9. ไม่รู้ตัว

Chapter09.ไม่รู้ตัว

“เราต้องช่วยน้อง” นาวินเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงร้อนใจ เพราะเขาเป็นเจ้าผับแห่งนี้ ถ้าเกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นต้องรีบช่วยเหลือ

“เราจะช่วยยังไงว่ะ ในเมื่อเราเมากันหมดแล้ว ยกเว้น…..” เคย์เดนค่อยๆเลื่อนสายตาไปหยุดอยู่ที่ครูซ ทำให้คนอื่นหันตามไปมองเช่นกัน

ตอนนี้ครูซคือคนที่เมาน้อยที่สุดจริงๆ โดยปกติแล้วร่างสูงจะเป็นคนที่ไม่ค่อยดื่ม ถ้ามาก็คือมานั่งร่วมวงกับเพื่อนเฉยๆ แต่ก็ใช่ว่าจะมาบ่อยๆ ใบหน้าหล่อหยุดชะงักเพียงครู่ เมื่อเห็นว่าเพื่อนๆหันมามองตัวเองอย่างพร้อมใจกัน

“มองทำไม” ครูซถามออกไปสีหน้าเรียบนิ่ง

“มึงเคยช่วยน้องเขาไม่ใช่เหรอ ช่วยอีกสักครั้งจะเป็นไรไป” ธีโอเอ่ยขึ้นอย่างรู้งาน ถ้าเป็นไปได้ทุกคนก็อยากให้ครูซเปิดใจให้ใครสักคน

“เออ หรือว่ามึงจะยกน้องเขาให้กูล่ะ จะได้พาไปเปิดห้องชั้นบนจบๆ” เคย์เดนพูดออกมาด้วยน้ำเสียงจริงจัง ทำเอาคครูซหันไปมองหน้าน้องชายแล้วคิดตาม

“แต่น้องเขาโดนยาเลยนะ มันก็ต้องช่วยโดยการ….เอาไม่ใช่เหรอวะ” เจคอปพูดขึ้นเพราะเขาพอจะรู้มาบ้างว่าอาการของคนเจอแบบนั้นจะเป็นยังไง

ครูซก็นิ่งคิดไป…..

“เอาไง ถ้ามึงไม่ดูน้องเขาเอง งั้นกูจะพาน้องเขาไปเอาให้มันจบๆนะ” เคย์เดนเอ่ยกดดันครูซ

“ทำไมไม่พาไปโรงบาล” ครูซเสนอความคิดเห็น

“งั้นมึงก็พาไปเอง เพราะถ้าไปกับพวกกู น้องเขาคงไม่ถึงโรงพยาบาลแน่” คราวนี้นาวินเป็นคนเอ่ยเอง ทำเอาเคย์เดนที่ยืนอยู่หันไปขยิบตาให้เพื่อนอย่างชอบใจ

“อืม”

ตึก ตึก

สุดท้ายครูซก็จำต้องลุกขึ้นแล้วเดินออกไปทำในสิ่งที่ตัวเองต้องทำ เขาเพียงแค่สงสารเธอเฉยๆหรอกนะ ไม่อยากให้ตกที่นั่งลำบาก โดยการเจอเพื่อนเขาลากไปกิน เพราะถึงยังไง เขาก็เป็นคนที่อดทนในเรื่องอย่างว่าได้ดีที่สุดอยู่แล้ว

ตุบ!

เสียงเคย์เดนนั่งลงบนโซฟาอย่างแรง

“ฟู่วว ในที่สุดแผนกูก็สำเร็จ หึ” เคย์เดนกระตุกยิ้มออกมาอย่างชอบใจให้กับความจีเนียสของตัวเอง

ทำเอาเพื่อนๆอีกสามคนหันมามองหน้าเขาด้วยความสงสัย แต่ก็พอจะเดาได้อยู่ว่านี่คือแผนของแฝดน้องอย่างมัน

“แผน?” ลูคัสวางแก้วลงก่อนจะถามขึ้น

“เออดิ กูเชื่อว่าคนนี้ต้องได้” เคย์เดนเอ่ยออกมาอย่างมั่นใจ

“แต่มันบอกจะพาไปส่งโรงบาลนะ มึงแน่ใจเหรอว่าแผนมึงจะสำเร็จ” ธีโอถาม

“หึ~ถ้ามันไปถึงโรงบาลได้ก็ให้มันรู้ไปสิวะ”

“เฮ้ย…ไอ้วินนั่นยัยวาปะ”

ควับ!

