akin ka.

DAGDAG NA BAHAGI

Ilang sandali pa, nakita ko ang pagbukas ng ilaw sa bintana niya. Bahagya itong umusog, at nakita ko ang anino niya na nakatingin palabas, diretsyo sa kinaroroonan ko.

Kahit malayo, kahit madilim, alam kong alam niyang nandito pa rin ako.

Hindi siya umalis sa pwesto. Ako rin, hindi umalis.

Tila nag-uusap ang mga mata namin sa kabila ng distansya at dilim.

Sa isip ko, may pangako akong binitawan—hindi sa kanya, kundi sa sarili ko.

“Huwag kang mag-alala, Mia. Kahit anong sabihin ng iba, kahit anong harangin nila… sa huli, ikaw at ikaw pa rin ang pipiliin ko. Kahit ituring man nila akong baliw, masama, o walang hiya… tatanggapin ko lahat. Basta’t sa dulo, ikaw lang ang kasama ko.”

Dahan-dahan niyang isinara ang kurtina, pero alam kong naiwan ang isip niya sa akin, gaya ng pag-iwan ko ng puso ko sa kanya.

Pinaandar ko ang sasakyan, dahan-dahang lumalayo, bitbit ang isang bagong determinasyon.

Wala nang bawian.

Wala nang atrasan.

Simula ngayon, hindi na ako ang Ninong Ethan. Hindi na ako ang Kuya Ethan.

Ako ang lalaking nagmamahal kay Mia.

At gagawin ko ang lahat para mapatunayan ‘yon sa kanya… at sa buong mundo.