Bölüm 2

O gece gözüme bir damla bile uyku girmedi.

Gözlerimi her kapayışımda ağlayarak uyandım. Şafak söküp gökyüzü griye dönene dek dizlerimi göğsüme çekip karanlığı seyrettim.

Luca ertesi sabah eve geldiğinde uyuyormuş gibi yaptım.

Paltosunu çıkardı, tenindeki soğuğun dağılmasını bekledi, sonra beni kollarının arasına aldı. Sırtımda düzenli ve güçlü kalp atışlarını hissedebiliyordum.

"Bebeğim, bak," dedi yumuşak bir sesle ve tabletini açtı.

Ekranda bir ada fotoğrafı belirdi. Bembeyaz kumsalı ve masmavi deniziyle, insanların uğruna şiirler yazacağı türden bir cennetti.

"Onu daha yeni satın aldım," dedi. Sesi neredeyse bir çocuk kadar heyecanlıydı. "Çocuğumuz için. Üstelik hepsi bu kadar değil. Ülkenin dört bir yanında eğlence parkları inşa ettirmeye başladım.

Her biri çocuğumuzun adını taşıyacak. Çocuğumuz dünyaya geldiğinde yüzüncü gün kutlaması düzenleyeceğim. Bütün şehir bizimle birlikte kutlayacak."

Kendisiyle öylesine gurur duyuyor, asla gerçekleşmeyeceğini bildiğim bir gelecek için öylesine büyük hayaller kuruyordu ki...

Konuşup durdu. Benim tek kelime etmediğimi fark etmesi tam bir dakika sürdü.

Sonra burnumu çektiğimi duydu.

Bana döndü ve olduğu yerde donakaldı. Yüzüm gözyaşlarıyla sırılsıklamdı.

"Güzelim, ne oldu?"

Bir anda paniğe kapıldı. Bir zamanlar rakip bir ailenin silahlı adamlarının karşısında gözünü bile kırpmayan Luca Moretti, sırf ben ağlıyorum diye titriyordu.

Benim en ufak acımı bile yüz katıyla omuzlarına alırdı. Luca böyle biriydi. Ya da ben öyle sanıyordum.

Kendimi zorlayarak hafifçe gülümsedim ve gözyaşlarımı sildim.

"Bir şey yok," dedim. "Sadece bir film izledim. Adam karısını aldatıyordu."

Rahatladı, dudaklarında belli belirsiz bir gülümseme belirdi. "O zaman endişelenmene gerek yok. Dünyadaki herkes aldatabilir ama ben asla. Ben hiçbir zaman böyle bir şey yapmam."

Yüzümü avuçlarının arasına aldı. "Bütün gün seninle kalacağım. Ne yemek istediğini söyle, ben pişireyim."

Başımı salladım. "Gerek yok. Öğle yemeğinde birkaç arkadaşımla buluşacağım. Sen işe gitmelisin."

Tereddüt etti ama Luca benimle tartışmaktan hiçbir zaman hoşlanmazdı.

Bu yüzden işe gitmek yerine peşimden geldi.

Özel yemek salonuna girdiğimizde içerisi kahkahalarla çınlıyordu.

"Biliyordum!" diye takıldı arkadaşlarımdan biri. "Valeria geliyorsa Luca da gelir. Onu bir an olsun gözünün önünden ayırmıyor."

Luca o rahat ve çekici kahkahasını attı. Sanki şehrin en korkulan adamı o değilmiş gibi.

Yanında getirdiği hediyeleri masadaki kadınlara tek tek dağıttı.

Ardından şaşkınlık dolu ünlemler yükseldi.

"Aman Tanrım, bu L.T'nin yeni mücevher koleksiyonu! Bu set inanılmaz pahalı!"

"Luca, her seferinde bizi şımartıyorsun! Valeria sayesinde ne kadar şanslıyız!"

Haklıydılar. Luca, arkadaşlarımın sevgisini kazanmak için elinden geleni yapardı. Çünkü onlar gülümsediğinde ben de gülerdim. Üstelik her zaman, benim mutluluğumun onun nefesi olduğunu söylerdi.

Masadaki herkes açıkça imrenerek bana bakıyordu.

"Valeria, çok şanslısın," dedi içlerinden biri hayranlıkla. "Seni gerçekten çok seviyor."

Kibarca gülümsedim ama gülümsemem gözlerime ulaşmadı.

Şansımın, kalbimin her sessiz atışında içimden biraz daha çekilip gittiğini göremiyorlardı.

Kahkahalar hâlâ odada yankılanırken kapı açıldı.

Ve karşımda o belirdi.

Bianca Rizzo.

İncileri ve kendinden emin edasıyla, sanki odadaki hava bile ona aitmiş gibi içeri girdi.

"Ah, yanlış odaya mı girdim?" diye sordu hafifçe gülerek. "Bir dakika... Bunlar benim eski üniversite arkadaşlarım değil mi?"

Kimse tek kelime etmedi. Odadaki gerilim elle tutulacak kadar yoğundu.

Ama Bianca bunu fark etmemiş gibiydi. Ya da hiç umurunda değildi.

Tam karşımdaki sandalyeye oturdu ve herkesin elindeki hediye kutularına kayıtsızca göz gezdirdi.

"L.T," dedi, dudaklarında belli belirsiz bir gülümsemeyle. "Ünlü bir marka. Gerçi çoğunuz bilmiyorsunuzdur ama marka bana ait."

Ardından doğrudan gözlerimin içine bakarak ekledi: "Kocam, iki yıl önce markayı kurmak için milyarlar yatırdı. Çok çalıştı ve dünya çapında yirmi altı mağaza açtı. O bir kadının isteyebileceği en iyi eş."

Bakışları bir anlığına Luca'ya kaydı, sonra yeniden bana döndü.

Yüzünde beliren gülümseme bıçak kadar keskindi.

Nefes alamıyordum.