นาวินหันไปมองตามเสียงของลูคัส ก่อนจะพบเข้ากับร่างบางของน้องสาวตัวเองกำลังยืนเต้นกับผู้ชายคนหนึ่งอยู่ แต่ทว่า….ไม่ได้มีเพียงแค่สายตาของนาวินคนเดียวที่จ้องมองนาวาอยู่ มีเจคอปอีกคนที่นั่งมองภาพนั้นอยู่เงียบๆ

“ไม่เห็นบอกกูว่าจะมา” เจ้าของผับพูดขึ้น

“เดี๋ยวกูกลับก่อนนะ” จู่ๆเจคอปก็ลุกขึ้นเต็มความสูงก่อนจะกระดกดื่มแก้วสุดท้ายจนหมด

“เฮ้ย จะรีบไปไหนวะ” เคย์เดนถาม

“นั่นดิ ไหนมึงบอกคืนนี้ยาวๆ” ธีโอก็อยากรู้ไม่ต่างกัน

“กูมีธุระต้องไปจัดการ” ว่าจบร่างสูงของเจคอปก็เดินออกไปท่ามกลางสายตางงงันของเพื่อนๆ

ด้านล่าง……

ครูซเดินฝ่าฝูงชนมาบริเวณหน้าบาร์น้ำ ก่อนที่ร่างสูงจะเดินตรงดิ่งไปหาคนที่นอนฟุบอยู่บนโต๊ะบาร์นั่นด้วยสายตาเรียบนิ่ง

“เธอ…..” น้ำเสียงทุ้มเอ่ยเรียกหญิงสาว

น้ำหอมที่ได้ยินเสียงคนเรียกก็ค่อยๆเงยหน้าขึ้นมามอง ก่อนจะพบว่าคนคนนั้นคือครูซจริงๆ หัวใจดวงเล็กเต้นระส่ำขึ้นมาอย่างบ้าคลั่งเมื่อได้เจอเขาตัวเป็นๆ ถึงจะรู้ตัวอยู่แล้วก็เถอะ

“พะ…พี่ครูซ”

“เป็นยังไงบ้าง” ถ้าฟังดูดีๆน้ำเสียงนี้มีความห่วงใยปนอยู่ด้วย

น้ำหอมค่อยๆลุกขึ้นมานั่งตัวตรงก่อนที่หัวใจของเธอจะสั่นขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก พร้อมกับความรู้สึกวูบวาบแปลกๆที่บริเวณท้องน้อย หรือเธออาจจะเมา….

“ระรู้สึกแปลกๆค่ะ มันร้อนๆ”

ร่างสูงสังเกตุไปทั่วใบหน้าจิ้มลิ้ม ซึ่งตอนนี้เหงื่อเม็ดเล็กต่างก็พากับผุดขึ้นมาบนกรอบหน้าสวย ซึ่งอาการเหล่านี้มันเข้าข่ายการโดนวางยาทั้งหมด โดยที่น้ำหอมไม่รู้ตัวเลยว่าเธอไม่ได้แสดง….ทุกอย่างมันกำลังเกิดขึ้นจริง

“มาเถอะ ฉันจะพาไปหาหมอ” ครูซคว้าแขนเล็กเอาไว้ หมายจะพาคนตัวเล็กเดินออกไปขึ้นรถ เขากลัวปล่อยไว้นานกว่านี้แล้วมันจะไม่ทันการ

“ไม่นะคะ มะ..ไม่ไปหาหมอได้ไหมคะ หอมอาย” ใบหน้าแดงก่ำเอ่ยออกมาอย่างกล้าๆกลัวๆ หากเธอไปหาหมอแล้วเกิดโป๊ะแตกขึ้นมาเขาก็จะรู้ความจริงน่ะสิ

“……..” ครูซนิ่ง พยายามครุ่นคิดหาทางออก เขาประเมินอาการของคนตรงหน้าอยู่เงียบๆ หากรับมือกับเธอได้เขาอาจจะหาทางช่วยเธอด้วยวิธีอื่น

“งั้นไปคอนโดฉัน”

“ค….คะ” ตอนนี้น้ำหอมยังพอมีสติดีอยู่ หัวใจของหญิงสาวเต้นโลดแล่นเมื่อได้ยินคำพูดนั้น

ขะเขาจะพาเธอไปห้องเขาจริงเหรอ!?

“หรือเธออยากกลับบ้าน”

“มะ…ไม่ค่ะ หอมไม่อยากให้แม่รู้”

“งั้นก็ตามมา”

สิ้นเสียงเข้ม น้ำหอมก็เดินตามร่างสูงออกไปเงียบๆ ในใจได้แต่นึกสงสัยอยู่ไม่น้อยว่าเคย์เดนไปพูดยังไง ทำไมครูซถึงได้ยอมลงมาช่วยเธอได้ง่ายๆ

ท่ามกลางความรู้สึกร้อนระอุที่เริ่มคลืบคลานเข้ามาในกายสาว ถึงจะไม่มากแต่ดูเหมือนความรู้สึกแปลกประหลาดนั้นจะค่อยๆเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ

