CHAPTER TWO

Bago pa siya makagalaw, nakapasok na ang mga tauhan ng Daddy niya sa loob ng consultation room.

“Miss, huling pagkakataon na namin ’to. Kung hindi ka pa sasama sa ’min, mapipilitan na kaming gumamit ng dahas.”

“Subukan niyo, malalagot talaga kayo kay Daddy!”

Lumapad ang ngiti ng kanang kamay ng ama niya. “Si Don Ernesto na mismo ang nagsabi.”

Mariing kumuyom ang mga kamay ni Erzel. Hindi ito ang unang beses na pinuntahan siya ng mga tauhan ng Daddy niya, pero ito ang unang beses na nahuli siya ng mga ito. Hayss… Bahala na nga.

Ramdam na ramdam ni Erzel ang panginginig ng mga tuhod niya habang naglalakad papalapit sa binatang kalmadong nakaupo sa tapat ng mesa. Huminto siya sa harapan nito at pikit-matang umupo sa kandungan ng binata. Hindi naman ito nagreklamo, hindi rin siya itinulak. Dahan-dahan niyang iminulat ang mga mata, mabilis niyang ikinawit ang mga braso sa batok nito, at confident na humarap sa mga tauhan ng Daddy niya.

“Paki sabi kay Daddy,” malambing niyang sabi kahit ramdam niya ang init ng mga pisngi niya, “hindi ko na kailangang umuwi para magpakasal sa kung sino mang poncio pilatong nirereto niya sa akin, dahil… I’m already married.”

“Right, husband?”

Pero parang walang narinig ang lalaki. Para bang nabibingi na siya sa lakas ng kabog ng dibdib niya. Hindi siya makagalaw habang unti-unting umiinit ang katawan niya sa sobrang lapit ni Erzel. Pinagpapawisan na siya nang husto. Ngayon lang kasi may babaeng basta na lang lumapit at umupo sa kandungan niya nang ganoon.

Bahagya namang natawa ang kanang kamay ng Daddy niya. “Mukhang hindi naman kayo mag-asawa, Miss. Hindi nga nagsasalita, eh.”

Unti-unting naningkit ang mga mata ni Erzel sa inis. “Hindi talaga magsasalita ’yan dahil pipí siya!” singhal niya sa mga ito. “Kaya pwede ba?! Magsilayas na kayo sa harap ko bago ko pa kayo gawing palaka!”

Dali-dali namang nagsilabasan ang mga ito kasama ang assistant niya.

Akmang tatayo na si Erzel nang bigla siyang hinatak ng binata pabalik sa kandungan nito.

“Hoy, feel na feel mo naman, ano?! Wala na sila. Tapos na ang palabas!” Pero sa halip na bitiwan siya, mahigpit siyang niyakap nito.

“Five minutes. Don’t move,” bulong nito na para bang nahihirapan sa paghinga.

“B-bakit? Okay ka lang ba?”

Pero hindi man lang siya sinagot nito.

Dahan-dahang pumikit si Erzel at pinakiramdaman ang lalaki. Isang maling galaw lang talaga nito at tiyak na makakatikim ito ng suntók sa kanya. Saglit siyang napatingin sa suot niyang relo. Tatlong minuto na silang nasa ganoong posisyon, pero wala naman itong ginawang masama sa kanya. Hindi rin naman niya naramdaman na kailangan niyang lumayo o pumiglas. Hindi niya maintindihan kung bakit, kahit ngayon lang sila nagkita, panatag ang loob niya sa piling nito.

Pagkaraan ng eksaktong limang minuto, kusa na itong kumalas sa pagkakayakap sa kanya.

“O-okay ka lang ba?” wala sa loob na tanong niya sa binata.

Ngumiti naman ito at tumango.

“Yung kanina pala, sorry, nadamay ka pa. Ang kulit kasi ni Daddy! Pinapauwi na ’ko sa ’min para magpakasal sa taong hindi ko naman kilala!”

“Bakit hindi mo subukang kilalanin? Malay mo, magustuhan mo naman pala. Or else, may boyfriend ka na.”

