Share

EP. 12 : ไม่เล่น

Author: Phat_sara
last update publish date: 2026-08-16 04:58:19

“...เฮีย”

“อื้ม”

“...”

“เป็นอะไร”

“...”

“พริกไทย เป็นอะไร”

“เฮีย...ช่วยแกล้งเป็นแฟนให้พริกหน่อยสิ”

“...” ฉันไม่รู้ว่าที่เขาเงียบแล้วเอาแต่มองหน้าฉันอยู่ตอนนี้เขากำลังคิดอะไร อาจจะงง อึ้ง โมโห หงุดหงิด รำคาญ ไม่เข้าใจ หรืออะไรก็แล้วแต่ แต่ฉันรู้แค่ตอนนี้ฉันโกรธผู้หญิงพวกนั้นที่สุดเลย

ชอบแล้วไง? ชอบแล้วต้องร่านเหรอ? ชอบแล้วต้องแย่งเหรอ? ถ้าคัน ถ้าไม่มีศักดิ์ศรีฉันจับเขาปล้ำทพผัวตั้งแต่มัธยมไปแล้วพวกเด็กเปรต ถ้าฉันร่านฉันจะเก็บความซิงไว้ชิงโชคทำบ้าอะไรวะ!

“เฮียช่วยหน่อยได้ไหม”​ ฉันมองใบหน้าเรียบนิ่งของเขาแล้วขอร้องอีกครั้ง ยิ่งมองหน้าก็ยิ่งมั่นใจว่ามีแค่เฮียดีแลนนี่แหละที่จะทำให้ผู้หญิงพวกนั้นหน้าแตกหมอไม่รับเย็บโทษฐานที่กล่าวหาใส่ร้ายฉันจนแทบจะไม่เหลือความเป็นคน!

“...ไม่เล่น” เขามองฉันนิ่ง สายตาดุพอประมาณแล้วก็พูดออกมา

“ก็ไม่เล่นไงเฮีย พริกพูดจริง ๆ แกล้งเป็นแฟนให้หน่อย”

“บอกว่าไม่เล่นไงวะ”

“พริกก็ไม่ได้เล่น นะคะเฮียดีแลน ช่วยหน่อยได้ไหม ไม่ต้องออกสื่อ ไม่ต้องอะไรเลยแค่ช่วยเหลือด้วยการ... / ผู้หญิงคนเมื่อคืนเขาหึงผัวไม่จบรึไง”

จึก!

โดนคำถามกระแทกใจไปหนึ่งดอก แต่ต้องพยายามทำหน้าเข้มแข็ง ฝืนทำเหมือนไม่เป็นอะไร

“อื้อ น้องเขาไม่จบวันนี้ก็โพสระราน พริกรำคาญ”

หมับ!

“เฮ้ย!” ฉันนี่ล่ะที่อุทานเพราะเขาแย่งโทรศัพท์ในมือไป แต่กล้าแค่อุทานนะไม่กล้าแย่งกลับหรอก พอแย่งไปเขาก็อ่านโพสกับคอมเม้นท์ที่ฉันเปิดค้างไว้ แต่อ่านแค่แป๊บเดียวก็กดล็อกแล้ววางโทรศัพท์ฉันลง

“จะหาแฟนปลอม ๆ ไปหักหน้าคนพวกนี้งั้นสิ”

“ก็...มันหาว่าพริกไม่มีปัญญาหาผัว”

“ก็ไม่มีจริง ๆ ไม่ใช่เหรอวะ ถ้ามีต้องไปไหว้พระขอพรปล่อยปลาทำบุญอะไรแบบนั้นด้วยเหรอ?”

“...ชิส์!” พูดไม่ออก เถียงไม่ได้เลยสักคำ เออ ไม่มีก็ไม่มี

ครืด~

“เอ้า!” แล้วยังไงต่อ? ทำไมไม่พูดอะไรล่ะอยู่ ๆ ก็มาดึงจานเค้กฉันไปเฉยเลย นี่

“เฮียตกลงจะช่วย...อื้อ!”

“พูดมาก”​ ฉันร้องเพราะเขาตักเค้กป้ายเข้ามาที่ปากฉัน ฉันตกใจเลยร้องอุทานดังไปหน่อยแต่ดูเขาทำสิ!