มือเล็กปาดเหงื่อบริเวณกรอบหน้าออกไปพร้อมกับลำคอที่เริ่มรู้สึกแห้งผางขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก คนตัวเล็กเริ่มมึนๆอึนๆ รู้ตัวอีกทีเธอก็เดินมาถึงรถของครูซแล้ว

“ขึ้นมา” เขาสั่งหลังจากขึ้นไปนั่งประจำที่คนขับเรียบร้อยแล้ว

“ค่ะ” น้ำหอมพยายามเก็บความรู้สึกบอกไม่ถูกเอาไว้ในใจ ต้องนี้ร่างกายเริ่มเรียกร้องหาอะไรบางอย่าง โดยที่เธอไม่รู้ตัวเลย…ว่าถูกเคย์เดนวางยาจริงๆ

สี่สิบนาทีต่อมา…..

@คอนโดครูซ

ปึง!

เสียงประตูห้องปิดลงโดยคนตัวโต ร่างสูงหันมามองคนตัวเล็กที่กำลังยืนทำหน้าเหมือนกับต่อสู้อะไรบางอย่างอยู่ในใจตัวเอง ด้วยสายตาเรียบเฉยเช่นดังเดิม เขาพอเข้าใจได้ถึงอาการของน้ำหอมที่กำลังเป็นอยู่ เธอยืนกำมือกัดฟันแน่น รู้สึกร้อนรุ่มไปทั่วร่างกายอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

“เธอไหวหรือเปล่า” เขาเอ่ยถามขึ้นเมื่อเห็นอีกคนมีอาการแย่มากกว่าปกติ

“หะ..หอมรู้สึก ร้อน ร้อนไปหมดเลยค่ะ” ร่างบางเริ่มอยู่ไม่นิ่ง ใช้มือของตัวเองพัดโบกไปมาหวังเพิ่มความเย็นให้ตัวเอง

ครูซที่เห็นแบบนั้นก็เริ่มรู้สึกว่านี่อาจจะแย่กว่าที่เขาคิด ร่างสูงไม่มีเวลาให้คิดอะไรนาน เมื่อน้ำหอมเริ่มหันมามองเขาด้วยสีหน้ายั่วยวนในแบบที่เธอก็ไม่รู้ตัว

“ไปห้องน้ำ” เขาลากคนตัวเล็กเข้าไปในห้องน้ำก่อนจะพาเธอไปยังใต้ฝักบัวแล้วเปิดน้ำใส่ เมื่อหญิงสาวเริ่มออกอาการอยู่ไม่สุข

มือบางเริ่มลูบไล้แผงอกแกร่งของเขาไปมาอย่างควบคุมอารมณ์ของตัวเองไม่ได้

ซ่าาาาา~

เสียงน้ำสีใสชะโลมใส่ร่างเล็กทันทีที่เขาหมุนก็อก

“อะอื้อออ ยะเย็น~ อ๊าา ร้อน~” เย็นได้เพียงครู่ก็กลับมาร้อนดังเดิม

ครูซตัดสินใจแกะมือเล็กที่เกาะตัวเขาแน่นออกไป เขาต้องปล่อยให้เธออยู่ในนี้คนเดียว ขืนเขาอยู่ในนี้กับเธอสองคนมันต้องไม่ใช่เรื่องดีแน่!

ให้ตาย!

รู้งี้พาไปโรงบาลแต่แรกก็สิ้นเรื่อง!

“อยู่ในนี้ แช่น้ำไปสักพักเธออาจจะดีขึ้น”

“มะไม่! ยะอย่าไปนะคะ หอมต้องการพี่” คนที่เปียกปอนเหมือนลูกแมวตกน้ำ หันมากอดเอวแกร่งที่กำลังจะเดินหนีตัวเองไปด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ

“เธอกำลังโดนยา ลองอยู่ในนี้ไปก่อน ถ้าไม่ไหวฉันจะเข้ามาช่วย”

พรึ่บ!

ครูซบอกออกไปอย่างใจร้าย ปล่อยให้ร่างเล็กฟุบลงกับพื้น แล้วเดินหนีเธอออกมาอย่างรวดเร็ว เขาเองก็เปียกไม่ต่างกัน ตอนนี้เสียงกรีดร้องทรมานในห้องน้ำนั้นรบกวนหัวใจของเขาเป็นอย่างมาก

คนเย็นชาเริ่มคิดไม่ตกว่าตัวเองจะผ่านคืนนี้ไปได้ยังไง ดูเหมือนอาการของเธอจะแย่ขึ้นเรื่อยๆ

เขาไม่เคยผ่านผู้หญิงมาก็จริง แต่ก็ใช่ว่าท้ายที่สุดเขาจะไม่รู้สึกอะไรกับเรื่องอย่างว่า…..