All Chapters of LOVE CHILLY หลงรักนายเย็นชา : Chapter 1 - Chapter 10

Chepter01: ดาวมหาลัย “กรี๊ดด…ฉันคิดเอาไว้แล้วว่าแกต้องได้เป็นดาว” เมษากรีดร้องออกมาด้วยความดีใจ หลังจากที่การแข่งขันดาวเดือนของมหาวิทยาลัยริชบูมผ่านพ้นไปอย่างดุเดือดและผลปรากฎออกมาว่า น้ำหอม เพื่อนสาวของเธอคว้ารางวัลดาวประจำปีนี้ไปได้ ถึงแม้เมษากับน้ำหอมจะเพิ่งรู้จักกันเมื่อตอนเปิดเทอม แต่เมษากลับเอ็นดูน้ำหอมมากๆ เพราะว่านอกจากน้ำหอมจะเป็นคนที่มีหน้าตาสระสวยแล้วนั้น หญิงสาวยังมีนิสัยที่ดีมากๆอีกด้วย เท่าที่รู้จักน้ำหอมมา น้ำหอมเป็นคนที่รักครอบครัวมากๆ รู้จักพึ่งพาตัวเอง โดยการช่วยครอบครัวหาเงิน อาจะเป็นเพราะค่าเทอมของมหาลัยริชบูมค่อนข้างสูง หญิงสาวจึงอยากแบ่งเบาภาระมารดาที่เลี้ยงเธอกับน้องสาวมาตามลำพังตั้งแต่ยังเล็ก เพราะบิดาของเธอไม่ได้อยู่บนโลกนี้แล้ว ให้ได้มากที่สุด “ฉันตื่นเต้นมากเลยเมย์ ไม่คิดว่าจะได้เป็นดาวจริงๆ” ร่างบางที่ถูกแต่งเติมใบหน้าจนสวยผิดหูผิดตาไปเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงที่ยังเต็มไปด้วยความตื่นเต้น ที่น้ำหอมยอมไปประกวดดาวเดือนเพราะเธอสนใจเงินรางวัลหนึ่งแสนบาทที่ล่อตาล่อใจเธอเหลือเกิน หากได้เงินก้อนนั้นมาหญิงสาวก็จะมีเงินมากพอสำหรับค่าเทอมของทั้งปีนี้ ไม่

Chepter03.เข้าถึงยาก ฉันเดินตามพี่ครูซมาถึงหน้าห้อง VIP ด้วยท่าทางกล้าๆกลัวๆ เพราะเริ่มทำตัวไม่ถูก ฉันไม่รู้ว่ามีใครอยู่ด้านในบ้าง แต่อีกใจนึงมันก็เต้นแรงขึ้นอย่างเลี่ยงไม่ได้ ตอนนี้ฉันคงชอบพี่ครูซไปแล้วแน่ๆเลย ฉันก็เป็นผู้หญิงคนนึงที่หวั่นไหวกับผู้ชายหล่อนะ ยิ่งเขามาทำตัวแสนดีใส่แบบนี้ ฉันก็ยิ่งหวั่นไหวไปกันใหญ่ แกร๊ก ฉันได้สติทันทีที่พี่เขาเปิดประตูห้องเข้าไป ในนั้นมีผู้ชายนั่งอยู่ประมาณสี่คน พวกเขาหน้าตาหล่อดูดีกันหมดทุกคนเลยให้ตายเหอะ ทำไมเธอถึงไม่เคยเจอรุ่นพี่กลุ่มนี้เลยนะ ดูเหมือนทุกคนจะชะงักค้าง เมื่อหันมาเเล้วเจอฉันเดินตามหลังพี่ครูซมาติดๆ…ทำเอาฉันรู้สึกประหม่าขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูกกับสายตาพวกนั้น “ไอ้วินมานี่หน่อย” พี่ครูซหันไปพูดกับเพื่อนเขาคนนึงคนที่สวมเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินเข้ม “ฮะ….อะเออ” นาวินตอบกลับเพื่อนด้วยอาการมึนงงขั้นสุด ทุกคนในโต๊ะเองก็เหมือนกัน หันไปมองหน้ากันเลิ่กลั่กราวกับเจอสัตว์ประหลาด ซึ่งมันก็ไม่ต่างกันเท่าไหร่กับการที่ครูซโผล่มาพร้อมกับผู้หญิงแปลกหน้า นี่ถือคือเรื่องน่าแปลกมากๆสำหรับเพื่อนในกลุ่ม นาวินเดินตามครูซออกมาด้านนอกด้วยความงงๆ เขา

