LOGINเพียงผ่านไปไม่นาน ร่องรักของหญิงสาวก็เยิ้มไปด้วยน้ำหวานสีใสที่ชโลมไหลออกมามากมาย แอลฟ่าออกแรงบดขยี้อย่างหนัก ทำเอาเม็ดทรายรู้สึกจุก กระนั้นก็ยังมีความเสียวซ่านปะปนมาด้วยจนเธอเผลอครางออกมา “อ่า ๆ คุณขา..อื้อ เบาหน่อยค่ะ” เธอครวญครางดังลั่น ทว่าคนตัวหนายังคงรุนแรงไม่แผ่ว เขากระแทกบั้นเอวหนาเข้าใส่กล
“คืนนั้นฉันเป็นคนช่วยเธอจนตัวฉันเองแทบจะเอาตัวไม่รอด... เราสองคนโชคดีแค่ไหนแล้วที่นายมาช่วยไว้ทัน ไม่งั้นคนที่ตายก็คงจะเป็นฉันกับเธอ” ดาวเอ่ยพร้อมแสร้งร้องไห้ปาดน้ำตาเพื่อให้แอลฟ่าสงสาร และเชื่อในสิ่งที่เธอพูด “เธอไม่ได้ช่วยฉัน...เธอคือคนที่กระชากขาของฉัน และ...” เม็ดทรายมองดาวที่กำลังแสดงละครด้วย
“ใช่ ฉันเอง ขอโทษที่มาช้าไปนะ” หลังจากนั้นสติของเม็ดทรายที่เลือนรางเต็มทีก็ดับวูบไป...ตอนที่ 22 ไม่..อย่าทำ..อย่า หลายวันต่อมา แสงแดดอ่อน ๆ สาดส่องลอดผ่านม่านหน้าต่างเข้ามาในห้องนอนขนาดใหญ่ นเตียงนอนขนาดคิงไซซ์ปรากฏร่างของหญิงสาวที่ยังคงนอนหลับสนิท ร่างกายของเธอยังคงรู้สึกอ่อนล้าจากเหตุการณ์ระ
“อะ...โอ๊ย” เม็ดทรายหลุดปากร้องลั่นเพราะทนความเจ็บไม่ไหวจริง ๆ เสียงฝีเท้าดังพร้อมกับแสงไฟฉายที่ส่องใกล้เข้ามามากขึ้นเรื่อย ๆ เม็ดทรายพยายามฝืนตัวเอง เพื่อกระเถิบไปหลบอยู่หลังต้นไม้ และพยายามกลั้นหายใจเอาไว้ซ่อนตัวอย่างเงียบที่สุด แต่... “มันอยู่ตรงนี้!” ดาวแผดเสียงลั่น พร้อมกับบีบข้อเท้าของเม็ดท
“เงียบไว้เถอะน่า เราจะรอดแน่ ๆ เชื่อฉัน” แก้วตอบกลับเสียงต่ำ ดวงตาจับจ้องไปที่ประตูห้องใต้ดินนี้ไม่ละ พร้อมกับกำปืนพกในมือเอาไว้แน่น ทันใดนั้นเสียงฝีเท้าหนัก ๆ ก็เดินเข้ามาใกล้ ประตูไม้เก่าดูเหมือนจะสั่นตามแรงกระแทกของใครบางคนที่อยู่ด้านนอก “อื้อ อื้อ ๆ” จู่ ๆ ดาวที่นั่งเงียบมานานก็ร้องไห้ปล่อยโฮอ
“...” เม็ดทรายฟังและคิดตามสิ่งที่แก้วพูด ก่อนจะเห็นว่ามันเป็นตามนั้นจริง ๆ “ฉันบอกเลยว่าซื่อ ๆ ใส ๆ อย่างเธอตามเล่ห์เลี่ยมอีดาวไม่ทันแน่ ที่มันทำดีกับเธอ ก็เพราะมันจะหลอกให้เธอตายใจ แล้วมาตลบหลังเธอแบบที่ฉันโดน” “...” “ที่ฉันมาเตือน เพราะว่าเธอเป็นคนดี และมีบุญคุณกับฉันนะเม็ดทราย ฉันอาจจะร้ายกับ
เม็ดทรายที่ไม่อาจฝืนตัวเองได้อีกต่อไป เธอหยัดตัวลุกขึ้นคุกเข่าอยู่ตรงหน้าของแอลฟ่า เธอใช้มือพยายามถอดเข็มขัดหนังแบรนด์ดังออก แล้วลากซิปรูดลงไปมา เม็ดทรายช้อนสายตามองใบหน้าหล่อเหลาของแอลฟ่าครั้งหนึ่ง ก่อนจะค่อย ๆ ดึงรั้งกางเกงของเขาลง พยายามออดอ้อนออเซาะให้เขาช่วยทำให้เธอไม่ต้องทรมานแบบนี้ แต่เมื่อเห
“ไปเอาเรือออก” แอลฟ่าเดินออกไปสั่งลูกน้องที่เหลือ ก่อนจะกลับเข้ามาในห้องอีกครั้ง แล้วกระชากแขนของเม็ดทรายให้ลุกขึ้น ร่างบางที่ถูกฤทธิ์ยาเข้าครอบงำตอนนี้แทบไม่เหลือเรี่ยวแรง ยิ่งแอลฟ่าสัมผัสเนื้อตัวกัน ความกระสันอยากในตัวก็ยิ่งเพิ่มมากขึ้น ใบหน้าของเธอร้อนวูบวาบไปหมด ก่อนจะเดินตามแรงกระชากของแอลฟ่าอ
เม็ดทรายชะงักเบิกตาโต เพราะไม่คิดว่าแอลฟ่าจะยื่นข้อแลกเปลี่ยนนี้มาให้ เธอมองขวดยาขนาดเล็กในมือของแอลฟ่าแล้วหันกลับไปมองแก้วที่กอดแขนเธออีกครั้ง ในใจพยายามคิดทบทวนว่ามันจะคุ้มไหมที่เธอจะยอมแลก ก่อนจะหันกลับไปมองแอลฟ่าด้วยแววตาที่สั่นระริกไปด้วยความกลัวเล็กน้อย “ก็ได้ค่ะ” สุดท้ายเม็ดทรายก็ตอบตกลง ห
“ลากตัวมันออกไปยิงทิ้ง...แล้วโยนลงทะเลไปซะ” น้ำเสียงหนาออกคำสั่ง คำสั่งตายที่ราวกับเป็นประกาศิตเด็ดขาดนั้น ทำเอาแก้วหวาดกลัว คลานเข้ามายกมือไหว้วิงวอนร้องขอชีวิตกับเขาซ้ำ เธอพลาดเองที่อยากครอบครองเขา หวังเพียงเขายกเธอขึ้นเป็นเมียออกหน้าออกตา จนไม่ทันคิดให้รอบคอบ ลงมือวางยาเขาไปแบบนั้น แก้วถูกสองล







