เข้าสู่ระบบChapter09. จังหวะนรก
“วาจะไปเข้าห้องน้ำ“ พรึ่บ! ”ค่อยไปต่อที่ห้อง“ ผมผละหน้าออกผู้หญิงที่เพื่อนเรียกมาให้ด้วยความแผ่วเบา ก่อนจะก้มลงกระซิบช้างหูของเธอ ”ก็ได้ค่ะ เดี๋ยวโบว์รินเหล้าให้นะคะ” เธอยิ้มบอกผมอย่างเอาใจ ในขณะที่ดวงตาของผมยังคงมองตามแผ่นหลังเล็กของนาวาไปอยู่ ตอนนี้ผมเองก็บอกไม่ได้ว่าทำไมถึงได้สนใจคนตัวเล็กนัก ทั้งๆที่หลังจากวันนั้นเธอก็ไม่ได้พูดถึงความรับผิดชอบอะไรต่อเรื่องที่เกิดขึ้นนั่นอีก แต่การได้กลับมาเผชิญหน้ากันในวันนี้กับสถานที่แบบนี้ ทำให้ผมรับรู้ได้ว่าคนตัวเล็กพยายามเลี่ยงหนีผมอย่างชัดเจน อีกทั้งระหว่างเราสองคนยังเกิดความอึดอัดเล็กๆน้อยๆขึ้นมา โดยที่หลายคนอาจจะไม่ทันสังเกตุเห็น ผมควรตามเธอไปเพื่อเคลียร์ไหม.... ผมไม่ชอบเลยที่นาวาทำสีหน้าเฉยชาใส่ผม ผมอยากให้เธอยิ้มให้ผม หัวเราะให้ผมและอยากให้เราสองคนกลับมาทะเลาะกันเหมือนเดิม เป็นเพราะผมเองสินะ ทุกอย่างมันถึงได้กลับกลายมาเป็นแบบนี้ “มึงจะไปไหน” เสียงไอ้เคย์เดนเอ่ยถามผมขึ้นมา เมื่อเห็นผมลุกขึ้นยืนแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย “สูบบุหรี่” “ให้โบว์ไปเป็นเพื่อนไหมคะ“ ”ไม่เป็นไร“ ผมตอบเพียงเท่านั้นก่อนจะสาวเท้าของตัวเองออกมาจากห้องวีไอพี เพื่อเดินไปยังจุดสูบบุหรี่ที่ถูกแบ่งเอาไว้เป็นโซนอย่างดี ขนาดเปิดวันแรก คนยังแน่นขนาดนี้ ผมยืนสูบบุหรี่อยู่สักพักก่อนจะสาวเท้ากลับเข้ามาในผับด้วยสีหน้าปกติ จนกระทั่งมาถึงบริเวณจุดเชื่อมต่อของบันไดที่นำทางขึ้นมาชั้นสอง ผมได้ยินเสียงที่คุ้นหูดังขึ้นมา มันคือเสียงของนาวากับใครคนหนึ่ง ผมจึงตัดสินใจหยุดชะงักเพื่อรอฟังบทสนทนานั้นก่อนด้วยความสนใจ ในขณะเดียวกันนั้น พลั่ก! ”อะอ๊ะ! นะนี่เดินดูทางหน่อยสิ!“ นาวาที่อยู่ในอาการมึนๆเงยหน้าขึ้นมาเอาเรื่องใครบางคนที่เดินชนเธอด้วยสีหน้าคิ้วขมวด “ใครกันแน่ที่ต้องเดินดูทาง“ เสียงทุ้มของคนแปลกหน้าดังขึ้นมาพร้อมกับใบหน้าหล่อที่แสยะยิ้มเหยียดออกมานิดๆ เขากำลังขำกับคนตรงหน้าที่ดูเหมือนจะไม่รู้ตัวเอาเสียเลยว่าตัวเองต่างหากที่เดินไม่ตรงทาง ”อะไรนะ! นายว่าฉันเหรอ“ ปากเล็กไม่รอช้าที่เอ่ยปากเอาเรื่องคนตรงหน้าต่อไป ยิ่งอีกคนเหยียดยิ้มมุมปากใส่เธอ คนที่โดนแอลกอฮอล์ทำลายระบบประสาทไปบางส่วนก็ยิ่งรู้สึกขุ่นเคืองใจ! ”หึ ไม่เจอกันนาน ดังขี้หัวร้อนเหมือนเดิมสินะนาวา“ ใบหน้าสวยชะงักไปแทบจะทันที เมื่อคนตรงหน้าเอ่ยชื่อเธอออกมา.... ”นะนายรู้จักฉันได้ไง นายเป็นใคร!?