PART 6 | ดื้อ 2

“ที่คุณไม่ยอมให้เบอร์เพราะอยากเล่นตัวหรืออยากให้ฉันอยู่ด้วยกันแน่ ทำไมถึงไม่ยอมให้สักที”

“มั่นใจเหรอที่พูดแบบนี้ออกมา”

สายตานิ่งเรียบมองใบหน้าสวยเพียงแค่เสี้ยววินาที ก่อนจะเดินเข้าไปยังห้องรับแขก โดยที่ไม่สนใจรอฟังคำตอบของเธอ

“จะเล่นตัวไปถึงไหน แค่ให้เบอร์ก็จบแล้วปะ” ฮันน่าเดินตามเข้าไปใกล้แล้วยื่นโทรศัพท์ให้คนตรงหน้าเหมือนที่เคยทำ สวยขนาดนี้ผู้ชายก็ต้องใจอ่อนยอมให้เบอร์แล้วไหม

เคย์สันพยายามไม่สนใจ แต่คำพูดและท่าทางของเธอทำให้เขาอดไม่ได้จริงๆ ดื้อแบบนี้คงต้องจัดการให้เข็ดจะได้ไม่กล้ามายุ่งวุ่นวายกับเขาอีก

ร่างสูงไม่รอช้ารีบเดินเข้าหาสาวสวยที่ยืนอยู่ตรงหน้าอย่างเอาเรื่อง เขาอยากจะรู้เหมือนกันว่าเธอจะเก่งสักแค่ไหน เวลาที่อยู่กับเขาสองต่อสอง

ตึกตัก!! ตึกตัก!!

ฮันน่าเดินถอยหลังทีละก้าว ทีละก้าว หัวใจเริ่มเต้นผิดจังหวะ ด้วยความกล้าๆ กลัวๆ เมื่ออีกฝ่ายเดินเข้ามาใกล้เธอจนเกินไป ถึงผู้ชายตรงหน้าจะหล่อและดูดีสักแค่ไหน เธอก็จะไม่มีวันเผลอตัวเผลอใจไปกับความหล่อของเขาเด็ดขาด

“โอ๊ย!!” ร่างเล็กเอาแต่ถอยหนีจนไม่ได้สนใจที่จะดูทาง ทำให้เธอเสียหลักล้มลงบนโซฟา

ฮันน่ามัวแต่ตามเขาจนลืมไปเลยว่าตอนนี้เธออยู่กับเขาในห้องเพียงสองคน ไม่ได้อยู่ในที่สาธารณะที่จะทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยได้

แครก!!

มือหนากระชากชุดสวยจนขาดติดมือ ทำให้เห็นเนินอกอวบอิ่มได้ชัดขึ้น สายตาคมเผลอมองไม่ยอมละสายตา ทำเอาคนตรงหน้ารู้สึกถึงความไม่ปลอดภัยขึ้นมา

“จะทำอะไร!!” ร่างเล็กถามเสียงสั่นด้วยความกลัว มือบางยกขึ้นปิดบังหน้าอกขาวเนียนเอาไว้ เมื่อเห็นสายตาที่เปลี่ยนไปของคนตรงหน้า

“แล้วเธอต้องการอะไร”

เคย์สันเค้นเสียงต่ำถาม เธอเป็นผู้หญิงแบบไหน ทำไมถึงกล้าตามผู้ชายเข้ามาในห้องตามลำพังแบบนี้ แต่ดูๆ แล้วเธอคงผ่านผู้ชายมาเยอะพอสมควรถึงได้กล้าทำแบบนี้ เพราะผู้หญิงดีๆ เขาไม่ทำแบบนี้กันหรอก

“ฉัน…” ยังไม่ทันที่หญิงสาวจะได้พูดอะไร ริมฝีปากหนาก็ทาบทับริมฝีปากบาง และกลืนกินคำพูดของเธอหายไป

จากจูบที่อ่อนโยนก็เริ่มรุนแรงและเร่าร้อนขึ้นไปทุกที เมื่อชายหนุ่มห่างหายจากเรื่องผู้หญิงมานานหลายปี พอได้สัมผัสร่างกายก็ร้อนรุ่มจนแทบจะควบคุมไม่อยู่

กลิ่นหอมอ่อนๆ จากคนตัวเล็ก ทำเอามาเฟียหนุ่มแทบคลั่ง มือหนาสัมผัสไปทั่วร่างกายขาวเนียน และไม่ว่าจะสัมผัสส่วนไหนก็เนียนนุ่มน่าสัมผัสทุกส่วน

ถึงชายหนุ่มจะห่างจากเรื่องแบบนี้มานาน แต่พอได้อยู่ใกล้หญิงสาวร่างกายกับร้อนรุ่มจนยากจะควบคุม

“อือออ~” เสียงครางหวานดังเล็ดลอดออกมาอย่างอดไม่ไหว ทั้งๆ ที่ก่อนหน้าเธอพยายามขัดขืนอย่างสุดความสามารถ แต่ตอนนี้ร่างกายกลับอ่อนระทวยไปกับสัมผัสที่แปลกใหม่อย่างบอกไม่ถูก