ดูเขา...ทำ

“...” เฮียจะตักเค้กป้ายมาปากคนอื่นให้เลอะเทอะแล้วเอาคำนั้นเข้าปากตัวเองต่อหน้าตาเฉยไม่ได้นะ!

ดู...ดูเขาทำสิ!

“อร่อยดี ซื้อกลับไปกินอีกไหม” เขาตักเค้กเข้าปากเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นเป็นคำที่สองแล้วหันมาถามฉันที่กำลังนั่งมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของเขาอยู่ เขา...ประหลาดมากจริง ๆ

“ว่าไง?”

“...ไม่”

“กินต่อไหมล่ะ”

“...เฮียแกล้งแล้วใครจะมีอารมณ์กินต่อ กิน ๆ ไปเลย แล้วคราวหลังนะถ้าเฮียอยากกินก็สั่งไม่ใช่มาแย่งคนอื่นแบบนี้” หงุดหงิดนะเนี่ย ทั้งหงุดหงิดพฤติกรรมประหลาดของเขาทั้งหงุดหงิดที่โดนแย่งของกิน พอฉันบ่นเขาก็หันมามอง

“สั่งแล้วจะได้กิน?”

“แล้วใครมันสั่งแล้วไม่ได้กินล่ะ เฮียก็ลองสั่งสิ สั่งแล้วก็ได้กินเองนั่นแหละ!” นี่ไง หงุดหงิดไงเลยเผลอเสียงแข็งใส่ แต่หงุดหงิดจริง ๆ นะ เป็นอะไรชอบแกล้งฉัน ดูหน้าฉันด้วย คิ้วขมวดอัดกันแน่นเป็นขี้แข็ง ๆ ที่ติดอยู่ในลำไส้ใหญ่แล้ว

“อืม ถ้างั้นเอาพริกไทยมาให้กินหน่อย”

“...” เขา...พูดบ้าอะไร แล้วดูมองหน้าฉัน มองแบบนี้ทำไม

“ได้ไหม?” อย่ามามองหน้ากันแบบนี้เหมือนวันนั้นได้ไหม...

“...ประสาท”

“ฮึ ๆ ๆ ไปซื้อกลับบ้านไป เลือกให้หน่อยสักชิ้นวันนี้มีบอลจะเอาไว้กินตอนดู” เออดี กวนประสาทแล้วก็เปลี่ยนเรื่องหน้าตาเฉย

“นิสัยเสีย” ฉันเหน็บแนมแต่ก็ลุก ลุกแล้วคว้าโทรศัพท์เขามาเลยด้วย หมั่นไส้

แต่เดี๋ยวนะ...

เดินถึงหน้าแคชเชียร์แล้วแต่นึกอะไรขึ้นได้เลยเดินกลับไปหาพร้อมกับยืนข้างเขาแล้วชะโงกหน้าไปมองเขา

“ตกลงเฮียจะช่วยไหม?”

“เรื่องเป็นแฟนกันน่ะเหรอ”

“อาฮะ” ฉันรีบตอบแล้วพยักหน้าหงึกหงักรัว ๆ ไม่คิดว่าเฮียจะเข้าประเด็นได้เร็วขนาดนี้ พอฉันพยักหน้ารัว ๆ เขาก็มองฉันด้วยสายตาดุนิดหน่อยซึ่งฉันก็ไม่รู้ว่าจะมองดุทำไมนักหนาวะ

“บอกว่าไม่เล่น”

“ก็ไม่ได้เล่นไงเฮียแค่ให้แกล้งปะ... / อืม เป็นก็เป็น ฉันตกลงเป็นแฟนกับเธอแล้วรีบไปเลือกเค้กให้แฟนเธอสักที”

-สองวันต่อมา-

“พริกไทย”

“...”

“พริกไทย”

“...”