“ “เฮ้อ น่าเสียใจจังที่เธอจำฉันไม่ได้ ฉันเสียใจนะเนี่ย” เจ้าของใบหน้าหล่อตี๋ถือวิสาสะโน้มหน้าลงมาหาร่างสวยใกล้ๆ ทำให้ตอนนี้ใบหน้าของเขาและเธออยู่ห่างกันเพียงแค่คืบเท่านั้น นาวาที่อยู่ในอาการมึนงงก็ไม่ได้โน้มตัวหลบแต่อย่างใด อีกนิดเดียวจมูกของเขากับเธอก็แทบจะชนกันอยู่แล้ว ในจังหวะนั้นเองความทรงจำสมัยที่เรียนอยู่มัธยมก็เริ่มหลั่งใหลเข้ามาในสมองเล็กทีละนิด “นิกกี้!!“ ”ไง~ ยัยแฟนเก่า“ ดวงตากลมโตกระพริบปริบๆอย่างไม่อยากจะเชื่อว่าตัวเองได้บังเอิญเจอแฟนคนแรกสมัยอายุสิบห้าสิบหกปี แม้จะผ่านไปแค่ไม่กี่ปีแต่นิกกี้ก็เปลี่ยนไปเยอะมาก โดนเฉพาะทรงผมเซอร์ๆแบบนี้ เธอไม่คิดเลยว่าหมอนี่จะมีมุมแบบนี้กับเขาด้วย “นาย! กลับมาตั้งเเต่เมื่อไหร่? ไหนว่าไปเรียนอยู่เมกาไง” นาวาถามคนตรงหน้าออกไปด้วยน้ำเสียงอยากรู้เต็มไปหมด “เพิ่งกลับมาได้ไม่ถึงเดือน ช่วงนี้มหหาลัยฉันปิดเทอม แล้วนี่เธอมากับใคร เดี๋ยวนี้เมาด้วยเหรอ” ร่างสูงเกือบร้อยเก้าสิบเซ็นติเมตรเอ่ยถามคนตรงหน้าออกไปอย่างสนอกสนใจ เขาไม่คิดเหมือนกันว่าจะได้เจอกับนาวา รักแรกของตัวเองในสถานการณ์แบบนี้ ตอนนั้นหากเขาไม่จำเป็นต้องไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ เขากับเธอก็อาจจะไม่ต้องเลิกกันหรอก แต่ถึงแบบนั้นมันก็ไม่ได้มีอะไรเสียหาย ความรักแบบเด็กๆ พอหวนกลับไปนึกถึง มันก็ฟังดูน่ารักดี “มากับพี่ฉันน่ะสิ นี่ผับพี่ฉันนะ ถามจริงฉันดูเหมือนคนเมาตรงไหนเหรอ?” “อ่อ ผับพี่ชายเธอ พี่นาวินสินะ แล้วก็คำถามที่เธอถามฉันเมื่อกี้น่ะ.....” นิกกี้ใช้สายตามองคนตัวเล็กตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้าเพื่อพิจารณาหาคำตอบให้เธอ “.....เธอดูเหมือนคนเมาทุกตรงเลย หน้าก็แดงแถมยังเดินไม่ตรงทางอีก มาเดินเพ่นพ่านแบบนี้ไม่กลัวโดนฉุดหรือไง” ใบหน้าหล่อเอ่ยตอบด้วยรอยยิ้มยียวนอยู่ไม่น้อย แม้จะไม่ได้เจอกันมานานหลายปี แต่นาวาก็ยังคงน่่รักไม่เปลี่ยนสำหรับเขา ”เหอะ! นายใส่ร้ายฉัน นี่ผับพี่ฉันนะ ใครมันจะกล้ามาฉุดฉันกัน“ นาวาตอบกลับเสียงเหวี่ยงตามประสาคนดื้อที่ไม่ยอมรับในอาการเมาของตัวเอง ”ฉันไง“ ”ฮะ?