MasukVEGAS (เวกัส) เวกัส นักศึกษาวิศวะปีสาม หลงใหลในการแข่งรถ สุขุมในคราบเสือร้าย และสามารถทำทุกอย่างเพื่อให้ได้ในสิ่งที่ต้องการ "เธอหมดประโยชน์สำหรับกูแล้ว…ไม่จำเป็นต้องสนใจอีก" NICHA (นิชา) นิชา นักศึกษาสัตวแพทย์ปีหนึ่ง น่ารัก อ่อนหวาน รักสัตว์ ไม่ซับซ้อน และใสซื่อจนตกเป็นเครื่องมือในการแก้แค้นของใครบางคน "เพราะนิเอง…ที่โง่ไปหลงกลคนแบบเขา"
Lihat lebih banyakหนึ่งเดือนผ่านไปหลังจากผ่านงานแต่งงานสุดเลิศหรูอลังการที่พี่เวกัสจัดให้สมฐานะของเขาแล้ว เราก็ได้มาฮันนีมูนกันตามสัญญา แน่นอนว่าสถานที่ที่เราไปก็ยังเป็นประเทศมัลดีฟส์ตามใจคุณสามีสุดที่รักเช่นเคย ฉันและพี่เวกัสนั่งเครื่องบินส่วนตัวลงมาถึงประเทศ ก่อนที่จะนั่งเรือต่อไปที่เกาะที่พี่เวกัสจัดการหาข้อมูลมาแล้ว ใช้เวลาไม่นานพวกเราสองคนก็มาถึงเรียบร้อย"สวยมาก" สายตาฉันเป็นประกายทันทีที่ได้เห็นน้ำทะเลสีฟ้าใสทั่วทุกทิศ เราพักกันเป็นรีสอร์ตกลางน้ำที่มีห้องเป็นกระจกใสทั้งสี่ทิศ มองเห็นทะเลได้ทุกเมื่อที่เราเปิดผ้าม่านสวยเหมือนภาพในความฝันที่ฉันอยากดูกับตา แล้วสุดท้ายฉันก็ได้ดูมันจริงๆ"ชอบไหมคะ?" ฉันพยักหน้าระรัวตอบพี่เวกัส ในขณะที่สายตามองทะเลตาเป็นประกาย ไม่อยากจะละสายตาออกแม้แต่วินาทีเดียวมันสวยมากจริงๆ"พี่เคยเห็นหนูบันทึกรูปทะเล ที่นี่เป็นที่เดียวกันกับรูปที่หนูบันทึกไว้" ฉันหันไปมองคนตัวสูงทันทีที่เขาพูดจบ ความเอาใจใส่เสมอต้นเสมอปลายของเขาแบบนี้มีมาตลอด ฉันไม่เคยพูดว่าอยากได้อยากไปแต่เขาก็เนรมิตทุกอย่างได้ถูกใจฉันตลอดเวลา เขาทำให้ความฝันฉันเป็นจริงทุกอย่างทั้งที่บางอย่างฉันก็ไม่ได้เรียกร้อง
"งานพี่ยังไม่เสร็จ" ฉันใช้มือบางดันแผงอกแกร่วไว้ ปรายตามองแฟ้มเอกสารบนโต๊ะที่เขาต้องรีบจัดการให้เสร็จ"ไว้ค่อยทำ" ร่างสูงไม่คิดจะสนใจมันเลยสักนิด เขาล้วงกระเป๋าหยิบโทรศัพท์เครื่องหรู ก่อนที่จะกดเบอร์โทรหาใครบางคนในขณะที่สายตาก็มองฉันราวกับอยากจะกลืนกินไปทั้งตัว"บอกเลขากูว่าเลื่อนเอกสารที่จะส่งให้ลูกค้าออกไปก่อน ถ้ารอไม่ได้ก็ยกเลิกสัญญาไป แล้วอย่าให้ใครมารบกวนห้องกู"ติ๊ด.