LOGINElara’s POV
The note still burned in my bag, crumpled and hidden like a dirty secret. All day, I kept thinking about it. Stay away from him before it’s too late. Too late. Bakit ba parang nararamdaman kong late na nga talaga? Lately, Damian Blackthorn has been in every corner of my life—sa mga daan, sa mga mata ng mga taong biglang natatahimik kapag nababanggit ang pangalan niya, sa mga gabi kong hindi na mapanatag. And tonight… nasa harap ko na naman siya. We were in the small café I usually went to. I thought safe ako doon, kasi madalas puno ng students, may ilaw, may music. Walang madilim na eskinita. Pero pag-angat ko ng tingin mula sa kape ko, ayun siya. Nakaupo sa kabilang table, parang kanina pa ako pinagmamasdan. “Stalking me now?” I tried to sound annoyed, pero lumabas na parang mahina, like a weak shield. He smirked. “You call it stalking. I call it making sure you don’t walk yourself into another dark alley.” I rolled my eyes, pero my heart skipped. Of course. He saw me last night. He knew. “Relax, dove. I came for a reason,” Damian said, leaning forward, his voice low but commanding. “You’re coming with me tonight.” My brows furrowed. “Excuse me? What?” “To my club.” I blinked. “Club? No thanks.” “You don’t get to say no.” My chest tightened. “Damian—” “Don’t worry.” His smirk deepened, his eyes like sin itself. “I’ll keep you safe.” Safe. The word didn’t sound like comfort in his mouth. It sounded like a threat dressed in velvet. And yet, hours later… I found myself standing outside a place I should never be. --- Damian’s POV Elara looked out of place under the glowing neon sign of Erebus. My club. My kingdom. My den of shadows. This wasn’t just any club—it was the Blackthorn signature. Loud music, red lights, leather and smoke, bodies moving like they’ve surrendered their souls for one night of abandon. And here she was, in her student sweater and jeans, clutching her bag like a lifeline. Perfect. She looked like innocence caught in a den of wolves. And everyone inside would smell it. Which is why she had to be with me. I approached her at the door, ignoring the line of people waiting to get in. The bouncers nodded at me immediately, stepping aside. Her eyes darted to the long line, then back to me. “We’re… just going in like that?” “Do you really think I wait in lines?” Her lips parted, but no sound came out. I smirked and took her by the wrist. “Don’t let go.” I warned. Inside, the bass pounded through the walls, lights flashing, bodies pressed together in heat and smoke. Elara froze beside me, eyes wide, overwhelmed. Good. She needed to see this world. My world. --- Elara’s POV The club was suffocating. Music so loud it rattled my bones, the air thick with perfume, sweat, and alcohol. People dancing, grinding, laughing like they’d sold their souls and were celebrating. And beside me, Damian. He was different here. Darker, sharper. This was his element. He owned the space, every shadow, every beat of the music. Even the people—parang lahat sila lumalayo, nagbibigay daan habang dumadaan siya. Sino ba talaga siya? He led me up a staircase to a balcony overlooking the club. May private lounge, leather couches, bottles of expensive liquor lined up. “Sit.” he ordered. I didn’t move. “Why am I here?” He poured himself a drink, then looked at me with that sinful smirk. “Because I want you here.” “That’s not an answer.” “Dove,” he said, walking closer, glass in hand. “Every person down there would sell blood just to step inside this lounge. And you’re asking me why you are here?” His eyes locked onto mine, burning, daring