“ นิกกี้ส่งยิ้มให้คนตรงหน้าด้วยท่าทางทะเล้นอยู่ไม่น้อย คำตอบหยอกเล่นของเขาทำเอานาวามีสีหน้าที่เหว๋อไปเลย ”เอ่อ ขอทางหน่อยครับ” ในขณะที่ทั้งสองกำลังยืนคุยกันอยู่ก็มีลูกค้าคนอื่นๆเดินสวนขึ้นมาพอดี มือหนาของนิกกี้จึงเอื้อมไปดึงแขนบางมาอีกทางอย่างถือวิสาสะเพื่อหลบให้ผู้ชายคนนั้นเกินไปก่อน ส่งผลให้ตอนนี้ นาวากำลังยืนหลังพิงกำแพงอยู่ หน้าของเธอหันมาเผชิญกับนิกกี้อีกพร้อมกับร่างสูงของอดีตแฟนเก่ากำลังยืนบังตัวเธอเอาไว้จนมิด ฟึ่บ! ”อ๊ะ! ทำอะไรของนายเนี้ย“ “ดึงเธอหลบไง ไม่เห็นเหรอว่าเธอยืนขวางทางเดิน....” “....ทำไม? คิดว่าฉันจะจูบเธอหรือไง” หนุ่มดีกรีนักเรียนนอกกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์พูดออกมาอย่างชอบใจกับท่าทางกระพริบตามปริบๆของอีกคน มันยังคงดูไร้เดียงสาเหมือนเคย จูบเหรอ..... ภาพในห้องวีไอพีเมื่อครู่ฉายแวบเข้ามาในสมองของหญิงสาว คนเรา....จะสามารถจูบกับคนที่ไม่ได้รู้สึกอะไรด้วยได้จริงๆน่ะเหรอ? “นาย....เคยจูบกับคนที่ไม่ได้ชอบไหม“ ไม่รู้อะไรดลใจให้ปากเล็กขยับถามอดีตแฟนเก่าออกมาแบบนั้น แต่ประเด็นสำคัญมันอยู่ที่ เจคอปที่ยืนฟังอยู่อีกฝั่งกำลังรู้สึกคิ้วกระตุกกับคำถามที่น้องสาวของเพื่อนเอ่ยถามผู้ชายคนนั้นออกไป ใช่....เขายืนฟังอยู่ตั้งแต่ประโยคแรกที่ทั้งสองคุยกันแล้ว เขาเองก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมเขาต้องมายืนแอบฟังเธออยู่ตรงนี้ด้วย ทั้งๆที่เขาจะปล่อยผ่านเรื่องนี้ไปเลยก็ได้ ถ้าหากคนที่ยืนอยู่ตรงนั้นไม่ใช่นาวา....เขาจะรู้สึกหงุดหงิดอย่างที่กำลังเป็นอยู่ไหมนะ “ทำไมอยู่ๆถึงถามฉันแบบนั้นล่ะ” นิกกี้เอ่ยถามคนตรงหน้าออกไปด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ เพราะคำถามที่นางาถามออกมา สำหรับวัยรุ่นเมกาแบบเขา มันก็ฟังดูแปลกอยู่พอสมควร ”ก็....ฉันอยากรู้ไง“ ”หึ หน้าเธอเหมือนกำลังอ้อนให้ฉันจูบ” “เธอกำลังจะบอกว่าไม่ได้ชอบฉันแล้วเหรอก๋เลยอยากลองจูบกับฉัน?” คิ้วหนาเลิ่กขึ้นถามอย่างต้องการหยอกล้อคนตรงหน้า ถ้าถามว่าเขายังชอบเธออยู่ไหม ก็ตอบได้เลยว่ายังชอบ แต่ถ้าอีกฝ่ายไม่ได้รู้สึกแบบนั้นแล้วก็คงไม่แปลกอะไร เพราะเขากับนาวาเลิกกันไปนานแล้วมากๆ แต่ถึงแบบนั้นมันก็ไม่ได้แปลว่าจะกลับมาชอบกันไม่ได้อีกนี่....จริงไหม? “นายกล้าจูบฉันไหมล่ะ“ นาวาที่อยู่ในอารมณ์อยากรู้อยากลองก็ไม่รอช้าที่จะเอ่ยท้าทายอีกคนออกไป ภาพของเจคอปที่จูบก็เด็กเอนเตอร์เทนคนนั้นแทรกเข้ามาในหัวของเธอไม่หยุด ”.....“ นิกกี้ได้ยินแบบนั้นก็ไม่ตอบอะไร เขาทำเพียงกระตุกยิ้มออกมาเล็กน้อย ก่อนจะค่อยๆโน้มตัวลงไปหมายจะกดจูบอีกคนตามคำท้าทายของเธอ อย่างไม่คิดจะปฎิเสธ พรึ่บ! ”จะทำอะไร!?