LOGINBago tuluyang bumaba ng stage si Daniel, muli pa itong lumingon sa kanya, at kinindatan siya. Tuluyan na siyang namula sa hiya.Lagot ka talaga sa akin mamaya!... inis na sambit niya sa isip.Pagkatapos noon ay ipinagpatuloy ng interviewer ang pagtatanong sa iba pa niyang kasama. Ngunit kapansin-pansin, hindi na ganoon kainit ang reaksyon ng audience. Hindi na ganoon ka-interesado ang mga tao, dahil malinaw na may isang pangalan lang na tumatak ngayong gabi... at iyon ay siya at si Daniel.Pagkatapos ng launching ay halos hindi na siya makaalis sa dami ng gustong magpapicture sa kanya.Sunod-sunod ang paglapit ng mga tao, media, staff, ilang executives, at maging mga fans ni Daniel na tila agad siyang tinanggap dahil sa naging eksena nila kanina sa stage.“Miss Jolie, one picture please!”“Ma’am, dito naman po!”“Jolie! Smile!”Pilit siyang ngumiti kahit nahihiya. Sa gilid ay nakita niyang nagpapapicture rin ang mga boys na kasama nila sa launch. Masaya ang mga ito at mukhang nae-enjo
Nakita niyang nagkatinginan ang mga kasamahan niya nang umakyat siya sa entablado. May mga matang tila nagtataka, may naiinggit, at mayroon ding halatang hindi natutuwa sa naging reaksyon ng audience para sa kanya.Pero hindi na niya iyon pinansin. Wala siyang oras para intindihin ang mga ito dahil sa sobrang kaba ay halos hindi na siya makahinga nang maayos. Pakiramdam niya’y anumang oras ay bibigay ang tuhod niya.Dahan-dahan siyang naupo sa bakanteng upuan sa gitna ng mga bagong artists habang pilit pinapakalma ang sarili. Isa-isang tinanong ng host ang bawat isa sa kanila.Halatang sanay na sa spotlight sina Queenie, Heather, Diane at Megan. Kumpiyansa ang mga sagot ng mga ito, palangiti, at halos hindi kinakabahan kahit sandamakmak na media ang nasa harapan nila.Paminsan-minsan ay may nagtatawanan pa sa audience dahil sa mga pabibong sagot ng iba.“This question is for Jolie.”Bigla siyang natigilan nang marinig ang pangalan niya. Parang may humigpit agad sa dibdib niya.Dahan-d
AFTER 3 MONTHS…“Jolie, be ready. Ngayon na ang araw ng launch mo.” masayang sabi ni Mama Jess habang inaayos ang laylayan ng damit niya. “Huwag kang kabahan, ha? Just be yourself.”Napakagat-labi si Jolie habang nakatitig sa sarili sa malaking salamin sa loob ng hotel suite.“Natatakot ako, Mama Jess…” mahina niyang amin.Agad siyang hinawakan nito sa balikat at ngumiti nang nakapagpapalubag-loob.“Don’t worry. They will love you.”Huminga siya nang malalim.Kasalukuyan silang nasa isang mamahaling hotel sa Maynila kung saan ginaganap ang grand artist launch ng bagong batch ng mga artista ng isang sikat na TV network. Abala sa paligid, may mga stylist na paikot-ikot, makeup artists na nagmamadali, photographers na sumusubok ng ilaw, at staff na walang tigil sa pag-uutos.Sa loob ng tatlong buwan, wala na siyang ibang ginawa kundi mag-training. Singing workshop, dance rehearsal, acting lessons.Ilang beses siyang napagod, umiyak nang palihim, at muntik nang sumuko. Ngunit tiniis niya
Mariin niyang kinuyom ang kamao habang pilit nilulunok ang matinding selos na sumisiklab sa dibdib niya. Hindi niya alam kung ano ang mas nangingibabaw... galit, takot, o pagkabigo.Bakit ganoon? Parang napakadali lang siyang palitan?“Iho? Are you still there?”Napakurap siya. “Lola…” mahina niyang tugon. Ngayon lang niya tuluyang naramdaman ang bigat ng lahat. “I’m scared.”“Bakit naman, apo?”Napahigpit ang hawak niya sa cellphone. “B-baka mawala si Jolisa sa akin…” halos pabulong niyang sabi, garalgal ang boses.Sandaling natahimik si Lola Beth bago ito marahang nagsalita. “Apo… kung kilala mo si Jolisa at nagtitiwala ka sa kanya, hindi mo dapat nararamdaman ’yan.”“I trust her…” bulong niya habang napapikit. Parang may kamay na sumasakal sa kanyang lalamunan. “But… I don’t trust Daniel.”Marahang natawa si Lola Beth. “Tyler… let her live her life!”Tahimik siya matapos marinig ang sinabi ng kanyang lola.... Let her live her life.Paulit-ulit iyong umalingawngaw sa isip niya haban