“พริก อย่าทำแบบนี้ขอร้อง”

“...” ฉันไม่พูด ไม่ตอบ ฉันแค่เดินไปตามทางของฉัน

เหอะ! เหมือนน่าสงสารเลยเนอะ เดินไปตามทางของฉัน แต่มันก็จริง ๆ นั่นล่ะเพราะฉันจะเดินไปหน้ามหาวิทยาลัยเพื่อขึ้นบีทีเอสและแน่นอนว่าทางเดินมันมีทางเดียว ปริ๊นซ์ก็เดินตามไม่หยุดทำให้คนมองกันเยอะเพราะมันเหมือนนักศึกษาสองคนกำลังเดินตามง้อกันมาก

แต่ฉันไม่สนแล้ว ใครจะมองก็มอง คิดว่าตั้งแต่แฟนเขาโพสคนไม่นินทาเหรอ นินทาสิ นินทากันเยอะเลย น่าโมโหชะมัด วันนี้เป็นวันจันทร์ที่โคตรเฮงซวยเลยเพราะฉันต้องเดินเข้าคณะพร้อมสายตาคนมองที่โคตรจะไม่ทำให้แฮปปี้หัวใจ

“พริกไทยกลับบ้านพร้อมกันขอร้อง”

“...” เสียงเรียกชื่อฉันเริ่มอ้อนวอนมากขึ้น หัวใจฉันก็เจ็บจี๊ดขึ้นมาไม่หยุด

ตื๊ด ตื๊ด~

...เฮียดีแลน

ระหว่างกำลังเดินพยายามไม่สนใจเสียงปริ๊นซ์หรือสายตาของใครเสียงโทรศัพท์ฉันก็ดังแล้วคนโทรมาก็คือเฮียดีแลน

ติ๊ด!

“ค่ะ”

(อยากให้ช่วยไหม)

“คะ?”

(อยากให้ช่วยไหม)

“คือ?”

(ตอบ)

“ก็...เฮียจะช่วยอะไรอ่ะ”

(ที่โดนเดินตามเหมือนหมาขอข้าวกินอยู่นั่นไง)

“ฮะ!” เดี๋ยวนะ! รู้ได้ไง! ฉันถามแล้วมองซ้ายมองขาวแบบสะบัดหน้ามองไม่สนใจเลยว่าปริ๊นซ์จะยืนอยู่ข้างหลัง เพราะตอนนี้ฉันกำลังตกใจว่าเฮียรู้ได้ไง! แล้วพอหันไปที่มองถนนข้างหลังเลยเห็นรถหรูที่ไม่ใช่ Supercar เสียงเลยไม่ดังกระพริบไฟสูงตอนฉันหันไปมองพอดีเป๊ะ

“เฮียเหรอ?”

(เปล่า)

“แล้วใครเปิดไฟสูงใส่พริกอ่ะ”

(แฟนเธอไงยัยลูกหมา)

“แฟน?”

(...)

“อ้อ~ แหะ ๆ ๆ ลืมไปค่ะ เพิ่งเคยมีแฟน”

(ฮึ!)

ติ๊ด!

อ้าววางสายไปแล้ว แต่วางพร้อมกับที่รถเคลื่อนมาหยุดตรงนี้นะ แล้วยังไงต่อดีเอ่ย? พริกไทยคนสวยต้องเดินไปหาคนหล่อแถมรวยอีกต่างหากรึเปล่านะ

“รถใคร คนรู้จักเธอเหรอ” ปริ๊นซ์ที่ยืนอยู่ข้างฉันถามขึ้น ฉันกำลังจะตอบเพราะมันคนละเรื่องกับที่ปริ๊นซ์พยายามจะคุยแต่คนบนรถดันเปิดประตูลงจากรถซะก่อน

“บอกให้รอ”

“คะ?”

“บอกให้รอที่คณะไง”

“...อ๋อ พริกจะออกไปซื้อขนมกินรอเฮียเฉย ๆ” ตอนแรกงงแต่ตอนนี้รับมุขทันแล้วเลยตอบเนียน ๆ

“เราจะกินอะไร”

“...” เรา สรรพนามบุรุษที่สองที่ใช้เรียกพริกไทยอาจจะดูธรรมดาทั่วไปใคร ๆ ก็ใช้ แต่พอมันออกมาจากปากสุดหล่อแต่นิสัยเสียอย่างเฮียมันเลยกลายเป็นเฮียเรียกฉันว่าเราได้...อ่อนโยนพิลึกมาก ขนลุก~

“จะกินขนมอะไรไง”

“ก็...ยังไม่รู้เลยค่ะ ว่าจะเดินดูก่อนเผื่อมีอะไรให้กิน”​

“ถ้างั้นไปกินขนมที่อื่น ข้างหน้าจอดลำบากโอเคไหม?”