“ตอนพิเศษ :) @วันรับปริญญา “ยินดีด้วยนะคะคุณแฟนสุดหล่อของวา” นาวาเดินถือช่อดอกไม้ช่อโตมาให้แฟนหนุ่มด้วยสีหน้าสดใส วันนี้เป็นวันดี วันที่เจคอปเรียนจบ ซึ่งแน่นอนว่าเธอจะไม่พลาดวันนี้แน่นอนเพราะนอกจากเจคอปก็ยังมีนาวินที่เรียนจบ รวมไปถึงเพื่อนๆในกลุ่มพี่ชายของเธอทุกคน “ส่วนนี่ ของคุณพี่ชายสุดหล่อของวาค่ะ” นาวาหันไปยื่นดอกไม้อีกช่อให้นาวิน “ทำไมของพี่เล็กกว่ามัน” นาวินแสร้งถามขึ้นมา เขาไม่ได้คิดไปเอง แต่น้องสาวของเขาให้ดอกไม้แฟนใหญ่กว่าพี่ชายที่โตตามกันมาติดๆ เขาควรจะเสียใจไหม? “อ้าว ก็พี่ไม่ใช่แฟนวานี่” นาวาตอบด้วยสีหน้ากวนๆ “นาวา...” นาวินจึงกดเสียงเข้มเอ่ยเรียกน้องสาว แต่เขาไม่ได้โกรธอะไรเธอ “เฮ้ยๆ เรามาถ่ายรูปกลุ่มกันหน่อยดิวะ” เสียงของธีโอดังขึ้น ทุกคนจึงเดินมารวมกลุ่มกันก่อนที่นาวากับยู่ยี่จะเดินไปหาที่หลบแดดแถวๆนั้น ปล่อยให้หนุ่มๆทำอะไรกันไปก่อน “โอ๊ะ! นั่นไงมาแล้ว สวัสดีจ้าน้องน้ำหอม” นาวาจูงมือยู่ยี่เดินเข้ามาหาแฟนสาวของครูซด้วยรอยยิ้มสดใส ตอนนี้พวกหนุ่มๆกำลังถ่ายรูปรวมกันอยู่ สองสาวจึงมายืนหลบแดดรออยู่ตรงนี้ “เอ่อ สวัสดีค่ะ” น้ำหอมทำหน้างงๆมองสองสาวต
Chapter63.เปิดตัวอย่างเป็นทางการ @คอนโด ตึก ตึก ตึก ”ทำไมไม่ตอบข้อความเลยล่ะ พี่วินคงไม่ได้ทำอะไรใช่ไหม“ นาวาเดินวนไปมาอยู่ในห้องนั่งเล่นด้วยความไม่สบายใจ หลังจากที่เธอปริปากบอกทุกอย่างให้นาวินฟัง พี่ชายของเธอก็สั่งห้ามไม่ให้เธอพูดอะไรออกไปในตอนนี้ เธอรู้ดีว่านาวินจะต้องหาทางพูดคุยกับเจคอปแน่ๆ นั่นยิ่งทำให้หญิงสาวรู้สึกไม่ไว้วางใจ นาวินอาจจะโกรธเจคอปก็ได้ ออด~ ออด~ เสียงออดดังขึ้นทำให้นาวาหยุดชะงักก่อนจะรีบเดินไปดูว่าใครมาหาเธอ พอเห็นว่าเป็นเจคอป มือเล็กก็ไม่รอช้าที่จะเปิดประตูให้ แกร๊ก! “พี่! เป็นยังงะ....” ดวงตากลมโตชะงักไปเมื่อสังเกตุเห็นบริเวณมุมปากหนามีเลือดซิบอยู่ “พี่เป็นอะไรอะ ไปมีเรื่องกับใครมา อย่าบอกนะว่า!?“ ใบหน้าสวยบูดบี้งขึ้นมาทันควัน พอได้รับรู้ว่าเจคอปโดนนาวินต่อยจนถึงขั้นเลือดออกแบบนี้ “พี่วินนะพี่วิน วาขอแล้วแท้ๆว่าอย่าทำอะไรพี่” เธอบ่นพลางใช้สำลีชุบยาทาแผลให้ร่างสูงไปพลางๆ “อะอ๊ะ” “ขะขอโทษ วาทำแรงไปหน่อย” เพราะเธอมัวแต่โมโหพี่ขายตัวเองถึงได้เผลอทำเเรง “หึ ไม่เป็นอะไร พี่แค่แสบ” ปากหนายกยิ้มรู้สึกเอ็นดูแฟนสาวของตัวเองเป็นอ