me to look away. I swallowed hard, refusing to sit, refusing to give him the satisfaction. “This isn’t my world.” “No,” he said, circling me like a predator. “But it will be.” My breath caught. Before I could respond, a man entered the lounge, eyes flicking nervously between me and Damian. “Boss,” he muttered. “We’ve got… trouble at the door. Someone asking questions. About her.” Her. My stomach dropped. Damian’s expression darkened, sharp and cold in an instant. He turned to me slowly, his voice calm but dangerous. “Looks like your little warning note wasn’t the only message.” My blood ran cold. --- Damian’s POV Someone was playing a game. First, the note. Now, someone bold enough to come to my club asking about Elara. They were either stupid, or desperate. I looked at her—my little dove, trembling but trying so hard to stand her ground. She had no idea how much danger she was in. And she had no idea that stepping into my world tonight sealed her fate. I leaned in close, brushing a strand of hair from her face, my lips near her ear. “Stay beside me. Don’t move. Don’t speak to anyone unless I say so.” Her heartbeat thundered against her chest. I smirked. “Because tonight, dove… you’ll see exactly what it means to belong to me.” ---Elara’s POVHindi nila ako kinadena nang ipatawag nila ako.Doon ko agad nalaman—hindi ito tungkol sa hustisya.Kung may tanikala, magiging biktima ako.Pero ito?Ito ang klase ng trial na gusto kang paliitin. Tahimik. Maayos. Nakangiti.Nagtipon ang High Tribunal sa madaling-araw, sa Sanctum Hall—yung lugar na dapat mas mabigat ang batas kaysa dugo, at ang mga korona, marunong yumuko sa papel. Nakabitin ang mga bandila ng empire—itim at ginto, puno ng mga siglong pagsunod.Puno ang bawat upuan.Mga maharlikang takot sa akin.Mga pari na hindi ako makontrol.Mga councilor na sinubukan akong baliin—at nabigo.At sa dulo ng bulwagan, sa mataas na dais na puting bato, naroon si Damian.Hindi sa tabi ko.Hindi sa likod ko.Sa itaas.Hari. General. Apoy.Hindi niya ako tinitingnan nang pumasok ako. Hindi na kailangan. Ramdam ko pa rin ang bigat niya sa likod ko—pamilyar, masakit, hindi pa tapos.Hindi ito kagagawan niya.Pero hindi niya rin pinigilan.Mas masakit iyon kaysa kahit anong sug
Elara’s POV Hindi naghihiwalay ang mga empire sa isang sigaw.Naghihiwalay sila sa isang desisyon.Tahimik ang simula—sobrang tahimik na karamihan ay hindi namamalayan na may linya nang iginuhit… at tinawid. Isang utos na sinusunod. Isang utos na binabalewala. Isang bandilang itinaas nang kalahating segundo nang huli. Isang mensaherong unang yumuyuko sa akin—bago pa kay Damian.O minsan, hindi na siya yumuyuko kay Damian at all.Pagdating ng katapusan ng linggo, hindi na nagpapanggap ang capital.Nakatayo pa rin ang citadel—itim na bato, matigas ang loob—pero sa loob, iba na ang hangin. Hindi kaguluhan ang nararamdaman.Tension.Direksyon.Hindi takot—kundi layunin.Dalawa pa rin ang may hawak ng iisang pangalan ng korona.Pero alam na ng empire ang totoo.May dalawang apoy na ngayon.Si Damian, naghahari mula sa war council chamber—napapalibutan ng mga heneral, bakal, at disiplina. Mas madilim ang mga bandila niya ngayon—itim na may hibla ng pula. Kapag nagsalita siya, sumusunod ang
