1.ดาวมหาลัย

Chepter01: ดาวมหาลัย

“กรี๊ดด…ฉันคิดเอาไว้แล้วว่าแกต้องได้เป็นดาว” เมษากรีดร้องออกมาด้วยความดีใจ

หลังจากที่การแข่งขันดาวเดือนของมหาวิทยาลัยริชบูมผ่านพ้นไปอย่างดุเดือดและผลปรากฎออกมาว่า น้ำหอม เพื่อนสาวของเธอคว้ารางวัลดาวประจำปีนี้ไปได้

ถึงแม้เมษากับน้ำหอมจะเพิ่งรู้จักกันเมื่อตอนเปิดเทอม แต่เมษากลับเอ็นดูน้ำหอมมากๆ เพราะว่านอกจากน้ำหอมจะเป็นคนที่มีหน้าตาสระสวยแล้วนั้น หญิงสาวยังมีนิสัยที่ดีมากๆอีกด้วย

เท่าที่รู้จักน้ำหอมมา น้ำหอมเป็นคนที่รักครอบครัวมากๆ รู้จักพึ่งพาตัวเอง โดยการช่วยครอบครัวหาเงิน อาจะเป็นเพราะค่าเทอมของมหาลัยริชบูมค่อนข้างสูง หญิงสาวจึงอยากแบ่งเบาภาระมารดาที่เลี้ยงเธอกับน้องสาวมาตามลำพังตั้งแต่ยังเล็ก เพราะบิดาของเธอไม่ได้อยู่บนโลกนี้แล้ว ให้ได้มากที่สุด

“ฉันตื่นเต้นมากเลยเมย์ ไม่คิดว่าจะได้เป็นดาวจริงๆ” ร่างบางที่ถูกแต่งเติมใบหน้าจนสวยผิดหูผิดตาไปเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงที่ยังเต็มไปด้วยความตื่นเต้น

ที่น้ำหอมยอมไปประกวดดาวเดือนเพราะเธอสนใจเงินรางวัลหนึ่งแสนบาทที่ล่อตาล่อใจเธอเหลือเกิน หากได้เงินก้อนนั้นมาหญิงสาวก็จะมีเงินมากพอสำหรับค่าเทอมของทั้งปีนี้

ไม่ใช่ว่าเธออยากได้ตำแหน่งหรือเงินทองชื่อเสียง สิ่งเดียวที่หญิงสาวสนใจคือเงิน เพราะเงินคือตัวช่วยชั้นดีที่ทำให้มารดาของเธอเหนื่อยน้อยลงและวันนี้เธอก็ทำสำเร็จ

“นั่นสิ แกเอาชนะตัวเต็งอย่างยัยบาร์บี้นั่นได้ก็ถือเจ๋งแล้วอะ” เมษาเบ้ปากขึ้นมาเล็กน้อยเมื่อเอ่ยถึงคู่แข่งคณะการบินของน้ำหอม

“แกพูดเหมือนไม่ชอบบาร์บี้เลย” ร่างเล็กเอ่ยออกมา เธอไม่ได้รู้จักบาร์บี้เป็นการส่วนตัว พอได้เห็นอาการของเพื่อนที่ดูจะไม่ค่อยชอบอีกคนจึงเอ่ยถามขึ้นมา

“ก็ไม่เชิงไม่ชอบ แต่ยัยนั่นมีดีแค่หน้าตา นิสัยแย่สุดๆ แตกต่างจากเธอลิบลับ”

เพราะเมษาเคยเรียนอยู่โรงเรียนเดียวกันกับบาร์บี้จึงพอรู้นิสัยใจคออยู่บ้าง บาร์บี้ถือเป็นคนที่มีรูปร่างหน้าตาสระสวย แต่นิสัยของเธอคนนั้นน่ากลัวเกินกว่าที่หลายๆคนจิตนาการเอาไว้

“แกอย่าไปว่าบาร์บี้เลยนะ มันอาจจะไม่จริงอย่างที่เขาลือกันก็ได้” คนมองโลกในเเง่ดีเอ่ยบอก

“เห้อ เธอนี่นะ เป็นคนดีเกินไปไหมเนี้ย ช่างยัยบาร์บี้นั่นเหอะ ว่าแต่คืนนี้ยังไง? พวกพี่ๆเขาจะเลี้ยงฉลองให้แกนี่นา”

เมษาหมายถึงพี่ๆปีสองและปีสามที่ช่วยกันปั้นน้ำหอมขึ้นมาจนกลายเป็นดาวมหาลัยคนต่อไปได้ซึ่งหลังจากที่คนตัวเล็กได้รับรางวัลที่หนึ่ง ทุกคนก็รู้สึกดีใจมาก ที่สำคัญคือคืนนี้รุ่นพี่นัดรวมตัวกันที่ The winner pub คลับสุดหรูที่อยู่ใกล้กับมหาลัย