Kusa namang umikot ang mga mata ni Erzel. Hindi talaga siya komportableng pag-usapan ang ganitong bagay. Mabilis niyang hinatak ang upuan at umupo sa tapat nito.

“Hayss. Kaysa pag-usapan natin ang buhay ko, bakit kaya hindi na lang ikaw ang magkwento? Ano ba talagang sadya mo sa ’kin?”

“Bago ko sagutin ’yan, I’m Juan Miguel Cervantez.” Sabay lahad nito ng kamay.

Magalang naman niyang tinanggap iyon. Malamig ang kamay nito. Kinakabahan ba siya? “Erzel.”

“Sa totoo lang, matagal na kitang hinahanap Miss Erzel. May nakapagsabi kasi sa ’kin na magaling ka raw.”

Kusa naman siyang napayakap sa sarili. “Hoy, Mr. Cervantez, anong magaling ang pinagsasabi mo diyan?! Hindi ako gano’ng klaseng babae, ha!”

Inihit naman sa kakatawa si Juan Miguel sa naging reaksyon ng dalaga.

“Hoy! Tumigil ka nga!” Pero kahit anong pagbawal niya ay patuloy pa rin ito sa kakatawa, hanggang sa mahawa na rin siya sa pagtawa nito.

“Ang ibig ko kasing sabihin, magaling ka raw na albularyo.”

Kusa namang tumulis nang bahagya ang nguso ni Erzel habang nakatingin sa kanya. “Eh, malay ko ba kung anong sinabi sa ’yo ng nagsabi no’n!”

“Alam mo, Miss, kung wala kang ginagawang mali, hindi mo kailangang matakot o mag-alala sa kung anumang sasabihin ng iba tungkol sa ’yo. Saka, hindi naman lahat naniniwala sa sabi-sabi.”

Kusang lumapad ang ngiti ni Erzel. “Thanks. So, ano ngang sadya mo?”

Kusang nawala ang ngiti sa labi ng binata. “Isinumpa ako.”

Bahagyang natigilan si Erzel habang nakatitig sa binata. Hinintay niyang bigla itong tumawa at sabihing nagbibiro lang siya, pero nanatili itong seryoso.

“Ano’ng sabi mo?”

“Isinumpa ako,” ulit niya. Saka ngumiti nang mapait.

Napakurap si Erzel. “Seryoso ka ba? Baka pinagtitripan mo lang ako, ha! Tatamaan ka talaga sa ’kin!” Sabay amba pa niya na para bang manununtok.

Tumango lang si Juan Miguel.

“Sorry, ha. Hindi ko lang talaga in-expect. Mukha ka naman kasing disente at may pinag-aralan. P-pero bakit ka naniniwala sa sumpa?”

“Dahil nangyari na mismo sa ’kin. At alam mong wala sa estado ng buhay ’yan dahil kapag sinumpa ka, sinumpa ka, at habang-buhay mo nang dadalhin ‘yon. But here I am, hoping… na sana… matulungan mo ’kong maputol ang sumpang dala-dala ko.”

Mariing napapikit si Erzel. Sa lahat ng mga naging kliyente niya, si Juan Miguel pa lang ang nakilala niyang parang may mabigat na pinagdadaanan. Karaniwan kasi sa mga VIP clients niya, naghahanap lang ng taong makikinig sa kanila at makakausap. Hayss…

“Bukod sa ’kin, may nilapitan ka na bang iba?”

“Sa totoo lang, halos lahat ng pinakamagagaling na doktor sa loob at labas ng bansa napuntahan ko na. Pati mga albularyo sa kung saan-saang lugar, pero sa huli, pineperahan na lang nila ’ko. Ikaw na lang talaga ang pinakahuli sa listahan ko na puwedeng makatulong sa akin pero… kung pati ikaw mabibigo rin… Siguro dapat ko na lang tanggapin na ganito na lang ako habang-buhay.”

“Wait, bago ka mag-jump into conclusion, paano mo ba nasabing isinumpa ka?”