CHAPTER THREE

Kusang napaurong si Mrs. Evangelista nang makita kung sino ang lalaking kaharap niya. 

"Ikaw na naman. Hindi ba't sinabi ko na sa 'yo na hindi ako sasama?!" mariing bulong ni Erzel habang inaayos ang sarili niya. Pero ngumiti lang ang binata na para bang hindi natatakot sa mga tingin niya.

Akmang tatalikod na si Erzel nang bigla siyang bumaling kay Mrs. Evangelista.

"Alam mo ba kung bakit ako nakikipagkita sa asawa mo?"

Napakurap ang ginang.

"Client ko rin siya." Bahagyang natawa si Erzel. "Hindi ko naman talaga dapat sabihin 'to, pero dahil sa ginawa mo, pagbibigyan na kita. Gusto ka sana niyang i-surprise sa anniversary n'yo."

Lalong nanlaki ang mga mata nito.

"Ako rin ang nag-recommend ng cream na ibinigay niya sa 'yo." Dahan-dahan siyang lumapit sa ginang. "Gusto ka niyang pasayahin at maramdaman mo kung gaano ka niya kamahal..." Humugot siya ng malalim na hininga. "Pero hindi niya magawa dahil sa kapal ng bulbòl mo!"

Napasinghap ang lahat.

"I-ikaw—" natigilan si Mrs. Evangelista. "Bakit hindi mo sinabi sa akin kanina?"

"Dahil confidential ang lahat ng pinag-uusapan namin! Pero dahil sa ginawa mo ngayon, baka tuluyan nang mahulog ang asawa mo sa amiga mong mas mabango at mas makinis kaysa sa 'yo!"

Tahimik ang buong lobby.

"Tandaan mo 'to, Madam." Tinuro niya ito. "Hindi porket kasal na kayo, pababayaan mo na ang sarili mo at ang marriage n'yo. Kaya kung ako sa 'yo, puntahan mo na ang asawa mo."

Bahagya siyang ngumisi.

"Ikaw rin..." Lumapit siya nang kaunti. "Baka ibang putahe na ang kainin ng asawa mo."

Hindi na nakapagsalita si Mrs. Evangelista. Halos takbuhin nito ang p***o palabas ng hotel.

"Wait!"

Agad itong napatigil at dahan-dahang lumingon kay Erzel.

"Y-yung bayad." Nakangising bulong ni Erzel.

Napapikit na lang ang ginang sa inis bago naglabas ng pera at mariing inilapag iyon sa mesa. Wala na itong sinabi at tuluyan nang umalis. 

Mabilis namang lumapit si Erzel sa mesa at kinuha ang pera.

"Interesting..." nakangiting sabi ng lalaki.

Bahagya siyang bumaling sa mga taong may hawak na cellphone.

"Delete them."

Nagkatinginan ang mga ito. Ang ilan ay kusang napaatras, habang ang iba naman ay nag-iwas ng tingin. Kitang-kita ang pag-aalinlangan at takot sa mga mukha nila.

"Now."

Wala nang nangahas tumutol. Halos manginig ang mga kamay nila sa pagbubura ng mga larawan at video sa harap niya, na para bang may mas malaking kapalit ang pagsuway kaysa sa simpleng pagkawala ng mga kuhang iyon.

Samantala… Pagdating ni Erzel sa parking lot, saglit  siyang napasandal sa pader. “Shit!” nakatingalang bulong niya nang biglang  tumulo ang luha niya. “Mukhang magpapalit na naman ako ng trabaho…” dagdag pa niya sabay buntong hininga. 

"Here." Sabay abot nito ng panyo kay Erzel. 

Agad naman niyang kinuha ‘yon at suminga. "P-parang wala naman akong sipon?" kunot-noong sabi niya sabay abot ng panyo pabalik sa binata. "Kung may sasabihin ka, sabihin mo na dahil may raket pa ‘ko."

Tiningnan lang siya nito mula ulo hanggang paa na para bang sinusuri ang kabuuan niya. "Ayos ka lang ba? May masakit sa ‘yo? Tara pa-check kita sa hospital.” sabay hawak nito sa braso niya.

“Ayos lang ako, makakaalis ka na.”