“อื้ม ก็คงต้องไป ถ้าไม่ไปมันจะดูน่าเกลียดนะ” น้ำหอมหันมาบอกเมษาหลังจากที่ล้างมือเสร็จเรียบร้อย

“ฉันเห็นด้วย แล้วเธอจะกลับบ้านไปเปลี่ยนชุดก่อนหรือเปล่า”

“ใช่ ฉันอยากกลับไปพักที่บ้านก่อน ตอนค่ำค่อยออกมาทีเดียว”

“โอเค งั้นเดี๋ยวฉันไปส่ง”

“รบกวนแกด้วยนะ” น้ำเสียงหวานเอ่ยบอกเพื่อนสาว ถึงจะรู้สึกเกรงใจอยู่มาก แต่วันนี้น้ำหอมนั้นรู้สึกเหนื่อยจริงๆ

“รบกวนอะไรกันล่ะ ฉันเป็นเพื่อนเธอนะ ปะ! ไปกันเถอะ”

“โอเค”

@บ้านของน้ำหอม

“แม่! พี่หอมมาแล้ว” เสียงน้องสาวของฉันดังออกมาจากข้างในบ้าน

ตอนนี้ฉันกลับมาถึงบ้านเรียบร้อยแล้ว โดยมีน้ำหวาน น้องสาวของฉันเป็นคนวิ่งออกมาเปิดประตูให้

“สวัสดีค่ะแม่ น้ำหวานพี่บอกกี่ครั้งแล้วว่าอย่าวิ่ง” ฉันหันไปดุน้องสาวหลังจากที่ยกมือไหว้แม่เสร็จ

ดูเหมือนแม่จะเพิ่งเลิกงานได้ไม่นาน คงกลับมาจากไปรับน้ำหวานที่โรงเรียนสินะ ขอเเนะนำตัวอย่างเป็นทางการนะทุกคน ฉันชื่อน้ำหอม ทั้งชีวิตของฉันมีแค่แม่กับน้องสาว แม่ของฉันทำงานเป็นพนักงานออฟฟิศแห่งหนึ่ง ส่วนน้องสาวของฉันเรียนอยู่ ม.5 ที่โรงเรียนใกล้ๆบ้าน

“โอเค หวานไม่วิ่งแล้ว ได้ข่าวว่าพี่หอมได้เป็นดาวของมหาลัยริชบูมเหรอ พี่สาวใครเนี้ย เก่งที่สุดเลย” น้ำหอมเดินมาหาฉันก่อนจะสวมกอด โดยมีแม่นั่งมองเราสองคนแล้วยิ้มออกมาอย่างมีความสุข

“อื้ม ได้เงินรางวัลด้วยนะตั้งแสนนึง” ฉันเอ่ยบอกน้องสาว ซี่งน้ำหวานก็ทำตาโตตอบกลับมา

“ได้เงินเยอะเหมือนกันนะลูก แม่ดีใจด้วยน๊ะจ๊ะ” แม่เอ่ยชมฉันพร้อมกับยกชามกับข้าวมาวางไว้ที่โต๊ะอาหารดั่งเช่นทุกวัน

“ขอบคุณค่ะแม่ ต่อจากนี้แม่ไม่ต้องให้เงินหอมแล้วนะคะ”

“หอมลูก แม่ดีใจจริงๆที่มีลูกสาวเก่งขนาดนี้” แม่น้ำตาซึมเมื่อฉันบอกออกไปแบบนั้น ฉันจึงเดินเข้าไปหาแม่ก่อนจะกอดท่านหลวมๆ

“หอมก็ดีใจที่มีแม่เก่งแบบนี้ เมื่อวานหอมไปสมัครงานพาร์ทไทม์ที่คาเฟ่แถวๆมอเอาไว้ด้วย ต่อจากนี้หอมจะหาเงินใช้เองค่ะ”

น้ำหอมบอกมารดาออกไปอย่างหมายมั่น เธอเห็นแม่ลำบากเลี้ยงเธอกับน้องมาแต่เด็ก ถึงเวลาแล้วที่เธอจะต้องเริ่มยืนด้วยตัวเอง

“ขอบคุณนะลูก ขอบคุณมากจ้ะ”

“งื้อออ หวานจะเก่งให้เท่าพี่หอมนะ หวานรักแม่กับพี่หอมมากๆเลย” น้ำหวานเดินมากอดพี่สาวกับมารดาพร้อมกับม่านน้ำตา

