Chapter 4

Ralia POV

Igagayak ko na ang mga gamit ni Guison ngayong araw para sa team building nila. Ilang araw din siyang mawawala, kaya ilang araw din akong mapapahinga sa mga malalamig na pakikitungo niya sa akin.

Binuksan ko ang cabinet namin at kinuha ang itim niyang maleta. Naalala ko pa, ako rin ang bumili nito noong anniversary namin. Noon… ang saya pa namin. Ngayon, parang isa na lang siyang gamit na kailangan lang gamitin, hindi na napapansin ang pinanggalingan.

Kinuha ko ang paborito niyang gray na polo shirt, mga pantalon, medyas at pati undergarments niya. Inayos ko lahat nang maayos sa maletan niya. Maarte kasi ‘yun, gusto niya ay maayos palagi ang gamit niya, lalo na pagdating sa damit. Ayokong mapagalitan pa at lalo ko lang nararamaman na hindi na niya ako mahal.

“Sakto ba ang mga inayos mong mga damit ko?” tanong ni Guison mula sa likod ko.

Nagulat ako nang marinig ko siya. Hindi ko napansing nakasilip pala siya sa pinto. Nakasando lang siya, may backpack na nakasukbit sa balikat.

“Oo, alam ko naman ang mga dinadala mo kapag may team building kayo,” sagot ko. “Ingat ka nga pala doon.”

Hindi manlang siya sumagot. Kapag ako na ang nagsasalita at sumasagot, wala na, hindi na niya sinasagot.

Bago siya lumabas ng bahay, humalik siya sa pisngi ko. Ngayon na lang ulit ‘yon, kaya nagulat ako. Siguro, dahil nag-iiyak ako kagabi dahil sa kaniya. Oo, umiiyak ako pag-uwi niya. Hindi ko kasi napigilang uminom na naman ng alak. Nung malasing ako, hindi ako umalis para puntahan si Aleron, nag-stay ako sa bahay para maglabas ng sama ng loob sa kaniya. Siya ang tahimik kagabi, habang ako ang panay sermon at tanong sa kaniya, pero tinulugan lang niya ako. Hinayaan niya akong mag-iiyak nang mag-iiyak, wala manlang comport-comport.

Pagka-alis niya, agad kong sinimulan ang dapat kong gawin. Naglinis ako ng bahay dahil alam kong may inaasahan akong darating.

Habang naglilinis ako, naiisip ko si Alaron. Nag-reply siya sa pag-invite ko, sinabi niyang darating siya at magkukunwaring tubero, para hindi mag-isip ang kapitbahay namin. Natawa ako kasi mukhang handa talaga siyang paligayahin ako ngayong hindi kami goods ng asawa ko. Mabuti na lang, wala kaming CCTV dito sa bahay.

Habang mahaba pa ang oras, naghanda na rin ako ng iluluto ko sa merienda ko. Naisip kong gumawa ng carbonara at pati na rin graham. Naalala ko kasi, kapag nandito sina Jason, Aleron at Guison, madalas banggitin ni Aleron na paborito niya ang carbonara at graham, kaya naisip kong ‘yun ang gawin naming merienda. Sa totoo lang, hindi ko alam ang mangyayari kapag dumating na siya. Normal ako at hindi lasing, kaya hindi ko kayang gumawa ng anong kakaibang hakbang. Siguro, gusto ko lang muna nang makaka-bonding para hindi ako nag-iisa rito sa bahay.

LUMABAS ako ng bahay at nag-drive papunta sa palengke. Namili na ako ng mga kailangan ko para wala ng problema.

Pagdating ko sa parking area ng palengke, napatingin ako sa isang sasakyan, bumukas iyon at lumabas si Madison Clarkson. Napangiti ako kasi matagal-tagal ko ring hindi nakita ang BFF kong ito.

Tatawagin ko sana siya pero mabilis siyang pumasok sa sasakyan niya. Umalis na rin siya. Sa tingin ko ay mukhang nagmamadali. Pero ang nakakapagtaka, ano’t napadpad siya rito sa palengke namin, e madalas ay nasa city lang siya? Nung tumigil na kasi ako sa pagiging actress, madalang ko na siyang makita. Siya, patuloy na namamayagpag sa mundo ng showbiz, ako lang talaga ‘yung parang lumubog simula nung mag-asawa na.

Tumuloy na ako sa bilihan. Lahat ng kailangan ko, nilagay ko sa basket ko. Hindi na ako nagtagal pa sa palengke at ayoko namang dumating si Aleron ng hindi pa ako naliligo. Gusto ko, darating siya na handa na ang lahat, lalo na ako, kailangan mabango at nakaligo na.

Pauwi na ako sa bahay nang mag-ring ang phone ko. Nakita ko sa screen na tumawag sa akin ang asawa ko, kaya tinabi ko muna ang sasakyan sa tabi para sagutin ang tawag niya.

“Honey?” bungad ko sa kaniya. Honey pa rin ang tawag ko sa kaniya, kahit na hindi na ganoon ang tinatawag niya sa akin.

“May darating akong bagahe, huwag mong bubuksan at sa company ‘yan. Itabi mo sa kuwarto,” sabi niya habang seryoso na naman ang tono ng boses.

“Okay,” maikli kong sagot. Akala ko pa naman ay may mahalaga siyang sasabihin. Baka magso-sorry na, pero umaasa na naman ako sa wala. Oo, aminado naman ako na naghihintay akong bumalik siya sa dati. Pero tila malabo na talagang mangyari na bumalik siya sa dati.

Wala ng sagot-sagot, binabaan na niya agad ako ng linya niya. Ganiyan siya ka-cold, kaya lalo lang akong nadidismaya sa kaniya. Lalo lang din akong nadedemonyong landiin si Aleron. Nakakainis.

TAPOS NA AKONG maligo, gumayak at magluto nung marinig kong may nag-doorbell na sa labas. Sigurado akong si Aleron na iyon, kaya bago ako lumabas, tinignan ko muna ‘yung sarili ko sa harap ng salamin. Maganda naman ako, mukha pang bata, lalo na’t naglagay ako ng light makeup, bagay na matagal-tagal ko na ring hindi nagagawa.

Lumabas na ako ng kuwarto para salubungin siya. Pagbukas ko ng gate, aba, nagulat pa ako. Kahit ako, hindi ko agad siya nakilala. Ang effort, dahil may mga props pa siya ng pagiging kunware ay tubero boy siya.

Pinagbuksan ko siya ng gate at pinapasok sa loob. Pagdating sasala, doon kami natawa pareho.

“Impyernes, guwapo ka pa rin kahit naka-tubero outfit,” puri ko sa kaniya. Aba, dati na akong sanay makipag-flirt, kaya alam ko pa rin kung paano makipaglandian.

“Salamat,” maikling sagot niya, sweet at nakangiti pa. Ganiyang-ganiyan ‘yung Guison na nakilala ko noon.

Ay, naku, hindi talaga malabong mahulog ako kay Aleron, kung palagi siyang ganito sa akin.