تسجيل الدخولเพียงผ่านไปไม่นาน ร่องรักของหญิงสาวก็เยิ้มไปด้วยน้ำหวานสีใสที่ชโลมไหลออกมามากมาย แอลฟ่าออกแรงบดขยี้อย่างหนัก ทำเอาเม็ดทรายรู้สึกจุก กระนั้นก็ยังมีความเสียวซ่านปะปนมาด้วยจนเธอเผลอครางออกมา “อ่า ๆ คุณขา..อื้อ เบาหน่อยค่ะ” เธอครวญครางดังลั่น ทว่าคนตัวหนายังคงรุนแรงไม่แผ่ว เขากระแทกบั้นเอวหนาเข้าใส่กล
“คืนนั้นฉันเป็นคนช่วยเธอจนตัวฉันเองแทบจะเอาตัวไม่รอด... เราสองคนโชคดีแค่ไหนแล้วที่นายมาช่วยไว้ทัน ไม่งั้นคนที่ตายก็คงจะเป็นฉันกับเธอ” ดาวเอ่ยพร้อมแสร้งร้องไห้ปาดน้ำตาเพื่อให้แอลฟ่าสงสาร และเชื่อในสิ่งที่เธอพูด “เธอไม่ได้ช่วยฉัน...เธอคือคนที่กระชากขาของฉัน และ...” เม็ดทรายมองดาวที่กำลังแสดงละครด้วย
“ใช่ ฉันเอง ขอโทษที่มาช้าไปนะ” หลังจากนั้นสติของเม็ดทรายที่เลือนรางเต็มทีก็ดับวูบไป...ตอนที่ 22 ไม่..อย่าทำ..อย่า หลายวันต่อมา แสงแดดอ่อน ๆ สาดส่องลอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาในห้องนอนขนาดใหญ่ นเตียงนอนขนาดคิงไซซ์ปรากฏร่างของหญิงสาวที่ยังคงนอนหลับสนิท ร่างกายของเธอยังคงรู้สึกอ่อนล้าจากเหตุการณ์ระ
“อะ...โอ๊ย” เม็ดทรายหลุดปากร้องลั่นเพราะทนความเจ็บไม่ไหวจริง ๆ เสียงฝีเท้าดังพร้อมกับแสงไฟฉายที่ส่องใกล้เข้ามามากขึ้นเรื่อย ๆ เม็ดทรายพยายามฝืนตัวเอง เพื่อกระเถิบไปหลบอยู่หลังต้นไม้ และพยายามกลั้นหายใจเอาไว้ซ่อนตัวอย่างเงียบที่สุด แต่... “มันอยู่ตรงนี้!” ดาวแผดเสียงลั่น พร้อมกับบีบข้อเท้าของเม็ดท
“เงียบไว้เถอะน่า เราจะรอดแน่ ๆ เชื่อฉัน” แก้วตอบกลับเสียงต่ำ ดวงตาจับจ้องไปที่ประตูห้องใต้ดินนี้ไม่ละ พร้อมกับกำปืนพกในมือเอาไว้แน่น ทันใดนั้นเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ก็เดินเข้ามาใกล้ ประตูไม้เก่าดูเหมือนจะสั่นตามแรงกระแทกของใครบางคนที่อยู่ด้านนอก “อื้อ อื้อ ๆ” จู่ ๆ ดาวที่นั่งเงียบมานานก็ร้องไห้ปล่อยโฮอ
“...” เม็ดทรายฟังและคิดตามสิ่งที่แก้วพูด ก่อนจะเห็นว่ามันเป็นตามนั้นจริง ๆ “ฉันบอกเลยว่าซื่อ ๆ ใส ๆ อย่างเธอตามเล่ห์เลี่ยมอีดาวไม่ทันแน่ ที่มันทำดีกับเธอ ก็เพราะมันจะหลอกให้เธอตายใจ แล้วมาตลบหลังเธอแบบที่ฉันโดน” “...” “ที่ฉันมาเตือน เพราะว่าเธอเป็นคนดี และมีบุญคุณกับฉันนะเม็ดทราย ฉันอาจจะร้ายกับ
"ลิลิธ?" ดราก้อนเรียกชื่อเธอเสียงต่ำ เขาหันกลับมามองหน้าลิลิธอย่างไม่เข้าใจในสิ่งที่เธอพูดออกมาเลยแม้แต่นิด"ก็แค่ขับรถไปส่งเขาที่สนามบินเองไม่ใช่เหรอ""ถ้าไม่ได้คิดอะไร จะลังเลอยู่ทำไม?" ลิลิธหรี่ตาถามดราก้อนอย่างจับผิด"ฉันไม่ได้ลังเล! แต่ฉันแค่ไม่อยากทิ้งเธอกับลูก เพื่อไปดูแลคนอื่นอีก" ดราก้อนยืน
ภาพของปาร์ตี้ริมสระว่ายน้ำ…ครั้งแรกที่เธอได้เห็นกับตาตอนที่ดราก้อนเดินออกมาจากห้องห้องหนึ่งหลังเสร็จกิจกับผู้หญิงคนหนึ่งคนนั้น ผู้หญิงคนที่เขายอมทิ้งทุกอย่างเพื่อเธอ ผู้หญิงคนที่นอนกับเขาและเพื่อนของเขาไปพร้อม ๆ กัน ในทุกครั้งที่คิดย้อนกลับไปในปาร์ตี้คืนนั้นมันก็เจ็บปวดทุกที ในตอนนั้นเธอพยายามเรีย
"ไม่ดีกว่า..ฉันไม่ชอบลงไปในน้ำลึก ๆ นะ" เธอส่ายหน้าเพราะเธอมีความทรงจำไม่ดีเท่าไหร่เกี่ยวกับน้ำลึก ๆ พวกสระน้ำ ทะเล อะไรแบบนี้ แต่ยังดีที่มันไม่หนักเหมือนก่อน ๆ ที่เห็นไม่ได้เลย"ลงมาเล่นด้วยกันเถอะนะแม่นะ""มังกรกับพี่เฟอร์ไม่ปล่อยให้แม่จมน้ำแน่นอน..เราสองคนจะดูแลแม่อย่างดี แม่ไม่ต้องกลัว ๆ " ลูซิเ
"เออพี่ว่าจะถามจ๋าว่า...หยกไปไหนเหรอ..เพราะตั้งแต่เลิกงานพี่ไม่เห็นหยกเลย" ลิลิธเอ่ยถามไปด้วยใบหน้าที่เป็นห่วง"รายนั้นน่าจะไปโผล่แถวทะเลแล้วล่ะ คุณลิลิธ" จ๋าหัวเราะเบา ๆ ตอบกลับไปทันควัน"อ๋อ..แบบนี้นี่เอง" เธอก็พยักหน้ารับไปอย่างยิ้มแย้ม"หยกมันชอบทะเลมาก ๆ เลยค่ะคุณลิลิธ พอทำงานเสร็จมันก็เลยแวะไป







