Chapter 5

Aleron POV

Carbonara at graham?

Napangiti ako sa hinanda niyang merienda. Ibig sabihin, kapag magkakasama kami nila Jason at Guison ay napapakinggan niya kami. Kasi, madalas kong banggitin iyon sa kanila.

Ganito pala siya ka-sweet. Wait, sweet na ba kapag ganito, alam niya ‘yung mga gustong-gusto ko. Hindi naman siguro siya magtatanong sa mga kaibigan ko kasi mahuhuli nila kami.

“Thank you, alam mo na agad ang mga favorite kong pagkain,” sabi ko sa kaniya nung maupo na ako sa hapagkainan.

“Sandali, gusto mo ba ng juice o coffee?” alok niya.

“Ano sa tingin mo ang gusto ko?” tanong ko naman sa kaniya. Nang sa ganoon, dumami na rin ang alam niya sa akin.

“Kape, mas masarap siyang partner sa carbonara at graham,” sagot niya, kaya napangiti ako bigla.

“I love you na, Ralia,” mabilis kong sabi, kaya napalingon siya bigla sa akin.

“Ganiyan ka pala kabaliw,” sabi niya habang pinipilit na huwag matawa o kiligin, pero halata sa mukha na natuwa siya. Nag-uumpisa na ako, ganito naman dapat ang ginagawa ng mga naglalandian.

“Ralia, secret lang natin ‘yung allergy ko, ha. Ikaw lang ang nakakaalam pa niyan,” paalala ko sa kaniya. “Huwag mo sanang ipagsabi, lalo na sa ibang babae at baka magkaroon ka pa ng kaagaw sa akin,” dagdag ko pa, kaya doon na siya humagalpak ng tawa.

“Alam mo, kapag ganiyan ka, palagi na kitang i-imbitahin dito sa bahay. Palagi mo akong napapatawa,” nahihiya pa niyang sabi habang nagtitimpla pa rin ng kape ko.

“Na para bang hindi malabong ma-inlove ka sa akin?” tanong ko pa. Lalo siyang humagalpak ng tawa.

“Kailangan bang magkahulugan tayo kahit alam mong may asawa na ako?”

Napangiti ako bigla nung itanong niya ‘yon. Tumayo tuloy ako sa pagkakaupo para lapitan siya. Tinitigan ko siya, nakipagtitigan naman din siya. Nakita kong naiilang pa siya at nahihiya, pero lumaban din siya ng titig sa akin. Hinawakan ko ang baywang niya at saka para ilapit siya sa akin.

“Mas may thrill kapag may gusto tayo sa isa’t isa,” sagot ko sa kaniya habang nakikipagtitigan pa rin sa kaniya. Alam kong dama na niya ang hininga ko dahil sobrang lapit na namin.

“Kahit may asawa na ako, magugustuhan mo rin ba ako?” tanong niya. Tumatapang na rin siya, kaya natutuwa ako. Palagay ko, masaya ang mga mangyayari pa sa ginagawa naming ito.

“Kahit pa asawa ka na ng bestfriend ko, gusto kita, dati na, ramdam mo naman ‘di ba?”

Bigla niya akong tinulak. “Lalamig ang kape,” sabi niya, sabay dampot sa tasa at saka dinala sa lamesa. “Tara na, kumain ka na, lalamig din ang carbonara, hindi ‘yan masarap kapag malamig na,” dagdag pa niya.

Sumunod ako at naupo na rin. “Kapag masarap ang luto mo ng carbonara, pagbibigyan kita ng halik ngayong araw,” sabi ko, para tuloy-tuloy ang pakikipaglandian ko sa kaniya.

“Wow, parang uhaw na uhaw ako sa halik mo ah,” nakangisi niyang sagot habang sumasandok na ng carbonara para ilagay sa plato ko. Kahit mukhang nagsusungit siya, patuloy pa rin niya akong pinagsisilbihan, na para bang handa na rin talaga siyang palitan ang asawa niya. Gusto ko ‘yung mga pinapakita niyang kilos sa akin.