“ก็... / หรือว่าอยากกินขนมข้างหน้าถ้างั้นเอารถไปจอดแล้วเดินไปด้วยกัน ยังไงก็ได้ตามใจเรา”

“...” เฮีย...

“พริกไทย ผู้ชายคนนี้คือคนเดียวกันกับที่ผับพี่เติ้ลไม่ใช่เหรอ แล้ว...เขาเป็นอะไรกับเธอทำไมต้องให้เขามารับด้วยพริกไทย” ปริ๊นซ์ที่ยังยืนข้างฉันถามขึ้น

“เป็น...” ฉันได้ยินคำถามของปริ๊นซ์นะคะ อ้าปากตอบออกมาหนึ่งวลีแล้วด้วยแต่ที่หยุดตอบเพราะสมองฉันกำลังคิดอีกอย่างต่างหาก

เขาเป็นอะไรไม่สำคัญหรอก ตอนนี้มันสำคัญที่เฮียดีแลนบางครั้งก็...น่ารักเหมือนกันเนอะ

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • LUV My Demon สยบหัวใจคุณชายปีศาจ   EP. 74 : วันนี้หรือวันไหน THE END

    -หนึ่งปีต่อมา-“แม่ง”“...คะ?” ฉันที่เพิ่งจะหย่อนก้นลงเก้าอี้เงยหน้ามองฝั่งตรงข้ามแล้วเอ่ยออกมาเบา ๆ ด้วยความสงสัยว่าฝั่งตรงข้ามเป็นอะไร“หงุดหงิด”“หงุดหงิดอะไรคะ”“ฮึ!”“เอ้า! พริกถามเฮียดี ๆ นะหงุดหงิดหนักกว่าเดิมทำไม”“...”“เป็นอะไร ตอบ”“...”“จะตอบไหมเฮียดีล” ฉันจ้องเขม็ง รู้ว่าเขาหงุดหงิดแต่ไม่กลัว หงุดหงิดอะไรก็ต้องบอกกันสินี่อะไรตื่นมากำลังจะกินข้าวเช้าด้วยกันอยู่ดี ๆ ก็สบถคำหยาบซะงั้น“เราก็น่าจะรู้ว่าพี่หงุดหงิดอะไร” เฮียดีแลนวางช้อนลงทำท่างอแงเหมือนจะไม่กินข้าวซะดื้อ ๆ“ก็หม่าม๊าเขาบอกฤกษ์ที่เฮียจะแต่งมันไม่ได้”“ฤกษ์? ฮึ! ฤกษ์อะไร ก็รู้ว่ามันไม่ใช่เพราะฤกษ์” เสียงสุดหล่อไม่เอ็นจอยสุด ๆ ไปเลยค่ะ“อีกแค่หกเดือนเองค่ะ เฮียก็รอหน่อยสิ”“แค่? เราใช้คำว่าแค่เหรอพริกไทย”“อาฮะ” ฉันพยักหน้ารับง่าย ๆ เพราะคิดแบบนั้นจริง ๆ“แม่ง...รักกันจังเลยนะแม่ผัวกับลูกสะใภ้”“เอ้า! อะไรของเฮียเนี่ย”“ฮึ!” เฮียดีแลนแค่นเสียงแล้วยกแก้วกาแฟขึ้นดื่ม ดื่มเสร็จก็เมินฉันด้วยการหันไปมองที่ระเบียงซะงั้น“เฮียดีล อย่ามางอนพริกแบบนี้นะ”“เธอไม่อยากแต่งเร็วก็เรื่องของเธอสิวะยัยลูกหมา แต่พี่อยากแต่งเร็ว ๆ