“จ้ะ แม่ก็รักหนูทั้งสองคนมากๆ” นิดาโอบกอดลูกสาวสองคนเอาไว้ในอ้อมอก ถึงสามีจะด่วนจากไปก่อน แต่นางก็รู้สึกภูมิใจในตัวเองมากๆที่สามารถเลี้ยงลูกทั้งสองจนเติบใหญ่ได้เท่านี้ได้ด้วยลำแข้งของตัวเอง

“เอาล่ะ ไปพักผ่อนกันเถอะลูก เเม่ทำกับข้าวเสร็จแล้วค่อยลงมากินน๊ะจ๊ะ”

“ค่ะแม่”

ร่างบางตอบรับมารดาอย่างว่าง่าย ก่อนจะพาตัวเองเดินขี้นบันไดมายังชั้นบนแล้วจัดการชำระล้างร่างกายตามปกติ มือบางวางสำลีที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเครื่องสำอางค์ทิ้งลงขยะไป ก่อนจะหยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาเช็คดู

มีเงินเข้า xxx-3-91029-x จำนวน 100,000 บาท

การแจ้งเตือนเงินเข้าทำเอาเด็กสาวใจฟู รู้สึกภูมิใจในตัวเองเป็นอย่างมากที่สามารถทำในสิ่งที่ตัวเองตั้งใจได้สำเร็จ

เเชทกลุ่มนิเทศ ดาว-เดือน

พัชชา: คืนนี้สองทุ่มนะคะทุกคน ที่ร้านวินเนอร์

พัชขา: @น้ำหอม แต่งตัวมาสวยๆนะคะคนสวย

สมายด์: เจอกันนะทุกคน คืนนี้เมาโลด

ท็อป: ยินดีด้วยนะครับน้องน้ำหอม

น้ำหอม: ได้ค่ะ เจอกันนะคะ ขอบคุณทุกคนมากจริงๆค่ะ

เมษาแก้มกลม

เมษา: ให้ฉันไปรับมั้ยน้ำหอม

น้ำหอม: ไม่เป็นไรเมษา เดี๋ยวเราไปเอง

เมษา: โอเค งั้นเจอกันที่ร้านนะ

น้ำหอม: อะเคร

น้ำหอมเงยหน้ามองกระจกอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าตัวเองลบเครื่องสำอางค์บนใบหน้าออกจนหมดแล้ว จึงทำการเดินหายเข้าไปในห้องน้ำส่วนตัวอย่างอารมณ์ดี หญิงสาวใช้เวลาแต่งตัวเพียงหนึ่งชั่วโมงเท่านั้น พอเสร็จแล้วก็รีบลงไปทานข้าวกับครอบครัว

ตึก ตึก

“พี่หอม! แต่งตัวสวยเชียว จะไปไหนอะ” น้ำหวานที่นั่งดูทีวีอยู่กลางบ้าน เอ่ยถามฉันด้วยน้ำเสียงอยากรู้

“พี่จะไปฉลองตำแหน่งดาวมหาลัย” ฉันเอ่ยบอกน้องสาวไป

“แม่คะ วันนี้หอมขออนุญาตไปร้านเหล้ากับพี่ๆที่มหาลัยนะคะ พอดีเขาอยากฉลองให้หอมน่ะค่ะ คืนนี้หอมน่าจะกลับดึก” ฉันหันไปบอกแม่ที่จัดอาหารมื้อเย็นเสร็จแล้ว กำลังยืนล้างมืออยู่ที่อ่างล้างจาน

“แล้วหนูจะกลับกี่โมง”

“ไม่เกินหกทุ่มค่ะแม่ เดี๋ยวให้เมษามาส่ง”

“งั้นก็โอเคจ้ะ ก่อนไปมากินข้าวก่อนนะ แม่ทำทะเลนึ่งชุดใหญ่ฉลองให้หนูเหมือนกัน น้ำหวานก็ลุกมากินข้าวได้แล้วลูก”

“เจ้าค่าคุณแม่”

ฉันมองท่าทางแก่นๆของน้องสาวแล้วก็ต้องอมยิ้ม ถึงจะเป็นพี่น้องกันแต่นิสัยของฉันกับน้ำหวานนั้นต่างกันสุดขั้ว ในขณะที่ฉันเรียบร้อย แต่น้องสาวกลับมีนิสัยลุยๆ ไม่ได้อ่อนหวานเหมือนชื่อเลยสักนิด

หลังจากที่ฉันทานอาหารชุดใหญ่ฝีมือแม่จนอิ่มแล้ว ฉันก็กดเรียกแท็กซี่ให้มารับ ก่อนจะมุ่งหน้าไปยัง The Winner Pub ทันที วันนี้เป็นอีกวันนึงที่ฉันรู้สึกมีความสุขมากๆและฉันจะจดจำวันนี้ตลอดไปไม่มีลืมเลย