Chepter05.เพื่อน้องสาว ก๊อก ก๊อก ก๊อก “หวานทำอะไรอยู่ เปิดประตูให้พี่หน่อย” น้ำเสียงหวานเอ่ยบอกคนด้านในพร้อมกับเคาะประตูไปด้วย เพียงไม่นานน้ำหวานในชุดนักเรียนชั้นมัธยมปลายก็เปิดประตูออกมาให้พี่สาวเข้าไปในห้องตัวเองด้วยสีหน้าราบเรียบมากกว่าทุกวัน “หวานพี่ได้งานทำแล้วนะ” “อื้อ ดีใจด้วยนะพี่หอม” น้ำหอมขมวดคิ้วเข้าหากันทันทีเมื่อได้ยินคำตอบจากน้องสาว ตอนแรกเธอคิดว่าน้ำหวานจะแสดงท่าทางดีใจออกมามากกว่านี้เสียอีก แต่น้ำหวานกลับเดินไปนั่งทรุดลงบนเก้าอี้หน้าโต๊ะคอมตามเดิม พร้อมกับคลิกเม้าส์ซ้ำๆไปมา “หวานมีอะไรหรือเปล่า” ฉันเดินเข้าไปหาน้องสาวก่อนจะเอ่ยถาม “พี่หอม….หวานจะไงดี” น้ำหวานเอ่ยถามฉันขึ้นมาน้ำเสียงสั่นเครือ เป็นจังหวะเดียวกันกับที่น้ำหวานหมุนเก้าอี้กลับมาประชันหน้ากับฉันพอดี ฉันถึงได้เห็นว่าน้องสาวของตัวเองกำลังจะร้องไห้ “ทำไม! หวานเป็นอะไร? ใครทำอะไร” “พี่หอม…อึก…หวานสอบติดโครงการทุนเรียนฟรีที่ออสเตรเลีย หวานสอบเทียบได้เข้าเรียนปีหนึ่งที่มหาลัยแบล็คเวิร์ดอ่ะ” น้ำหวานพรั่งพรูออกมาก่อนจะดึงฉันเข้าไปกอด ตอนนี้สมองของฉันกำลังเริ่มประมวลผลอยู่ ฉันไม่แปลกใจ

Chepter07.ไม่มีทางเลือก NC อาจมีเนื้อหาไม่เหมาะสมและมีการใช้ภาษาที่สื่อถึงเรื่องเพศ กรุณาใช้วิจารณญาณในการอ่าน!! หลายวันต่อมา….. 19.00 น. @คาเฟ่คาใจ “น้ำหอม ได้เวลาเลิกฃานแล้วน๊ะจ๊ะ” วันนาเอ่ยท้วงเมื่อเห็นน้ำหอมเอาแต่ยืนล้างแก้วอยู่ด้วยความเหม่อลอย “คะ….จริงด้วยค่ะพี่วัน” หญิงสาวได้สติก่อนจะหันไปมองนาฬิกาบนผนังร้าน “มีเรื่องอะไรคิดมากหรือเปล่าจ้ะ ปรึกษาพี่ได้นะ” วันนาเอ่ยถามอย่างเป็นห่วง วันนี้เธอเห็นน้ำหอมเหมือนยืนคิดอะไรอยู่ตลอดเวลาตั้งแต่เข้างานแล้ว “เปล่าค่ะเปล่า ไม่มีอะไรค่ะ ขอบคุณนะคะพี่วัน” “จ้า ไปเถอะเลิกงานได้แล้ว เดี๋ยวพี่ล้างต่อเอง” “ค่ะ งั้นหอมกลับก่อนนะคะ^^” ร่างเล็กถอดผ้ากันเปื้อนออก ก่อนจะเดินไปหยิบกระเป๋าสะพายแล้วเดินออกมาจากร้านกาแฟเงียบๆ ที่เธอตอบวันนาไปว่าไม่มีอะไร ในความจริงนั้นมันไม่ใช่เลย เธอกำลังคิดมากเรื่องเงินอยู่ต่างหาก วันพรุ่งนี้ก็ถึงเวลาที่ต้องจ่ายค่าทุกอย่างให้น้ำหวานแล้วแต่เธอยังไม่มีหนทางหาเงินจำนวนมากขนาดน้้นมาให้น้องสาวเลย ครั้นจะขอยืมเมษาช่วงนี้เมษาขาดเรียนบางวิชาเพราะต้องกลับไปช่วยพ่อแม่คุยกับทนายเรื่องที่โดนคน

Chapter09.ไม่รู้ตัว “เราต้องช่วยน้อง” นาวินเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงร้อนใจ เพราะเขาเป็นเจ้าผับแห่งนี้ ถ้าเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นต้องรีบช่วยเหลือ “เราจะช่วยยังไงว่ะ ในเมื่อเราเมากันหมดแล้ว ยกเว้น…..” เคย์เดนค่อยๆเลื่อนสายตาไปหยุดอยู่ที่ครูซ ทำให้คนอื่นหันตามไปมองเช่นกัน ตอนนี้ครูซคือคนที่เมาน้อยที่สุดจริงๆ โดยปกติแล้วร่างสูงจะเป็นคนที่ไม่ค่อยดื่ม ถ้ามาก็คือมานั่งร่วมวงกับเพื่อนเฉยๆ แต่ก็ใช่ว่าจะมาบ่อยๆ ใบหน้าหล่อหยุดชะงักเพียงครู่ เมื่อเห็นว่าเพื่อนๆหันมามองตัวเองอย่างพร้อมใจกัน “มองทำไม” ครูซถามออกไปสีหน้าเรียบนิ่ง “มึงเคยช่วยน้องเขาไม่ใช่เหรอ ช่วยอีกสักครั้งจะเป็นไรไป” ธีโอเอ่ยขึ้นอย่างรู้งาน ถ้าเป็นไปได้ทุกคนก็อยากให้ครูซเปิดใจให้ใครสักคน “เออ หรือว่ามึงจะยกน้องเขาให้กูล่ะ จะได้พาไปเปิดห้องชั้นบนจบๆ” เคย์เดนพูดออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง ทำเอาคครูซหันไปมองหน้าน้องชายแล้วคิดตาม “แต่น้องเขาโดนยาเลยนะ มันก็ต้องช่วยโดยการ….เอาไม่ใช่เหรอวะ” เจคอปพูดขึ้นเพราะเขาพอจะรู้มาบ้างว่าอาการของคนเจอแบบนั้นจะเป็นยังไง ครูซก็นิ่งคิดไป….. “เอาไง ถ้ามึงไม่ดูน้องเขาเอง งั้นกูจะพาน้องเ