  • LUV My Demon สยบหัวใจคุณชายปีศาจ   EP. 73 : ใจเขา ใจเรา

    “จะคุยอะไรกับพี่พูดมาเลย แต่ไม่ต้องอยากได้คำตอบที่เราถามนะ คำตอบที่รู้อยู่แล้วจะถามทำไมวะยัยลูกหมา”“ฮ่า ๆ ๆ โอเคค่ะ ถ้างั้นพริกพูดเรื่องที่พริกอยากพูดเลยนะ”“อื้ม ว่ามาพี่รอฟังอยู่”“พริก...จะไม่แต่งงานกับเฮียนะ”“...”“เฮีย...” ฉันเรียกเขาเบา ๆ เพราะหลังจากได้ยินคำพูดประโยคก่อนหน้านี้จากฉันเฮียดีแลนก็นิ่งทันที“คือ?”“ก็... / อธิบายให้ชัดหน่อยที่บอกว่าจะไม่แต่งงานกับพี่เหตุผลมันคืออะไร” พูดได้แค่วลีเดียวเขาก็พูดแทรก แต่ภายใต้ใบหน้าเรียบนิ่งสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยและความไม่เข้าใจน้ำเสียงเขากลับไม่ได้มีความหงุดหงิดหรือโมโหฉันเลยแม้แต่นิดเดียว“พริก...ไม่พร้อมแต่งงานกับเฮียค่ะ พริกกับพี่เติ้ลยังติดหนี้เฮียอยู่ ตอนนี้พริกคิดแค่เรื่องเดียวคืออยากใช้หนี้เฮียให้หมดก่อนแล้วค่อยคิดเรื่องอื่น แต่พริกก็ไม่รู้ว่าวันไหนที่เราสองคนพี่น้องจะใช้หนี้หมดเลยคิดว่า...คงจะไม่แต่งงานกับเฮียดีกว่า” คำอธิบายของฉันทำให้เขาระบายรอยยิ้มอบอุ่นออกมาบาง ๆ แต่ถึงจะแค่บาง ๆ ฉันกลับอบอุ่นไปถึงขั้วหัวใจ“จะทิ้งพี่รึไง” เฮียดีแลนถามพร้อมกับใช้หลังมือไล้แก้มฉันเบา ๆ ทำเอาฉันใจเต้นไม่เป็นจังหวะได้ง่าย ๆ“เปล่า พริก

  • LUV My Demon สยบหัวใจคุณชายปีศาจ   EP. 72 : เรื่องพื้นฐาน

    “ขอบคุณนะคะ” ฉันเอ่ยคำขอบคุณสุดหล่อของฉันทันทีที่เขาเดินเข้ามาในบริเวณบ้าน“เปลี่ยนเป็นจุ๊บแก้มสักหนึ่งครั้งได้ไหม”“คะ?” ฉันเปล่งคำนี้ออกมาสั้น ๆ ด้วยความแปลกใจ ขอจุ๊บแก้มนี่นะ? แต่พอเห็นฉันดูงง ๆ คนตรงหน้าก็ระบายรอยยิ้มบาง ๆ ที่ดูอ่อนโยนมากมาให้ แต่ความจริงตั้งแต่เกิดเรื่องร้ายแรงขึ้นรอยยิ้มของคนตรงหน้าก็ดูอ่อนโยนมากแบบนี้เสมอนะ เมื่อก่อนก็อ่อนโยนอยู่แล้วล่ะแต่ตอนนี้อ่อนโยนมากขึ้น เหมือนเขายิ้มเพื่อส่งความอบอุ่นมาให้ฉัน เหมือนเขาใช้รอยยิ้มเป็นสื่อกลางเพื่อบอกให้ฉันรู้อยู่เสมอว่าเขาจะอยู่ข้าง ๆ เป็นที่พักพิงให้ตลอดไปไม่ว่าจะเกิดเรื่องอะไรร้ายแรงแค่ไหนก็ตาม“อยากจุ๊บแก้มเรา ได้ไหม”“ต้องขอด้วยเหรอคะ” ไม่ได้อ่อยนะแต่ระดับเฮียจะจุ๊บแก้มเมียนี่ต้องขอด้วยเหรอ? ถามจริง?“ฮึ ๆ ๆ ขอสิ เวลานี้ไม่ใช่เวลาที่จะมาสวีทกันนี่ พี่จะจุ๊บเราสุ่มสี่สุ่มห้าได้ยังไง เกิดพี่เข้าไปจุ๊บแต่เรากำลังรู้สึกไม่โอเคกับเรื่องอะไรสักเรื่องพี่ว่ามันคงไม่ดี” เขา...น่ารักจัง พอได้ฟังเหตุผลของการที่เขาเอ่ยปากขอจุ๊บแก้มฉันก็เข้าใจอย่างกระจ่างแจ้งว่าเขารู้สึกยังไงเลยรีบส่งรอยยิ้มน่ารัก ๆ กลับไปให้“จะอยู่ในอารมณ์ไหนแก้มพ