ฉันยังไม่ทันได้ยินคำตอบจากปลายสายพี่เวกัสก็กดตัดสายไปเรียบร้อยแล้ว เขาหันมาสนใจฉันอีกครั้ง มือหนาก็ลูบไล้ขาอ่อนผ่านกระโปรงพลีทนักศึกษาที่ฉันสวมใส่"เซ็นเอกสารก่อนไหมคะ แค่สองแฟ้มเอง" ฉันพยายามห้ามเขาไว้ คิดจะเสียลูกค้าง่ายๆ แบบนี้ไปเลยเหรอ…เพียงเพราะอยากกินฉันเนี่ยนะ"พี่รอไม่ได้แล้วค่ะ" เสียงทุ้มเอ่ยแหบแห้งข้างหูจนขนกายลุกซู่กับความร้อนแรงที่กำลังจะเริ่มเกิดขึ้น ฉันมองเขาด้วยสายตาที่เป็นประกาย ยอมตัวอ่อนระทวยเป็นของเขาอย่างเช่นทุกครั้งไม่มีขัด เพียงเพราะคำพูดไม่กี่คำที่เป่าหูฉันจนยอมพลีกายเป็นของเขาแต่โดยดี"รอไม่ได้ ก็ไม่ต้องรอแล้วค่ะ" ฉันยิ้มหวานๆ ตอบเขา มือบางก็โอบรอบคออย่างเชื้อเชิญ"เมียพี่น่ารักจริงๆ" ว่าจบคน
"นายประชุมอยู่ครับ อีกไม่เกินสิบนาทีจะเสร็จแล้วครับ" ฉันลงจากรถสปอร์ตหรูด้วยชุดนักศึกษา หลังจากที่เลิกเรียนก็ถูกบอดี้การ์ดของพี่เวกัสขับมาที่บริษัทของเขาตามคำสั่งของพี่เวกัส ฉันยิ้มรับเข้าใจในคำบอกของพี่การ์ด ก่อนที่เราสองคนจะเดินเข้าไปในบริษัทของพี่เวกัสตามปกติเช่นทุกวันฉันยิ้มแห้งๆ เมื่อผ่านไปทางไหนพนักงานก็จะคอยหยุดเดินแล้วก้มหัวให้ฉันด้วยความเคารพ เอาจริงๆ ยังไม่ค่อยชินกับอะไรแบบนี้เลย บางคนอายุเยอะกว่าฉันด้วยซ้ำแต่ฉันก็ต้องทำตัวชินเพราะพี่เวกัสสั่งไว้"พี่พายุวางของบนโต๊ะได้เลยนะคะ" ฉันบอกบอดี้การ์ดที่พี่เวกัสให้ตามติดตัวฉันไปทุกที่ พี่พายุพยักหน้าแล้ววางถุงขนมที่ถือพะรุงพะรังของฉันไว้บนโต๊ะกลางของห้องทำงานใหญ่โต ก่อนที่เขาจะก้มหัวให้ฉันเล็กน้อยแล้วเดินออกไปจากห้องนั่งรอไม่นานเสียงประตูห้องทำงานก็ถูกเปิดออก เจ้าของห้องทำงานเดินเข้ามาด้วยใบหน้าเหนื่อยล้าจากการประชุม พอเห็นฉันก็รีบเดินเข้ามาล้มมานั่งด้านข้างฉันทันที"เหนื่อยเหรอคะ?" ฉันหันไปถามร่างสูง ช่วงนี้เขาทำงานหนักทั้งวันทั้งคืนแทบไม่ค่อยได้พักผ่อนเลย"นิดหน่อยครับ" เรียวปากหนายกยิ้มบางๆ มองฉัน ก่อนที่จะหลับตาลงพักแล้วโน้มม
"จะแข่งแล้วๆ" เจ๊ๆ รีบตะโกนโหวกเหวกด้วยความตื่นเต้น ก่อนที่ทุกคนจะตั้งหน้าตั้งตารอการแข่งขันแมตช์พิเศษที่กำลังจะเริ่มขึ้น รวมไปถึงฉันที่จดจ้องร่างสูงผ่านรถแข่งคันโฉบเฉี่ยวคนละสไตล์กัน ฉันกุมมือตัวเองแน่นเฝ้ารอการแข่งขันที่ถึงแม้จะเป็นแค่การทำเพื่อโปรโมทสนามแข่ง แต่ทั้งสองคนที่กำลังลงท้าชิงกลับมีอิทธิพลต่อใจทั้งคู่ ในใจได้แต่ภาวนาไม่ให้ทั้งสองคนเป็นอะไรไปจากแข่งในครั้งนี้ ขอให้ทุกอย่างผ่านไปด้วยดีและได้ในสิ่งที่พี่เวกัสหวังและต้องการอยากให้สนามแข่งของเขาโด่งดังไปไกลกว่าเดิมปั๊ง!