로그인เพียงผ่านไปไม่นาน ร่องรักของหญิงสาวก็เยิ้มไปด้วยน้ำหวานสีใสที่ชโลมไหลออกมามากมาย แอลฟ่าออกแรงบดขยี้อย่างหนัก ทำเอาเม็ดทรายรู้สึกจุก กระนั้นก็ยังมีความเสียวซ่านปะปนมาด้วยจนเธอเผลอครางออกมา “อ่า ๆ คุณขา..อื้อ เบาหน่อยค่ะ” เธอครวญครางดังลั่น ทว่าคนตัวหนายังคงรุนแรงไม่แผ่ว เขากระแทกบั้นเอวหนาเข้าใส่กล
“คืนนั้นฉันเป็นคนช่วยเธอจนตัวฉันเองแทบจะเอาตัวไม่รอด... เราสองคนโชคดีแค่ไหนแล้วที่นายมาช่วยไว้ทัน ไม่งั้นคนที่ตายก็คงจะเป็นฉันกับเธอ” ดาวเอ่ยพร้อมแสร้งร้องไห้ปาดน้ำตาเพื่อให้แอลฟ่าสงสาร และเชื่อในสิ่งที่เธอพูด “เธอไม่ได้ช่วยฉัน...เธอคือคนที่กระชากขาของฉัน และ...” เม็ดทรายมองดาวที่กำลังแสดงละครด้วย
“ใช่ ฉันเอง ขอโทษที่มาช้าไปนะ” หลังจากนั้นสติของเม็ดทรายที่เลือนรางเต็มทีก็ดับวูบไป...ตอนที่ 22 ไม่..อย่าทำ..อย่า หลายวันต่อมา แสงแดดอ่อน ๆ สาดส่องลอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาในห้องนอนขนาดใหญ่ นเตียงนอนขนาดคิงไซซ์ปรากฏร่างของหญิงสาวที่ยังคงนอนหลับสนิท ร่างกายของเธอยังคงรู้สึกอ่อนล้าจากเหตุการณ์ระ
“อะ...โอ๊ย” เม็ดทรายหลุดปากร้องลั่นเพราะทนความเจ็บไม่ไหวจริง ๆ เสียงฝีเท้าดังพร้อมกับแสงไฟฉายที่ส่องใกล้เข้ามามากขึ้นเรื่อย ๆ เม็ดทรายพยายามฝืนตัวเอง เพื่อกระเถิบไปหลบอยู่หลังต้นไม้ และพยายามกลั้นหายใจเอาไว้ซ่อนตัวอย่างเงียบที่สุด แต่... “มันอยู่ตรงนี้!” ดาวแผดเสียงลั่น พร้อมกับบีบข้อเท้าของเม็ดท
“เงียบไว้เถอะน่า เราจะรอดแน่ ๆ เชื่อฉัน” แก้วตอบกลับเสียงต่ำ ดวงตาจับจ้องไปที่ประตูห้องใต้ดินนี้ไม่ละ พร้อมกับกำปืนพกในมือเอาไว้แน่น ทันใดนั้นเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ก็เดินเข้ามาใกล้ ประตูไม้เก่าดูเหมือนจะสั่นตามแรงกระแทกของใครบางคนที่อยู่ด้านนอก “อื้อ อื้อ ๆ” จู่ ๆ ดาวที่นั่งเงียบมานานก็ร้องไห้ปล่อยโฮอ
“...” เม็ดทรายฟังและคิดตามสิ่งที่แก้วพูด ก่อนจะเห็นว่ามันเป็นตามนั้นจริง ๆ “ฉันบอกเลยว่าซื่อ ๆ ใส ๆ อย่างเธอตามเล่ห์เลี่ยมอีดาวไม่ทันแน่ ที่มันทำดีกับเธอ ก็เพราะมันจะหลอกให้เธอตายใจ แล้วมาตลบหลังเธอแบบที่ฉันโดน” “...” “ที่ฉันมาเตือน เพราะว่าเธอเป็นคนดี และมีบุญคุณกับฉันนะเม็ดทราย ฉันอาจจะร้ายกับ
ลิลิธถอนหายใจอีกครั้ง เพราะนอกจากจะต้องดูงานแล้ว ตอนนี้เธอยังต้องมานั่งระวังตัวจากผู้ที่ไม่เคยหวังดีกับเธออย่างยัยคุณหญิงโรคจิตนี้อีก"…" ดราก้อนเองก็ยกมือลูบใบหน้าตัวเองอย่างเครียดไม่ต่างกัน เพราะคนหนึ่งก็แม่ อีกคนก็เมียที่ยังง้อไม่สำเร็จดีเลยด้วย พิธีกรขึ้นกล่าวเปิดงานเมื่อถึงเวลาสำคัญ ก่อนจะแนะน
ดราก้อนโอบกอดร่างบางของลิลิธไว้แน่น มือหยาบกร้านลูบไล้ไปตามแผ่นหลังเรียบเนียน ผิวสัมผัสที่ชุ่มฉ่ำจากน้ำอุ่นยิ่งทำให้ความรู้สึกของเขาพลุ่งพล่าน เขาโน้มใบหน้าลงไปซบที่ซอกคอขาว เอ่ยเสียงทุ้มต่ำกระซิบข้างใบหู"ถ้าเหนื่อยก็พักนะ..ฉันจะอยู่ดูแลเธอ..ชดเชยให้เธอ..เคียงข้างเธอตลอดไป" เสียงทุ้มนุ่มและมองเธอด้
"นี่หยุดสะบัดได้ไหมเนี่ย ฉันเปียกไปหมดแล้ว" ลิลิธบ่น ๆ ใส่ดราก้อนที่ทำให้เสื้อของเธอเปียกไปหมด"อยู่ใกล้กันทีไร เธอแฉะทุกทีเลยนะ..ไปคลายเครียดที่ห้องก่อนดีไหม?""นี่! ไม่อายพวกพนักงานบริษัทตัวเองบ้างรึไง?" ลิลิธยกมือขึ้นผลักอกของดราก้อน แต่ถูกอีกฝ่ายคว้ามือเอาไว้ได้ทัน"อายทำไม? ที่ทำอยู่นี้ก็ชัดโคต
"อะ..นี่ยาแก้แพ้ มีทั้งกินและทา อ่านฉลากยาแล้วจัดการเอาเองนะ" ลิลิธดันดราก้อนออกเล็กน้อย ก่อนจะยื่นถุงยาให้กับเขา"แล้วนี่ก็ข้าวของนาย..ซื้อมาเผื่อ..แต่ถ้าไม่ชอบกินก็โยนทิ้งไปเองแล้วกันนะ" เธอพูดพร้อมยื่นถุงจากร้านอาหารโปรดของดราก้อนให้ไป"เจ้าของเทอะไรให้กิน...ก็ชอบหมดนั่นแหละ" ดราก้อนไม่คว้าที่ถุง