  • LUV My Demon สยบหัวใจคุณชายปีศาจ   EP. 71 : โล่ง - ไม่โล่งใจ

    “กินอีกไหมลูกเดี๋ยวให้เฮียดีลปอกให้”“ไม่แล้วค่ะหม่าม๊า หนูอิ่มแล้วค่ะ” ^^ ฉันปฏิเสธพร้อมกับส่งยิ้มให้คนถาม“แต่ม๊าว่าหนูพริกกินน้อยไปนะลูก” สีหน้าเป็นห่วงของหม่าม๊าทำให้ฉันอมยิ้มแต่ไม่ได้พูดอะไรมากกว่านี้ ฉันกินน้อยจริง ๆ นั่นล่ะแต่กินมากกว่านี้ไม่ไหวแล้วเพราะเท่าที่กินเข้าไปก็ฝืนสุด ๆ“พริกไทยเพิ่งเจอเรื่องเครียดมานะครับหม่าม๊าเลยกินได้น้อย แต่เดี๋ยวหายเครียดก็กินเยอะเอง หม่าม๊าไม่ต้องห่วงนะครับถึงตอนนั้นร้องจะกินจนลูกชายหม่าม๊าป้อนไม่ไหวแน่นอน” เฮียดีแลนที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ ช่วยพูดกึ่งแซวฉัน“โอเคจ้ะ ถ้างั้นก็หายเครียดไวไวนะลูกนะ เรื่องมันผ่านไปแล้วอย่าเก็บมาคิดจนทำร้ายตัวเองเด็ดขาด” ท่านปลอบโยนพร้อมกับเอามือลูบหัว สายตาของหม่าม๊าเต็มไปด้วยความห่วงใย ที่สำคัญท่านมาเยี่ยมเร็วมาก หลังจากที่ฉันฟื้นได้ไม่ถึงครึ่งชั่วโมงหม่าม๊าก็มาถึงที่นี่แล้ว ตอนที่ท่านเข้ามาในห้องท่าทางท่านร้อนรนมาก ฉันสัมผัสได้ทุกความรัก ความห่วงใยจากผู้ใหญ่วัยกลางคนตรงหน้าที่มีให้เด็กผู้หญิงธรรมดา ๆ อย่างฉันน้ำตาถึงได้คลอออกมาไงคะ“ค่ะหม่าม๊า” ฉันยิ้มรับ อย่างน้อยในความโชคร้ายก็ยังมีโชคดีเกิดขึ้นกับแกนะพริกไทยเพราะต่อ

