MasukElara’s POV
Hindi ko alam kung paano ako nakatulog kagabi. Every time I closed my eyes, I saw him—nakasandal sa kotse, naninigarilyo, those sharp eyes locked on my window. Damian Blackthorn. The name alone was enough to make my stomach twist. Pero hindi lang takot ang nararamdaman ko—there was something else. Something I didn’t want to admit. Umaga na. Pasado alas-otso, at late na naman ako for class. Kinuha ko ang bag ko, dumiretso sa gate para maglakad papasok sa campus. Normal morning, normal routine. Until I opened my locker. May papel na nakaipit sa loob, parang sulat. Walang pangalan, walang envelope. Just a folded, crumpled note. My heartbeat skipped. Dahan-dahan ko itong binuklat. Stay away from him before it’s too late. Nanlamig ang mga kamay ko. Who wrote this? Sino pa ba? Maya? Pero hindi ganito magsulat si Maya. Besides, she already gave me her warning. So who else knows? At bakit parang may ibang tao na nakatingin sa’kin…? --- All day, distracted ako. Sa klase, hindi ko maintindihan ang tinuturo. Sa canteen, halos hindi ko maubos ang pagkain ko. The words kept replaying in my head: Stay away from him before it’s too late. But how do you stay away from someone who’s already everywhere? Pag-uwi ko, parang mas mabigat ang hangin. I kept looking over my shoulder, expecting na may susunod. And then I saw it. Sa gate ng bahay namin, may nakaparadang itim na sasakyan. Same one from last night. My pulse spiked. Siya. --- Damian’s POV I saw the note before she did. Ang mga tao sa paligid ko, akala nila hindi ko alam ang bawat galaw nila. But I do. Someone thought they were clever, slipping that little warning into her locker. Stay away from him. I almost laughed when I read it through the scope. Do they really think a piece of paper could undo what I’ve already begun? Elara belongs to me. She just doesn’t know it yet. Pero mas interesting ngayon: sino ang nagbigay ng warning? An enemy? A rat from inside my circle? Or someone naive enough to think they can protect her from me? Either way, they’ll regret it. --- That evening, I drove to her house. Hindi ako nagtatago. Hindi ako marunong magtago. If I wanted her to know I was there, I would show myself. I leaned against the hood of my car, cigarette in hand. Waiting. And just as I expected—lumabas siya ng gate. Eyes wide, face pale, clutching that crumpled paper in her hand. Perfect. --- Elara’s POV “Why are you here?” I blurted, too harsh, too fast. Damian smirked, slowly crushing the cigarette beneath his shoe. “I told you, dove. You’ll see me when I want you to.” “I don’t want this,” I said, though my voice betrayed me with a tremor. “I don’t want… you.” His gaze darkened. “Funny. Your eyes say otherwise.” I clenched my fists, forcing courage. “Someone warned me about you.” That made him pause. Just a second. His jaw tightened, then relaxed, that dangerous calm settling back on his face. “And did you listen?” I hesitated. That was enough of an answer. He stepped closer, his presence swallowing me whole. “Let me make this simple, Elara. The only warning you need is this—” His lips brushed close to my ear, his voice low, lethal. “Run from me, and I’ll chase. Hide from me, and I’ll find you. Stay near me… and you’ll be safe. Even from the ones who left you that pathetic note.” I shivered, not from the night air, but from the way his words wrapped around me like chains. He pulled back, eyes glinting. “Now tell me, dove. Do you really want to stay away?” And in that moment, I realized the truth that terrified me most. I didn’t know anymore. ---Elara’s POVHindi nila ako kinadena nang ipatawag nila ako.Doon ko agad nalaman—hindi ito tungkol sa hustisya.Kung may tanikala, magiging biktima ako.Pero ito?Ito ang klase ng trial na gusto kang paliitin. Tahimik. Maayos. Nakangiti.Nagtipon ang High Tribunal sa madaling-araw, sa Sanctum Hall—yung lugar na dapat mas mabigat ang batas kaysa dugo, at ang mga korona, marunong yumuko sa papel. Nakabitin ang mga bandila ng empire—itim at ginto, puno ng mga siglong pagsunod.Puno ang bawat upuan.Mga maharlikang takot sa akin.Mga pari na hindi ako makontrol.Mga councilor na sinubukan akong baliin—at nabigo.At sa dulo ng bulwagan, sa mataas na dais na puting bato, naroon si Damian.Hindi sa tabi ko.Hindi sa likod ko.Sa itaas.Hari. General. Apoy.Hindi niya ako tinitingnan nang pumasok ako. Hindi na kailangan. Ramdam ko pa rin ang bigat niya sa likod ko—pamilyar, masakit, hindi pa tapos.Hindi ito kagagawan niya.Pero hindi niya rin pinigilan.Mas masakit iyon kaysa kahit anong sug
