Mag-log inเมี๊ยว ~"ริวจินอย่าทำพี่ครับ" นารารีบวางถ้วยที่อยู่ในมืออย่างไว เธอรีบวิ่งไปหาริวจินลูกชายคนเดียววัยสองขวบที่กำลังหยุมหัวแมวสุดห่วงของเธอจนขนแมวติดเต็มมือเล็ก"ฟู ฟู~" เด็กน้อยพูดไม่ชัดหัวเราะร่าพร้อมกับชี้ไปทางถ้วยฟูที่อยู่ในอ้อมกอดของนาราที่กำลังปลอบขวัญ"ทำแบบนี้ไม่ได้นะคะ ถ้วยฟูเจ็บนะลูก" นาราร
@Tiger_Groupผลั่ก!"การ์ดมึงมาทำไมเยอะแยะ วันนี้มีเรื่อง?" เรย์ที่ผลักประตูเข้ามาเอ่ยถามกับเพื่อนที่นั่งทำงานอยู่บนโต๊ะ ก่อนที่เขาจะพาตัวเองไปนั่งที่ตรงข้ามเพื่อน"ก็มึงบอกให้กูช่วยเรื่องใหญ่ ที่ไหน คนของกูพร้อมแล้ว" ไทเกอร์เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง เขาวางปากกาลงแล้วลุกขึ้นเตรียมถอดสูทของผู้บริหาร
"ที่นี่บรรยากาศดีมากเลยนะคะ" ดวงตากลมโตกวาดไปมองรอบๆ เกาะที่มีน้ำสีฟ้ากว้างใหญ่ วันนี้เป็นวันฮันนีมูนวันแรกที่ตกลงกันว่าจะมาเป็นบ้านบนเกาะส่วนตัวของเรย์ที่ซื้อไว้ โดยที่บนเกาะนี้มีแค่เขากับเธอเพียงสองคนเท่านั้น"ชอบไหม แด๊ดซื้อเพื่อหนูเลยนะ" ร่างสูงโปร่งเดินมากอดภรรยาสาวจากด้านหลัง เกยคางไว้บนไหล่มน
"ฮาโหลครับ" มือหนายกโทรศัพท์ขึ้นมาแนบหู ขณะที่ดวงตาคมกวาดมองไปข้างหน้าเพื่อตรวจเช็คในสิ่งที่เขากำลังทำ(ทำไมเสียงดังจังเลยคะ แด๊ดไม่ว่างเหรอ?) ปลายสายเอ่ยขึ้นทำให้ร่างสูงรีบเดินออกจากที่ที่ทำให้เสียงดัง ก่อนที่จะเอ่ยอีกครั้ง"ว่างครับ แด๊ดว่างคุยกับหนูตลอด" เรย์รีบกรอกเสียงหวาน(แล้วแด๊ดอยู่ไหนคะ ทำ
"หึ พูดมาได้สักที" ไทเกอร์กระตุกยิ้มร้ายเมื่อรู้ความลับของเพื่อน ในหัวเริ่มไล่แผนการต่อไปเป็นฉาก ๆ เพื่อลงโทษเพื่อนมาดนิ่งที่ทำกับเขาไว้เยอะ"มึงคิดจะทำอะไรวะ" เมฆเอ่ยถามด้วยความหวาดระแวงแทนเรย์ ดูจากใบหน้าแล้วคงจะไม่ใช่แผนในทางที่ดีแน่"ทำเหมือนที่มันเคยทำไว้กับนารา" ปัจจุบัน"หนูรู้ตั้งแต่แรก?" เ
"ไอเสือ!...มึงอย่าเทน้ำหนักลงมาฝั่งกูเยอะดิ เห็นไหมจะล้มอยู่แล้วเนี่ย""ก็ตัวแม่งหนักชิบหาย กูจะล้มแล้ว""แม่ง...ไม่น่ามอมมันเลย ความลับก็ไม่รู้ เสือกต้องแบกกลับบ้านอีก""กูไม่น่าเชื่อมึงแต่แรกไอสัส" เสียงทุ้มของเพื่อนสนิทสองคนที่กำลังถกเถียงกันถึงเพื่อนอีกคนที่สลบคอพับในร้านเหล้าหรูหราด้วยฝีมือการม
ก็อกๆ"ใครกัน..." นารายืนพึมพำเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตู รู้สึกแปลกใจไม่น้อยที่อยู่ๆ ก็มีคนมาเคาะห้องทั้งๆ ที่ไม่เคยมีใครเคยมาที่หอมาก่อนก็อกๆจนกระทั่งเสียงเคาะดังขึ้นอีกครั้ง นาราจึงวางเล่มหนังสือนิยายที่อ่านแก้เบื่อไว้ ก่อนที่จะเดินลงจากเตียงนอนตัดสินใจเปิดประตูในที่สุด"ผมมาส่งของครับ ใช่คุณนารา
"ดุก็ไม่เอา ปลอบก็ไม่เอา""ฮึก...เดี๋ยวก็หยุดร้องเอง" มือเรียวปาดน้ำตาที่อาบเต็มแก้มอีกครั้ง ตั้งสติที่กำลังสะอึกสะอื้นให้พยายามนิ่งลง"หยุดร้องได้สักที ไม่รู้ว่าจะร้องไห้ทำไม ฉันพูดซึ้งขนาดนั้นเลย?" เรย์ส่ายหัวไปมา ยิ้มบางๆ ขยี้หัวเล็กอย่างมันเขี้ยว"พี่เรย์...""..." เรย์เงียบ เลิกคิ้วรอคำถามจากคน
"ยุพิณนี่ไม่เคยแผ่วเลยนะ ตั้งแต่เปิดเทอมวันแรกสั่งงานมากยังไง ตอนนี้งานก็ยังเยอะอยู่เหมือนเดิม โอ้ย...ปวดหัวโว้ย!" ระหว่างทางที่เดินลงบันไดชั้นสองของตึกคณะ คานะก็เอาแต่บ่นไปเดินไปถึงคลาสเรียนที่พึ่งจะเรียนเสร็จไปเมื่อครู่ ท่าทีเบื่อหน่ายของเพื่อนทำเอานาราเริ่มชินไปเสียแล้ว"ฮ่าๆ เราว่าอาจารย์ยุพิณก็
"ขอบคุณค่ะ ขับรถกลับบ้านดีๆ นะคะ อย่าขับซิ่งมาก""เป็นห่วงพี่เหรอ?""ก็ต้องเป็นห่วงอยู่แล้ว เดี๋ยวหนูไม่มีราชรถมารับมาส่งทุกวันแบบนี้สิคะ""หึ พี่เต็มใจเป็นราชรถมารับมาส่งเราทั้งชีวิตเลยนะ" เรียวปากหนาหยอดคำหวานผ่านหมวกกันน็อกที่สวมใส่ ก่อนที่จะส่งสายตาหวานซึ้งให้คนตัวเล็กที่เขาเต็มใจมาส่งอยู่หน้าหอ