“Seryoso, kapag nasarapan ako dito, kahit magdamag tayong maglaplapan, game ako,” pag-uulit ko.

“Ganiyan ka pala talaga kalandi. Sabagay, sa mga tingin mo palang sa akin dati, alam kong may tinatago ka nang landi. Umiiwas lang ako noon dahil ayokong magkaroon kami ng problema ni Guison.” Ibig sabihin, ramdam na rin pala niya ako dati pa. Sabi na e, umiiwas lang siya, pero tama din ang hinala ko, na balang-araw, makukuha ko rin ang atensyon niya. Ngayong may problema na sila ni Guison, heto at abot-kamay ko na ang babaeng dati ko nang gustong matikman.

“Hindi ako malandi. Hindi rin ako basta-basta pumapatol kung kani-kanino,” pag-aamin ko sa kaniya habang tinitikman ko na ang luto niyang carbonara.

“Kung ganoon, bakit napapayag agad kita nung gabing ‘yon?” tanong niya, habang nilalagyan naman ng slice ng graham ang platito ko.

“Kasi nga, dati na kitang gusto. Umaarte ka palang sa tv noon, pinagjajakulạn na kita, Ralia,”pag-aamin ko ulit, kaya masamid-samid tuloy siya sa narinig niya sa akin.

“Alam mo, minsan, hindi ko alam kung seryoso ba ‘yang mga sinasabi mo o puro ka lang joke,” iritado niyang sabi at saka nilapit sa akin ang graham ko.

“Lahat ng aking sinasabi ay totoo. Totoo rin na dati na kitang crush. At inaamin ko rin, inggit na inggit ako kay Guison noon nung makuha niya ang puso mo. Inaamin ko rin na ngayon ko lang nasubukang makipaglandian sa taong may asawa na. Ikaw na ‘yan e, Ralia ‘yan, dati ko nang gusto, kaya handa akong gawin ang lahat para mapasaya ka.”

Masyado ata akong naging madaldal. Halos lahat ay inamin ko na. Na para bang lalo ko lang ginugulo ang problema nilang mag-asawa. Ganito ko siya kagusto. At handa rin akong masira ang pakikipagkaibigan namin ni Guison kung mananatili naman sa tabi ko si Ralia.

“Nagugulantang na lang ako sa mga naririnig ko sa ‘yo. Pero, salamat, Aleron kung ganiyan mo pala ako kagusto noon pa man. Mabuti na lang pala at tama ako ng lalaking nilapitan. Na kahit alam mong may asawa na ako, papatol ka pa rin sa akin. Na kahit na alam mong si Guison ang nakauna sa akin, papatulan mo pa rin ako. Salamat, Aleron, salamat talaga.”

Tumayo ako at binitawan ang spoon. Lumapit ako sa kaniya kaya namilog ang mga mata niya. “Bakit?” tanong niya habang titig na titig na naman sa akin.

“Hindi ba’t sinabi kong kapag masarap ang luto mo ng carbonara ay hahalikan kita?”

“M-masarap ba?” tanong niya. Hindi na ako sumagot, nilapat ko na lang ang labi ko sa labi niya.

Akala ko mag-iinarte pa siya pero siya pa itong pumikit ang mga mata para damhin ang masarap na halik na ihahandog ko sa kaniya. At doon ko na natikman ang matagal na halik na gustong-gusto ko nang gawin sa kaniya noon pa man.

Tinupad ko ang sinabi ko kanina na lalaplapin ko siya kapag nasarapan ako sa luto niya. Totoo naman kasing masarap, kaya laplap siya sa akin ngayon. Heto at malunod-lunod agad sa mga halik ko. Patikim palang ito, marami pa akong gustong gawin. Ipapa-realize ko sa kaniya na mas masarap at mas magaling ako sa asawa niya. Para balang-araw, sa akin na siya uuwi at hindi na rito sa bahay nila.