Elara’s POV Hindi naghihiwalay ang mga empire sa isang sigaw.Naghihiwalay sila sa isang desisyon.Tahimik ang simula—sobrang tahimik na karamihan ay hindi namamalayan na may linya nang iginuhit… at tinawid. Isang utos na sinusunod. Isang utos na binabalewala. Isang bandilang itinaas nang kalahating segundo nang huli. Isang mensaherong unang yumuyuko sa akin—bago pa kay Damian.O minsan, hindi na siya yumuyuko kay Damian at all.Pagdating ng katapusan ng linggo, hindi na nagpapanggap ang capital.Nakatayo pa rin ang citadel—itim na bato, matigas ang loob—pero sa loob, iba na ang hangin. Hindi kaguluhan ang nararamdaman.Tension.Direksyon.Hindi takot—kundi layunin.Dalawa pa rin ang may hawak ng iisang pangalan ng korona.Pero alam na ng empire ang totoo.May dalawang apoy na ngayon.Si Damian, naghahari mula sa war council chamber—napapalibutan ng mga heneral, bakal, at disiplina. Mas madilim ang mga bandila niya ngayon—itim na may hibla ng pula. Kapag nagsalita siya, sumusunod ang
Elara’s POVNauna ang bagyo bago dumating si Damian.Nagtipon ang maiitim na ulap sa ibabaw ng kabisera, parang pigil na hininga. Mabigat ang hangin, may lasa ng bakal at ulan. Humahampas ang mga banner sa battlements, sumisigaw sa lakas ng hangin, parang alam ng imperyo ang paparating.Ako rin.Nakatayo ako sa pinakamataas na balkonahe ng citadel, mahigpit ang balabal sa balikat ko, nakatingin sa northern road na humihiwa sa lambak sa ibaba. May mga sulo sa kahabaan nito—isang parating na konstelasyon ng apoy.Bumalik na ang Black Legion.Mabilis kumalat ang balita. Tumunog ang mga kampana. Nagkagulo ang mga courtier na parang mga ibong nagulat. Pabulong ang mga lingkod, tumuwid ang mga guwardya, at biglang naalala ng council kung paano ngumiti ulit.Umuuwi na ang hari.Kumuyom ang mga daliri ko sa batong rehas.Hindi ako nakaramdam ng ginhawa.Naramdaman ko ang banggaan—parang dalawang alon na magtatagpo at magwawasak ng baybayin.Pagpasok ni Damian sa tarangkahan, umalingawngaw ang
Elara’s POVHindi dumarating ang katotohanan na parang kulog.Dumarating ito nang tahimik.Matiyaga.Parang patalim na dahan-dahang sumisingit sa pagitan ng mga tadyang—kapag tumigil ka na sa pagtingin kung saan ito manggagaling.Ang unang hibla lumitaw sa archives.Hindi ko man lang hinahanap.Ganoon nagsisimula ang lahat ng totoong pagtataksil.Sa ilalim ng citadel, humihinga ang archives ng lamig at alikabok—parang baga ng lupa na puno ng bakal, lumang papel, at mga multo ng imperyong naniwalang panghabang-buhay sila. Ang mga estante ay nakatayo na parang mga lapida; bawat scroll, isang pangakong minsang isinumpa at kalauna’y binasag. Naglalakad ako sa makikitid na pasilyo na may disiplina ng isang iskolar, nire-review ang mga border treaty bago ang panahon ni Damian, naghahanap ng pang-pressure sa mga northern lords na nagsusuot ng loyalty na parang hiniram lang.Focus ako.Kontrolado.Hanggang sa hindi na.Luma ang ledger—bitak-bitak ang leather spine, kupas ang tinta na naging m
Elara’s POVNawala si Damian pagsikat ng araw.Walang paalam.Walang away.Walang huling halik na sana’y nakabasag ng loob ko at hinila ako pabalik sa bigat ng presensya niya.Wala.Pag-angat pa lang ng araw sa eastern towers, wala na ang mga banner niya sa city walls. Umalis na ang Black Legion—pa-north, papunta sa borderlands, hinahabol ang digmaang wala pang pangalan. Ramdam lang. Parang pressure sa ilalim ng balat. Alam ng council ang nangyari kasabay ng buong imperyo—sa pamamagitan ng bakanteng iniwan niya.Mas malaki ang pakiramdam ng throne room nang wala siya.Hindi is more empty.Mas malawak.Parang espada na tuluyang hinugot sa kaluban—lantad, delikado, at handang gamitin.Mag-isa akong nakaupo sa pagitan ng dalawang trono. Ang puwesto sa tabi ko, sadya kong hindi ginagalaw. Kaya ko naman ipatanggal. Isang utos lang. Pero hindi ko ginawa.Mas malakas ang kawalan kapag sinadya.Kumakalat ang bulungan sa korte parang mga insektong gumagapang sa marmol at seda.“Mag-isa na siya
Elara’s POVTahimik ang city—yung klaseng katahimikan na parang napagdesisyunan na ng mundo na wala na talagang pag-asa.Dumadaan ako sa abandoned passage sa ilalim ng eastern tower, hoodie pulled tight, bawat hakbang kabisado ng katawan ko kahit hindi ng mata. Ginawa ang daanang ’to para sa mga babaeng kailangang maglaho—mga asawa, mga reyna, mga lider na kailangang manahimik para mabuhay.Ngayong gabi, kanlungan siya ng multo ng kung ano kami dati ni Damian.May isang ilaw sa dulo ng hallway.Nandun na siya.Nakatayo si Damian sa pagitan ng dilim at ilaw, parang hinati ng apoy at alaala. Hindi siya lumingon nang marinig niya ako. Hindi niya kailangan.Kabisado niya ang tunog ng mga paa ko.“Dumating ka,” sabi niya.Mababa ang boses niya. Hindi malamig. Pagod.“Sabi ko darating ako,” sagot ko. “Hindi pa rin ako marunong bumali ng pangako.”May lumabas na tunog mula sa kanya—hindi tawa, hindi buntong-hininga.“Ganun din ako,” sabi niya. “Kahit minsan, may kapalit.”Huminto ako ilang h