TYLER'S POV:Tahimik lang na nakatitig si Tyler sa cellphone niya, mahigpit ang pagkakahawak sa aparatong tila ilang araw nang naging dahilan ng kanyang frustration.Muli niyang pinindot ang pangalan ni Jolisa...Calling…Ilang segundo ang lumipas bago muling tumunog ang automated voice message.... "The number you are trying to call is out of service…"Mariin niyang ipinikit ang mga mata saka napamura sa ilalim ng hininga. Isang bwan na... Isang buong buwan na wala silang komunikasyon ni Jolisa.Sa hindi niya malaman na dahilan, bigla na lamang itong nawala na parang bula. Hindi na sumasagot sa messages, hindi matawagan, pati ang mga social media nito ay deactivated na rin. Tila kusang pinutol ang lahat ng koneksyon sa kanya.Napabuntong-hininga siya habang pinapatong ang ulo sa sandalan ng sofa. Aaminin niyang kasalanan din niya. Pagkatapos niyang umalis ng bansa, halos hindi siya nakipag-communicate kay Jolisa. Gusto niya itong bigyan ng oras at space para makapag-isip. Akala niya, m
Pagkasakay niya sa kotse ay agad niyang napansin ang isang napakalaking bouquet ng bulaklak sa backseat. Halos mapuno nito ang kalahati ng likurang upuan dahil sa laki. Imposibleng hindi iyon mapansin.Lihim siyang napabuntong-hininga. Pakiramdam niya ay alam na niya kung para kanino iyon kahit hindi pa nagsasalita si Daniel.Ilang segundo pa ay sumakay na rin ito sa driver’s seat. Ngunit nang mapansin nitong nakatingin siya sa bouquet ay tila bigla itong nailang.“Para pala sa’yo ’yan,” nahihiyang sabi nito habang umiiwas ng tingin. “Nadaanan ko lang kasi ’yung batang nagbebenta sa labas… naawa naman ako.”Napapikit siya sandali bago marahang napailing. “Daniel…” mahina ngunit seryoso niyang putol. “Ginamit mo na ’yang alibi na ’yan kagabi.”Napakamot ito sa ulo saka napatawa nang pilit. “Ganun ba? Buking na pala ako.”“Daniel…” muli niyang sabi. Ngayon ay tuluyan na siyang humarap dito. Ayaw na niyang paligoy-ligoy pa.“Alam mo namang kakabreak lang namin ni Tyler, ’di ba?”Natahimi
Pagdating nila sa bahay, naunang bumaba si Gray sa kotse at nagpatuloy na sa paglalakad. Ni hindi man lang siya inalalayan.Bakit ka niya aalalayan? Girlfriend ka ba niya? Saka, hindi ka naman kasing ganda ng Bianca na 'yon! Wag ka nang umasa na aalalayan ka pa ni Gray na 'yan. Hindi siya gentleman
"Anak!" Narinig niyang sigaw ng nanay niyang nakaupo sa isang sulok. Sa dami ng naiisip niya ay hindi niya napansin na andoon na siya sa fastfood. Dali-dali niyang pinuntahan ang ina at niyakap ito. "Nay! I missed you!" wika niya saka hinalikan ito sa pisngi. 60 na ang nanay niya… late na cya n
ROSABEL’S POV: Hmmp! Bad trip. Sinama-sama pa ako dito, hindi naman pala ako tutulungan. Akala ko ba ifa-familiarize ko daw ang lugar. ’Yun pala, ako lang mag-isa! Kanina lang, ang taas ng tingin niya kay Sir Gray. Nagpabago pa ang tingin niya dito dahil mabait ito sa kanya kahapon. Pero ngayon a
Si Hazel ang nag-order ng kape nila. Hinintay niya na lang ito sa pangdalawahang upuan doon. Ang mga empleyado na napapadaan sa kanila ay pinapansin naman siya pero may kakaibang tingin na hindi niya mawari.“Ma’am Fe, eto na ang kape natin.” Umupo ito sa tabi niya saka nilapag ang kape. May dalawa