Chapter62.ความลับแตก แกร๊ก~ เสียงประตูห้องถูกเปิดออกโดยมือหนาของนาวิน พร้อมกับหัวใจของนาวาที่เต้นแรงราวกับจะทะลุออกมาเสียให้ได้ ปกตินาวินไม่ใช่คนพูดมากอะไรอยู่แล้ว แต่วันนี้บรรยากาศมันดูอึมครึมแปลกๆจนเธอรู้สึกได้ “มีอะไรจะเล่าให้พี่ฟังไหม” คนตัวเล็กสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อโดนคำถามที่ฟังดูรู้สึกเย็นชาแบบนั้นถามขึ้น เธอต้องตั้งสตินะนาวา! เธอจะสติแตกไม่ได้! “พี่หมายถึงเรื่องอะไรเหรอ” หญิงสาวตีหน้าซื่อถามกลับ “เรื่องที่พี่ควรรู้แต่ไม่มีใครบอก“ นาวินกอดอกจ้องหน้าน้องสาวด้วยสีหน้าเรียบนิ่งยากเกินจะคาดเดาความคิดของเขา ”......“ ”พี่วิน....คือวา“ ”คบกับมันตั้งแต่ตอนไหน“ ”!!!“ ดวงตากลมเบิกกว้างขึ้นมา เมื่อโดนยิงคำถามออกมาตรงๆ มือเล็กจิกเข้าหากันแน่น นาวินรู้เรื่องนี้อยู่แล้วจริงๆสินะ ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเธอกำลังโดนพี่ชายไล่ต้อนจนจนมุมแบบนี้ “พะพี่รู้เรื่องแล้วเหรอ“ ”อืม รู้มาสักพักแล้ว แต่ไม่มีใครยอมพูดก็เลยต้องมาถาม แล้วก็รอยที่คอของเรา คิดว่าพี่จะไม่เห็นหรือไง?“ ”เล่าให้พี่ฟังทั้งหมดตั้งแต่แรก“ อีกด้าน @เจทีคอปเปอเรชั่น ”ผมจัดการปล่อยข่าวไปแล้วครับ
Chapter61.ขอทำนะ NC+ “ฮึก วากลัว....วากลัวพี่จะเห็นวาเป็นตัวแทนของคนอื่น” “.....ฮื้ออ เพราะวามาทีหลัง” พรึ่บ! ผมดึงร่างเล็กเข้ามากอดด้วยความรู้สึกเสียใจ เพราะสาเหตุนี้เองเหรอ เธอถึงพยายามหลบหน้าผมมาโดยตลอด ผมนึกไม่ถึงเลยจริงๆ แล้วจู่ๆทำไมนาวาถึงได้รู้สึกคิดมากกับเรื่องนี้ หรือว่ามีอะไรที่ผมยังไม่รู้? “พี่ไม่เคยคิดแบบนั้นเลยจริงๆ อย่าร้องไห้ได้ไหม พี่รักเรานะ เราเป็นแฟนพี่“ ผมลูบหัวคนตัวเล็กเบาๆเพื่อปลอบประโลมเธอ เพราะผมจะไม่ใช้อารมณ์อีกต่อไป ยิ่งใช้มันก็จะยิ่งแย่ไปกันใหญ่ ”ฮึก แต่คืนนั้นพี่นอนกับวาเพราะพี่เข้าใจผิดคิดว่าวาเป็น....“ ผมใช้นิ้วชี้ของตัวเองวางไปบนริมฝีปากสีชมพูสดเพื่อสั่งให้อีกคนหยุดพูด เพราะผมรู้ว่าเธอกำลังจะพูดอะไรออกมา วันนั้นมันคือความผิดพลาดแต่มันคือความผิดพลาดที่ทำให้ผมรู้สึกดีที่สุด เพราะมันทำให้ผมได้มีเธออยู่ข้างๆตอนนี้ “ถ้าย้อนเวลากลับไปได้พี่ก็จะทำมันเหมือนเดิม” ผมบอกเธอออกไปด้วยน้ำเสียงหนักแน่นก่อนจะใช้นิ้วเช็ดน้ำตาให้คนรักของผม “มีอะไรจะบอกพี่ไหม“ ผมตัดสินใจถามออกไปตรงๆ นาวามองหน้าผมสักพักก่อนจะยอมพูดออกมา “วาเจอแฟนเก่าพี่” “เจสซี