“Hindi ako aalis, hangga't  hindi ka sumasama sa ‘kin.” seryosong sabi nito. 

Agad namang tinanggal ni Erzel ang pagkakahawak nito sa braso niya. Wala siyang sinabi at diretsong sumampa sa motor niya.

"A-anak ng?!" gulat niyang sigaw nang biglang umangkas ang lalaki sa likod niya at mahigpit na yumakap sa baywang niya. "Baba!" galit niyang utos, pero hindi man lang ito natinag sa kinauupuan. 

"Talagang inuubos mo ang pasensya ko, ha!" inis niyang bulong sabay pinaharurot ang motor niya. Ilang beses niya itong iniliku-liko at lalo pang binilisan ang takbo, pero hindi pa rin bumibitaw ang lalaki. 

Huminto si Erzel sa isang karinderyang bukas pa kahit lampas alas-diyes na ng gabi. "Baba na!" nakasimangot niyang sabi. Agad namang bumaba ang lalaki at sumunod sa kanya papasok sa loob. 

“Manang, dalawang beef mami." 

“Kaya mo bang ubusin ‘yon?” wala sa loob na tanong ng binata. 

“Siyempre hindi, ‘yung isa para ‘yon sa kasama ko.” 

Agad namang napakurap ang binata, “M-may kasama ba tayong h-hindi ko nakikita?” 

Humagalpak naman ng tawa si Erzel. “Sira! I mean, para sa 'yo 'yung isa. Basta... 'wag mo nang sabihin kay Daddy 'yung nangyari kanina, ha? Ayokong mag-alala pa siya sa 'kin.” 

“S-sino bang Daddy mo?” kunot-noong tanong nito. 

Saglit na natigilan si Erzel. Matagal niyang tinitigan ang lalaking kaharap, saka bumuntong hininga. “Niloloko mo ba ‘ko?!” sabay hatak nito sa tainga ng binata.  

“A-aray ano ba?! Miss hindi ko nga kilala ang Daddy mo okay?!” 

Agad naman siyang binitawan ni Erzel. “Kung ganon sino ka ba?” 

“I'm Juan Miguel Cervantez, the owner of JMC hotel na pinanggalingan natin kanina.” sabay lahad ng kamay nito. Magalang naman tinanggap ni Erzel ‘yon. 

“Pfth!” napakagat siya ng labi para pigilan ang tawa. “Kaya pala parang nakakita ng multo ‘yung mga tao sa hotel kanina!” bulong niya. “Delete them, now!” mapang-asar niyang gaya sa boses nito. “Kahit ako matatakot eh!” tumatawang biro niya.

“Ayoko lang ma-issue ‘yung hotel that’s it.” 

“Hotel nga ba?” Bahagya siyang napangiti habang unti-unting inilalapit ang mukha niya kay Juan Miguel. “O ako?”

Bigla namang umiwas ng tingin si Juan Miguel. Pero agad din hinawakan ni Erzel ang baba nito at marahang ibinaling ang mukha nito paharap sa kanya. 

“Miss...” mababa ang boses nito.

“Kung totoo ngang hindi ka tauhan ni Daddy at owner ka ng JMC Hotel...” Lumapad ang ngiti sa labi ni Erzel habang nakatitig sa namumula at pinagpapawisang mukha nito. “Bakit mo ‘ko sinusundan? Stalker ka ba?”

Hindi sumagot si Juan Miguel. Sa halip, diretso lang siyang tiningnan sa mga mata.

“Sa totoo lang, matagal na kitang hinahanap.”

Bahagyang tumaas ang kilay ni Erzel. “Talaga?” Ngumisi siya. “Sa pagkakaalam ko wala naman akong utang sa ‘yo? Hindi rin naman kita naging kliyente bakit mo ‘ko hahanapin?”

Bahagyang ngumiti si Juan Miguel. “Dahil kailangan ko ng tulong mo.”

“Wow...” Napahalukipkip si Erzel. Pailing-iling na para  bang hindi makapaniwala sa naririnig niya.

"Sorry to say this, pero hindi kita tatantanan hangga't 'di mo ako tinutulungan." 

Agad namang napaawang ang labi ni Erzel.

“Ikaw na lang kasi ang pag-asa ko.”