Elara’s POVNauna ang bagyo bago dumating si Damian.Nagtipon ang maiitim na ulap sa ibabaw ng kabisera, parang pigil na hininga. Mabigat ang hangin, may lasa ng bakal at ulan. Humahampas ang mga banner sa battlements, sumisigaw sa lakas ng hangin, parang alam ng imperyo ang paparating.Ako rin.Nakatayo ako sa pinakamataas na balkonahe ng citadel, mahigpit ang balabal sa balikat ko, nakatingin sa northern road na humihiwa sa lambak sa ibaba. May mga sulo sa kahabaan nito—isang parating na konstelasyon ng apoy.Bumalik na ang Black Legion.Mabilis kumalat ang balita. Tumunog ang mga kampana. Nagkagulo ang mga courtier na parang mga ibong nagulat. Pabulong ang mga lingkod, tumuwid ang mga guwardya, at biglang naalala ng council kung paano ngumiti ulit.Umuuwi na ang hari.Kumuyom ang mga daliri ko sa batong rehas.Hindi ako nakaramdam ng ginhawa.Naramdaman ko ang banggaan—parang dalawang alon na magtatagpo at magwawasak ng baybayin.Pagpasok ni Damian sa tarangkahan, umalingawngaw ang
Elara’s POVHindi dumarating ang katotohanan na parang kulog.Dumarating ito nang tahimik.Matiyaga.Parang patalim na dahan-dahang sumisingit sa pagitan ng mga tadyang—kapag tumigil ka na sa pagtingin kung saan ito manggagaling.Ang unang hibla lumitaw sa archives.Hindi ko man lang hinahanap.Ganoon nagsisimula ang lahat ng totoong pagtataksil.Sa ilalim ng citadel, humihinga ang archives ng lamig at alikabok—parang baga ng lupa na puno ng bakal, lumang papel, at mga multo ng imperyong naniwalang panghabang-buhay sila. Ang mga estante ay nakatayo na parang mga lapida; bawat scroll, isang pangakong minsang isinumpa at kalauna’y binasag. Naglalakad ako sa makikitid na pasilyo na may disiplina ng isang iskolar, nire-review ang mga border treaty bago ang panahon ni Damian, naghahanap ng pang-pressure sa mga northern lords na nagsusuot ng loyalty na parang hiniram lang.Focus ako.Kontrolado.Hanggang sa hindi na.Luma ang ledger—bitak-bitak ang leather spine, kupas ang tinta na naging m
Elara’s POVNawala si Damian pagsikat ng araw.Walang paalam.Walang away.Walang huling halik na sana’y nakabasag ng loob ko at hinila ako pabalik sa bigat ng presensya niya.Wala.Pag-angat pa lang ng araw sa eastern towers, wala na ang mga banner niya sa city walls. Umalis na ang Black Legion—pa-north, papunta sa borderlands, hinahabol ang digmaang wala pang pangalan. Ramdam lang. Parang pressure sa ilalim ng balat. Alam ng council ang nangyari kasabay ng buong imperyo—sa pamamagitan ng bakanteng iniwan niya.Mas malaki ang pakiramdam ng throne room nang wala siya.Hindi is more empty.Mas malawak.Parang espada na tuluyang hinugot sa kaluban—lantad, delikado, at handang gamitin.Mag-isa akong nakaupo sa pagitan ng dalawang trono. Ang puwesto sa tabi ko, sadya kong hindi ginagalaw. Kaya ko naman ipatanggal. Isang utos lang. Pero hindi ko ginawa.Mas malakas ang kawalan kapag sinadya.Kumakalat ang bulungan sa korte parang mga insektong gumagapang sa marmol at seda.“Mag-isa na siya
Elara’s POVTahimik ang city—yung klaseng katahimikan na parang napagdesisyunan na ng mundo na wala na talagang pag-asa.Dumadaan ako sa abandoned passage sa ilalim ng eastern tower, hoodie pulled tight, bawat hakbang kabisado ng katawan ko kahit hindi ng mata. Ginawa ang daanang ’to para sa mga babaeng kailangang maglaho—mga asawa, mga reyna, mga lider na kailangang manahimik para mabuhay.Ngayong gabi, kanlungan siya ng multo ng kung ano kami dati ni Damian.May isang ilaw sa dulo ng hallway.Nandun na siya.Nakatayo si Damian sa pagitan ng dilim at ilaw, parang hinati ng apoy at alaala. Hindi siya lumingon nang marinig niya ako. Hindi niya kailangan.Kabisado niya ang tunog ng mga paa ko.“Dumating ka,” sabi niya.Mababa ang boses niya. Hindi malamig. Pagod.“Sabi ko darating ako,” sagot ko. “Hindi pa rin ako marunong bumali ng pangako.”May lumabas na tunog mula sa kanya—hindi tawa, hindi buntong-hininga.“Ganun din ako,” sabi niya. “Kahit minsan, may kapalit.”Huminto ako ilang h