Chapter60.เดี๋ยวคนอื่นได้ยิน "พี่.....เห็นวาเป็นตัวแทนของใครหรือเปล่า“ คิ้วหนาขมวดเข้าหากันอัตโนมัติเมื่อได้ยินคำถามนั้นเพราะในความคิดของเขาไม่เคยมีเรื่องนี้อยู่ในสมองเลย ทำไมจู่ๆคนตัวเล็กถึงถามคำถามแบบนี้กับเขา? “เราพูดถึงอะไร พี่ไม่เคยเห็นเราเป็นตัวแทนของใคร” “จริงเหรอ แต่วะ.....” ”ทำอะไรกันน่ะ?“ ”!!!!“ ผลั่ก! มือเล็กจัดการผลักอกแกร่งตรงหน้าออกไปทันที เมื่อได้ยินเสียงธีโอดังขึ้นมาจากด้านหลัง ดวงตากลมโตเบิกกว้างออกมาอย่างตกใจก่อนจะรีบเดินออกมาจากบริเวณนั้นด้วยหัวใจที่เต้นแรงจนแทบจะระเบิดออกมา ”ขะขอบคุณนะที่ช่วยดูตาวาให้ แต่ตอนนี้วาไม่เป็นอะไรแล้วแหละ“ ริมฝีปากบางแสร้งบอกเจคอปที่กำลังยืนทำสีหน้าไม่เข้าใจออกไป หญิงสาวฝืนยิ้มให้ดูเป็นปกติก่อนจะรีบเดินออกไปจากบริเวณนี้ เกือบไปแล้ว! “......” ลับหลังจากแผ่นหลังเล็กเดินออกไปแล้ว ธีโอที่เห็นเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ก็ขยับตัวเดินเข้ามาใกล้เจคอปที่กำลังยืนทำสีหน้าบอกบุญไม่รับอยู่ แล้วเมื่อไหร่เขาจะคุยกับเธอรู้เรื่อง!? “มึงมีอะไรกันรึเปล่าวะ?” แม้จะรู้สึกว่าสถานการณ์มันดูแปลกๆ แต่คนอย่างธีโอก็ยากที่จะเข้าใจในอะไรแบ
Chapter59.เป็นอะไร แชะ~ แชะ~ แชะ~ “กรี๊ดด สวยมาก~” เสียงสี่สาวกรี๊ดกร๊าดออกมาอย่างชอบใจในการถ่ายรูปที่ออกมาสวยมากๆ อากาศตอนนี้กำลังเป็นแสงของพระอาทิตย์ตกดิน พวกเธอจึงพากันกดชัตเตอร์แบบรัวๆ โดยไม่สนสายตาของหนุ่มๆ รอบข้างเลยแม้แต่น้อย ตึก ตึก เสียงเท้าหนาเดินมาหยุดอยู่ใต้ร่มต้นมะพร้าวด้วยสีหน้าบูดบึ้ง ดวงตาคมของเคย์เดนจับจ้องไปยังร่างเล็กของแฟนสาวที่สวมใส่ชุดวันพีชด้วยความรู้สึกที่ไม่ชอบใจ แต่ทำอะไรไม่ได้ เพราะเขาไม่อยากทำให้คนตัวเล็กรู้สึกอึดอัดใจ เพราะความหึงหวงบ้าบอของเขา “จะมองอะไรขนาดนั้น” เสียงของเจคอปดังขึ้นพร้อมกับถือบุหรี่ที่คีบอยู่ในมือมาสูบไปพลางๆ “ก็คนมันหวงนี่หว่า! ปกติเมียกูไม่แต่งตัวแบบนี้” เคย์เดนบ่นความในใจออกมา ก่อนจะหันไปมองบุหรี่ที่เพื่อนถืออยู่ด้วยความอยาก “เอามาตัวดิ” เจคอปได้ยินแบบนั้นก็ไม่รอช้าที่จะล้วงกระเป๋า ส่งบุหรี่ที่เหลือไปให้เพื่อน ก่อนจะยืนทอดสายตาจับจ้องไปยังกลุ่มของสาวๆ ไม่วางตาเช่นเดียวกัน เคย์เดนที่เห็นแบบนั้นก็ได้แต่ลอบสังเกตุเพื่อนไปเงียบๆ “เพราะยัยเปี๊ยกนั่นแหละ….ดื้อดีนัก ชอบพาเมียกูดื้อ” ปากหนาบ่นลูกพี่ลูกน้องสาว เขาไม่เข