เสียงปืนยิงขึ้นฟ้าส่งสัญญาณการเริ่มออกตัวของนักแข่งซ้ายขวา ธงลายขาวดำโบกสะบัดพลิ้วไหวด้วยพริตตี้สาวสุดสวย ก่อนที่รถยนต์สองคันจะเหยียบคันเร่งพุ่งตัวออกจากจุดสตาร์ทพร้อมกัน แล่นบนถนนสำหรับการแข่งขันด้วยความเร็วที่ทำเอาฉันหวาดเสียวมองตามอย่างไม่ละสายตาเสียงกล้องของสื่อมวลชนกดถ่ายชัตเตอร์รัวๆ เฝ้ารอการแข่งขันสุดดุเดือดระหว่างนักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ที่ควบคู่ด้วยตำแหน่งเจ้าของสนามแข่งที่ใหญ่ติดอันดับกับนักแข่งรถมืออาชีพที่โด่งดังไปไกลถึงต่างประเทศนั้นก็คือพี่ชายฉันเอง"โอ้ย…กินกันไม่ลงเลย" พี่อิงดาวจากที่นั่งในตอน
หนึ่งปีผ่านไป"นิชาครับ…" เงียบ"หนู…" ฉันทำเมินเฉยต่อเสียงของร่างสูงที่เรียกหาฉันตั้งแต่ที่เดินเข้ามาในห้องนอน จนฉันหยิบผ้าเช็ดตัวจะอาบน้ำเจ้าตัวก็ยังเดินตามมาขวางทางฉันไว้ ฉันเลยหาทางอื่นเลี่ยงจะหนีเขาไป สุดท้ายก็โดนร่างสูงเดินตามมาขวาง จนต้องช้อนสายตาเอาเรื่องมองหน้าเขาทันที"หลีกค่ะ" ฉันกดเสียง
ฉันนอนนิ่งในท่าหันหลังให้พี่เวกัสบนเตียงนอนเรียบ เราอยู่ในห้องนอนด้วยกันก็จริง แต่ทั้งฉันและเขาต่างไม่มีใครพูดอะไรกันเลย เหตุการณ์วันนี้ทำให้ฉันจุกจนพูดอะไรไม่ออก ทั้งเรื่องที่ครอบครัวเขาเป็นมาเฟียใหญ่ และเรื่องของพี่นาวินที่ถูกกีดกันความรักจากครอบครัวเขา ทั้งที่ฉันไม่เข้าใจเหตุผลของการกระทำทั้งหมด
"สวัสดีค่ะ" ฉันเดินเข้าไปในสำนักงานของพี่เวกัสที่มีบรรดาพี่น้องและแฟนพี่น้องของเขาอยู่กันครบคน ซึ่งทุกคนฉันก็สนิทกันหมดแล้วเพราะเจอกันอยู่บ่อยๆ นั้นก็รวมไปถึงแฟนของพี่ๆ เขาที่เป็นมิตรและเข้ากันได้ทุกคนเลย แก็งนี้เขามีสเปคไม่ต่างกันเลย สวย อ่อนโยน และใจดีเหมือนกันหมด แต่ก็จะมีบางคนที่มีความห้าวไปนิด
มาถึงวันที่ฉันไม่ค่อยอยากให้มาถึงเท่าไหร่เลย วันที่พี่เวกัสและพี่นาวินต้องลงสนามแข่งจริงจังแมตช์กระชับมิตรที่จะโฆษณาสนามแข่งรถของพี่เวกัสให้ดังไปทั่ว ไม่เว้นแม้แต่ชาวต่างชาติที่เริ่มมีบทบาทในการประชาสัมพันธ์ในครั้งนี้ด้วย"คุณพลอยและคุณน้ำขิงมาถึงแล้วครับ" เสียงทุ้มของบอดี้การ์ดพี่เวกัสที่รอประจำอย