  • LUV My Demon สยบหัวใจคุณชายปีศาจ   EP. 70 : แพม

    “หุบปากซะไอ้เหี้ย!”“เธอนั่นล่ะที่ต้องหุบปากถ้าไม่อยากให้คลิปหลุด!”“ไง! มึงจะฆ่ากูเลยไหม? กูรู้ว่าในห้องนี้มีปืน ไปเอามายิงกูเลยถ้ามึงคิดว่าคลิปที่กูเอากับเมียมึงมันจะไม่... / มันไม่มีคลิปอะไรทั้งนั้นล่ะ! ถ้าจะมีก็คงมีแค่ฉันที่เลิกโง่แล้วส่งคนอย่างแกไปลงนรก!”ขวับ!“...แพม!”“...น้องแพม?” ฉันเองก็ตกใจที่ได้เห็นบุคคลที่สี่ไม่ต่างจากปริ๊นซ์ แต่ฉันแค่ไม่ได้ตกใจเท่าปริ๊นซ์ที่ตอนนี้แสดงอาการหน้าตื่นจนเห็นได้ชัดแพมหรือยัยน้องแพม อดีตแฟนของปริ๊นซ์ที่อยู่ ๆ ก็หายไปจากมหาวิทยาลัยชนิดที่ไม่มีใครได้ข่าวคราวเลยสักคน มีข่าวลือว่าซิ่วไปเรียนที่อื่นเพราะเลิกกับปริ๊นซ์เข้าหูอยู่บ้างแต่ฉันก็ไม่ได้ตามหาความจริงเพราะอยู่ในช่วงที่กำลังอินเลิฟกับเฮียดีแลนอีกอย่างก็ไม่รู้จะไปสนใจเรื่องของคนที่เขาไม่ชอบเราไปเพื่ออะไรด้วย แต่วันนี้แพมกลับปรากฏตัวที่นี่ ในคอนโดของคนรักฉันที่สำคัญยังเพิ่งโผล่ออกมาจากห้องนอนเล็กที่เฮียดีแลนเคยให้ฉันไปอยู่ตั้งแต่แรกที่มาอยู่ที่นี่ด้วยนี่มันอะไรกัน?“ไง ตกใจเหรอคะพี่ปริ๊นซ์ ไม่สิ ตกใจเหรอ...ไอ้สารเลว” แพมจ้องปริ๊นซ์แล้วเดินออกมาจากห้องนั้นช้า ๆ ออกมาพร้อมกับสิ่งที่ทำให้ฉันขาสั

  • LUV My Demon สยบหัวใจคุณชายปีศาจ   EP. 69 : ท้าทาย

    แอด~ประตูคอนโดถูกปริ๊นซ์ผลักเข้าไปให้เปิดออก ภายในห้องไม่ได้สว่างจ้าแต่ก็มีแสงสว่างเพราะไฟถูกเปิดไว้ เห็นไฟแค่นี้ฉันก็รู้แล้วว่าเจ้าของห้องอยู่ในนี้ ถ้าอยู่คนเดียวเฮียดีแลนไม่เปิดไฟทั่วห้องอยู่แล้วฉันรู้“เอามือออกไปปริ๊นซ์” ฉันบอกปริ๊นซ์ที่ลงน้ำหนักมือมาที่เอวฉันมากขึ้นเบา ๆ แต่ยิ่งห้ามก็เหมือนยิ่งยุสินะฉันลืมไป“ฮึ ๆ ๆ แค่กอดไอ้ห่านั่นไม่ขาดใจตายหรอก”“...” ฉันไม่ต่อปากต่อคำ เลือกที่จะเงียบเพราะไม่อยากพูดให้มันกลายเป็นการยั่วยุให้ปริ๊นซ์อยากเอาชนะมากขึ้น บอกตรง ๆ นะคะว่ากลัวเฮียดีแลนเป็นฆาตกรเร็ว ๆ นี้มาก และฉันมั่นใจว่าตอนนี้คนของฉันเขาคงรู้แล้วว่าห้องเขามีคนเข้ามาแต่เขาแค่ยังไม่ออกมาแสดงตัวก็เท่านั้น“เข้าไปสิ” ปริ๊นซ์ดันเอวฉันเบา ๆ ฉันเลยเดินเข้ามาในห้องตามคำสั่ง ใจก็เริ่มเต้นรัวเพราะไม่อยากให้คนรักของตัวเองรู้สึกแย่ไปมากกว่านี้หมับ!“...” ฉันตั้งใจจะเดินให้เร็วเพื่อออกห่างจากปริ๊นซ์ แต่ก้าวขาได้สองก้าวปริ๊นซ์ก็ตามมากอดเอวเอาไว้ทำให้ฉันนิ่งไปชั่วขณะด้วยความรู้สึกรังเกียจรังเกียจ ขยะแขยง อยากอาเจียน แค่ยืนใกล้ ๆ ก็แทบจะไม่อยากหายใจใช้อากาศร่วมแล้วแต่นี่ปริ๊นซ์มาสัมผัสร่างกายมัน

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status