ริมฝีปากหนาผละออกเพื่อให้อีกฝ่ายได้สูดลมหายใจเข้าเต็มปอดก่อนที่จะขาดอากาศหายใจเสียก่อน ใบหน้าหล่อซุกไซ้ไปตามจุดอ่อนไหวอย่างรู้งาน พร้อมกับขบเม้มสร้างรอยรักเอาไว้ตามลำคอและหน้าอกอวบอิ่ม

“อ๊ะ!” ความรู้สึกเจ็บวิ่งเข้ามาในโซนประสาท แต่ก็น่าแปลกที่ความเจ็บมาพร้อมกับความเสียว และทำให้เธอขนลุกไปทั้งตัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

มือหนาลูบไล้สำรวจไปทั่วเรือนร่าง ก่อนที่นิ้วร้ายจะเกี่ยวรัดแพนตี้สีหวานออกให้พ้นทาง ทำให้เขาสัมผัสได้ถึงความเปียกแฉะตามรอยแยก

“หึ!!” เคย์สันกระตุกยิ้มมุมปากอย่างพอใจ

‘คงจะผ่านผู้ชายมาเยอะสินะ!’

จากประสบการณ์และความชำนาญ ทำให้มาเฟียหนุ่มอดคิดไม่ได้ เพียงแค่เขาจูบนิดๆ หน่อยๆ เธอก็อ่อนระทวยทั้งตัวแล้ว

นิ้วร้ายกรีดกรายไปตามรอยแยกโหนกนูน ที่มีน้ำหวานไหลเยิ้มออกมา

กึก!!

คิ้วหนาขมวดเข้าหากันเป็นปมด้วยความแปลกใจ เพียงแค่นิ้วชี้เข้าไปแค่ปลายนิ้ว ก็ทำให้เขารู้สึกแปลกใจอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ความคิดก่อนหน้าเริ่มวิ่งวนเข้ามาในหัวอีกครั้ง

“อ๊ะ!!” ร่างเล็กสะดุ้งตื่นด้วยความเจ็บปวด และพยายามดันหน้าอกแกร่งให้ออกห่าง

ความคิดและการกระทำขัดแย้งกันไปหมด แต่มีเหรอที่เขาจะหยุดเพียงแค่นี้ นิ้วร้ายสอดแทรกเข้าไปอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ ยังไงวันนี้เขาต้องรู้คำตอบให้ได้ว่าเธอยังบริสุทธิ์อยู่หรือเปล่า

“พอได้แล้ว!! ฉันเจ็บ!!”

ถึงจะมีน้ำหล่อลื่นออกมาแต่ก็ไม่ได้ช่วยให้ความเจ็บปวดทุเลาลงสักนิด น้ำตาเม็ดเล็กไหลอาบสองแก้มเนียนด้วยความทรมาน

มือบางทุบอกแกร่งตรงหน้าเพื่อให้เขาหยุด เพราะเธอทนต่อความเจ็บปวดไม่ไหวแล้วจริงๆ

เมื่อสติกลับมาเคย์สันก็ผละออกจากร่างเล็กทันที โดยที่เขาไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเขาทำอะไรไปบ้าง จิตใจล่องลอยไม่อยู่กับเนื้อกับตัวอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

อยู่ๆ ภาพของอดีตภรรยาก็วิ่งเข้ามาในโซนประสาท เมื่อเห็นสภาพของคนตรงหน้าก็ยิ่งทำให้เขาหัวเสียขึ้นไปอีก ความรู้สึกผิดต่ออดีตภรรยาเริ่มกัดกร่อนหัวใจแกร่งจนปวดหนึบไปหมดทั้งใจ

“พาเธอออกไปเดี๋ยวนี้!!” น้ำเสียงและท่าทางดุดันตะโกนบอกลูกน้องที่อยู่ด้านนอกทันที

โรมันที่ยืนอยู่ด้านนอกรีบเปิดประตูเข้ามาภายในห้องรับแขกทันที ร่างสูงถึงกับหยุดชะงักเมื่อเห็นสภาพของหญิงสาวที่นั่งอยู่บนโซฟา

“ได้ครับ” ชายหนุ่มก้มหัวรับคำสั่งเจ้านายตามหน้าที่

ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มและความมั่นใจ ตอนนี้กลับดูเศร้าและมีคราบน้ำตาเปื้อนแก้มเต็มไปหมด

โรมันไม่รอช้ารีบถอดเสื้อสูทที่ใส่อยู่ให้หญิงสาวได้คลุมร่างกายเอาไว้ อย่างน้อยเธอจะได้กล้าเดินออกไปจากห้องนี้โดยไม่ต้องอายสายตาใคร

“เชิญครับ” ประโยคต่อมาโรมันหันไปบอกหญิงสาวที่นั่งอยู่พร้อมรอยยิ้ม เพื่อให้เธอรู้สึกดีขึ้นมาบ้าง

สายตาดุดันมองชายหนุ่มที่ยืนหันหลังให้ด้วยความโกรธ พลางร่างกายก็สั่นเครือด้วยความกลัว เพราะตั้งแต่เกิดมาเธอยังไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้เลยสักครั้ง

มือบางกำหมัดแน่น ก่อนจะเดินออกจากห้องไป…

..

น้องเกือบจะไม่รอดแล้วมั้ยล่ะ ><

คอมเมนท์ = กำลังใจ