INICIAR SESIÓNเมี๊ยว ~"ริวจินอย่าทำพี่ครับ" นารารีบวางถ้วยที่อยู่ในมืออย่างไว เธอรีบวิ่งไปหาริวจินลูกชายคนเดียววัยสองขวบที่กำลังหยุมหัวแมวสุดห่วงของเธอจนขนแมวติดเต็มมือเล็ก"ฟู ฟู~" เด็กน้อยพูดไม่ชัดหัวเราะร่าพร้อมกับชี้ไปทางถ้วยฟูที่อยู่ในอ้อมกอดของนาราที่กำลังปลอบขวัญ"ทำแบบนี้ไม่ได้นะคะ ถ้วยฟูเจ็บนะลูก" นาราร
@Tiger_Groupผลั่ก!"การ์ดมึงมาทำไมเยอะแยะ วันนี้มีเรื่อง?" เรย์ที่ผลักประตูเข้ามาเอ่ยถามกับเพื่อนที่นั่งทำงานอยู่บนโต๊ะ ก่อนที่เขาจะพาตัวเองไปนั่งที่ตรงข้ามเพื่อน"ก็มึงบอกให้กูช่วยเรื่องใหญ่ ที่ไหน คนของกูพร้อมแล้ว" ไทเกอร์เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง เขาวางปากกาลงแล้วลุกขึ้นเตรียมถอดสูทของผู้บริหาร
"ที่นี่บรรยากาศดีมากเลยนะคะ" ดวงตากลมโตกวาดไปมองรอบๆ เกาะที่มีน้ำสีฟ้ากว้างใหญ่ วันนี้เป็นวันฮันนีมูนวันแรกที่ตกลงกันว่าจะมาเป็นบ้านบนเกาะส่วนตัวของเรย์ที่ซื้อไว้ โดยที่บนเกาะนี้มีแค่เขากับเธอเพียงสองคนเท่านั้น"ชอบไหม แด๊ดซื้อเพื่อหนูเลยนะ" ร่างสูงโปร่งเดินมากอดภรรยาสาวจากด้านหลัง เกยคางไว้บนไหล่มน
"ฮาโหลครับ" มือหนายกโทรศัพท์ขึ้นมาแนบหู ขณะที่ดวงตาคมกวาดมองไปข้างหน้าเพื่อตรวจเช็คในสิ่งที่เขากำลังทำ(ทำไมเสียงดังจังเลยคะ แด๊ดไม่ว่างเหรอ?) ปลายสายเอ่ยขึ้นทำให้ร่างสูงรีบเดินออกจากที่ที่ทำให้เสียงดัง ก่อนที่จะเอ่ยอีกครั้ง"ว่างครับ แด๊ดว่างคุยกับหนูตลอด" เรย์รีบกรอกเสียงหวาน(แล้วแด๊ดอยู่ไหนคะ ทำ
"หึ พูดมาได้สักที" ไทเกอร์กระตุกยิ้มร้ายเมื่อรู้ความลับของเพื่อน ในหัวเริ่มไล่แผนการต่อไปเป็นฉาก ๆ เพื่อลงโทษเพื่อนมาดนิ่งที่ทำกับเขาไว้เยอะ"มึงคิดจะทำอะไรวะ" เมฆเอ่ยถามด้วยความหวาดระแวงแทนเรย์ ดูจากใบหน้าแล้วคงจะไม่ใช่แผนในทางที่ดีแน่"ทำเหมือนที่มันเคยทำไว้กับนารา" ปัจจุบัน"หนูรู้ตั้งแต่แรก?" เ
"ไอเสือ!...มึงอย่าเทน้ำหนักลงมาฝั่งกูเยอะดิ เห็นไหมจะล้มอยู่แล้วเนี่ย""ก็ตัวแม่งหนักชิบหาย กูจะล้มแล้ว""แม่ง...ไม่น่ามอมมันเลย ความลับก็ไม่รู้ เสือกต้องแบกกลับบ้านอีก""กูไม่น่าเชื่อมึงแต่แรกไอสัส" เสียงทุ้มของเพื่อนสนิทสองคนที่กำลังถกเถียงกันถึงเพื่อนอีกคนที่สลบคอพับในร้านเหล้าหรูหราด้วยฝีมือการม
หนึ่งเดือนผ่านไป"พี่นารา...หนูทำถูกไหมคะ""พี่นาราคะ""ห หื้อ? ว่าไงนะคะ" ร่างบางที่นั่งอยู่บนเก้าอี้สะดุ้งหลุดออกจากภวังค์ของห้วงความคิดเมื่อมีมือเล็กเขย่าแขนพร้อมกับเอ่ยเรียกเธออยู่หลายครั้ง"หนูทำข้อนี้ถูกไหมคะ" เด็กหญิงวัยประถมตอนปลายเปล่งถามเสียงใสยื่นสมุดการบ้านให้กับคุณครูสอนพิเศษอย่างนาราที
ผลั่ก!"มาละ...แล้ว ขอโทษค่ะ" เจ้าของร่างเล็กจัดการเปิดประตูเข้าห้องท่านประธานบริษัทที่คุ้นชินด้วยความมั่นใจ ก่อนที่เสียงและรอยยิ้มของเธอจะแผ่วลงเมื่อด้านในห้องกลับมีพนักงานที่มีป้ายห้อยคอสองคนกำลังยืนประสานมือราวกับรอรับงานจากเรย์ นาราเม้มปากอย่างทำอะไรไม่ถูก เธอไม่ได้เคาะประตูห้องเพราะลดาที่บอกว่า
"อิสระภาพในรั้วมัธยม วู้ว!...." เสียงตะโกนของหนึ่งในนักเรียนชายลั่นดังขึ้นกลางห้องพร้อมกับเสียงโห่ร้องดีใจของเพื่อนร่วมห้องอีกหลายๆ คนที่ต่างพากันระบายออกมา วันนี้เป็นวันสุดท้ายของการเรียนระดับมัธยมเป็นสาเหตุที่ทำให้เด็กนักเรียนดีใจกันยกใหญ่...ทว่ากลับไม่ใช่กับนารา"เป็นอะไรไป ไม่ดีใจเหรอ" ข้าวฟ่างห
@PUB TUBA"ไอเมฆ...มึงว่าเพื่อนเราหน้าเด็กลงไหมวะ" ไทเกอร์ยกยิ้มกวนถามเมฆที่นั่งตรงข้าม ทว่าสายตาของเขากลับหันไปมองยังเรย์ที่พึ่งจะเข้าใหม่หย่อนสะโพกนั่งลงด้านข้างด้วยใบหน้าที่เรียบนิ่งเช่นปกติทุกวัน"เออวะ...โคแก่แถวนี้ได้กินหญ้าอ่อนแล้วหน้าเด็กลงจริงวะ" เมฆกระตุกยิ้มตอบกลับทำให้สายตาคมกริบของเรย์ท







