Secrets in the Dark

Elara’s POV

Ang hirap huminga sa loob ng Blackthorn Club. Sobrang daming tao, sobrang ingay ng music, pero weird kasi… parang mas naririnig ko yung tibok ng puso ko kesa sa bass ng speakers.

Pangalawang beses ko pa lang dito, pero pakiramdam ko trapped na agad ako. Oo, maganda, sosyal, nakaka-glamour ang club na ‘to. Pero sa likod ng mga kumukutitap na ilaw at halakhakan, ramdam ko—may itinatago itong dilim.

At ang center ng dilim na ‘yon? Si Damian Blackthorn.

Nasa kabilang side siya ng VIP area, nakikipag-usap sa mga lalaking naka-suit. Seryoso, parang nasa mafia movie. At ako? Nasa gilid lang, ini-stalk siya ng tingin. Nakaupo dapat ako, pero ‘yung curiosity ko? Ayaw akong patulugin.

Kaya ayun, napadpad ako sa hallway sa likod. Tahimik dito, halos wala nang tunog ng music. Pagdaan ko sa isang pintong medyo nakabukas, narinig ko yung boses niya.

“…the shipment arrives next week. Make sure it’s clean. I don’t want any mistakes.”

Napatigil ako. Nanlamig yung likod ko. Hindi ito simpleng business talk.

“Pero, sir, the cops—” sagot ng isang lalaki.

“They won’t interfere,” Damian snapped. Ang lamig, pero matalim. “I’ve paid for their silence. Kung may magkamali, alam n’yo na ang mangyayari.”

Parang tumigil yung mundo ko. Drugs? Weapons? Corruption? Hindi ito chismis. Totoo siya.

Humigpit ang kapit ko sa pader. Alam kong mali. Dapat umalis ako, pero parang may magnet yung boses niya.

Then narinig ko pa: “This city runs on blood and secrets. And we own both.”

Halos mahulog ako nang bumukas bigla yung pinto.

“Sh*t.”

At ayun siya. Damian.

Nakatayo sa harap ko, matalim yung tingin. Hindi siya galit… pero hindi rin siya masaya.

“Elara.” Mababa ang boses niya. Hindi tanong, hindi rin sigaw. Pero para bang may bigat na kaya niyang durugin ang buong katauhan ko gamit lang ang pangalan ko.

“Damian… I—I wasn’t—”

Hindi na ako nakapagsalita kasi bigla siyang lumapit. Ang bilis. Ang lapit. Naamoy ko agad yung pamilyar niyang cologne, malamig at matapang. Naramdaman ko yung kamay niya, hawak yung baba ko, pilit inaangat para tumingin ako sa kanya.

“You were listening.”

Hindi siya nagtanong. Sigurado siya.

At doon ko na-realize—wala nang atrasan.

---

Damian’s POV

The second I saw her outside that door, kumulo yung dugo ko.

Elara. Sweet, reckless Elara.

Bakit lagi siyang lumalapit sa apoy? Hindi ba niya alam kung gaano siya kasusunog kapag ako yung apoy na ‘yon?

I had been careful. Nilimitahan ko kung anong parte ng mundo ko ang nakikita niya. Pero ngayon? Narinig niya na. Alam niya na. At sa mundong ginagalawan ko, ang ganitong “pagkakataon” ay pwedeng maging dahilan ng kapahamakan.

Lumapit ako sa kanya. Hindi ko alam kung matatakot ako para sa kanya o maiinis kasi hindi siya nakinig sa warning ko dati. Pero nang makita ko yung mga mata niya—hindi lang takot ang nandoon. May curiosity. May paghila.

“You shouldn’t be here.” bulong ko, ramdam kong nanginginig siya.

“I didn’t mean to—”

“But you did.” Malamig kong sagot.

Ang totoo? Dapat i-push ko siya palayo. Dapat takutin ko siya para hindi na niya ulitin ‘to. Pero sa halip, gusto ko siyang yakapin, itago, protektahan mula sa mismong mundo na ayokong mahawakan siya.

“You think I’m a monster now, don’t you?” tanong ko, halos bulong.

Nanatiling nakabukas ang bibig niya, pero walang lumabas na salita.

Napangisi ako, pero walang halong saya. “You’re not wrong.”

Lumapit ako, halos idampi yung labi ko sa tenga niya. “Kung mananatili ka, you’ll be swallowed by this darkness. And I don’t let go of what’s mine.”

Narinig ko yung hinga niyang mabigat, ramdam ko yung tibok ng puso niya na parang gusto ko ring sundan.

At alam kong imbes na matakot siya… mas lalo lang siyang mahuhulog.

---

Elara’s POV

Ang mga salita niya parang tanikala na nakabalot sa leeg ko. Nakakakulong ako, hindi makawala.

Dapat matakot ako. Dapat lumayo. Pero bakit… bakit parang mas lalo akong hinihila papalapit?

Damian Blackthorn. Dangerous. Ruthless. At oo, baka nga monster.

Pero Diyos ko… bakit pakiramdam ko, siya rin yung tanging taong makakaintindi at makakasira sa akin ng sabay?

---