CHAPTER THREE

Napalunok ng sariling laway si Juan Miguel. Para bang bigla na lang siyang nag-alangan kung dapat pa ba niyang sabihin ang problema niya. Pare-pareho naman ang reaksyon ng mga taong nilapitan niya. Kung hindi siya pinagtawanan, ininsulto naman ang pagkatao niya. Bigla na lang siyang tumayo at tumalikod. Aalis na lang siya.

Pero bago pa man siya makahakbang palabas, may kamay na bigla na lang humawak sa braso niya.

“Saan ka pupunta?”

Dahan-dahan siyang lumingon dito. “Uuwi na. Sorry, sinayang ko lang ang oras mo.”

Marahang ngumiti si Erzel at humarap sa binata.“Hindi ko alam kung gaano kabigat ’yang dinadala mo rito…” sabay tapik nito sa dibdib ng binata. “Pero payong kaibigan lang, huwag mo nang hintayin ’yung araw na maipon lahat ng baggage na ’yan sa loob mo. Dahil sigurado ako… kapag napuno ka, bigla ka na lang sasabog.” 

Agad namang hinuli ni Juan Miguel ang kamay ni Erzel at mabilis na inilayo sa dibdib niya.

 “Alam kong ngayon pa lang tayo nagkakilala, pero promise.” Sabay taas ng kanang kamay ni Erzel na parang nanunumpa, “Anuman ang mapag-usapan natin ngayon, sa atin lang ’yon. Hindi kita huhusgahan, at mas lalong hindi kita pagtatawanan.” Bahagya siyang ngumiti. “Makikinig lang ako at gagawin ko ang lahat ng makakaya ko para matulungan ka.”

“Fine.” Muli siyang umupo. “H-hindi ako...” Napayuko siya at mariing tinakpan ang mukha gamit ang dalawang palad. Ilang segundo siyang nanatiling ganoon. Ilang beses siyang huminga nang malalim bago tuluyang naglakas-loob. “H-hindi ako tinítigásan.”

Mariing kinagat ni Erzel ang labi niya. Problema nga. “Ituloy mo lang.”

Diretsong tumingin sa kanya si Juan Miguel. Akala niya pagtatawanan siya ni Erzel. Na makikita na naman niya ang parehong tingin ng pangungutya at awa na ilang beses na niyang naranasan. Pero hindi.

“Honestly, hindi ko alam kung kailan talaga ’to nagsimula.” Mahigpit niyang ikinuyom ang dalawang kamao. “Basta ang naaalala ko lang, may babaeng... nagkagusto sa ’kin noon. Pero tinanggihan ko siya dahil hindi ko naman siya type, at isa pa, may girlfriend ako.” Saglit siyang natigilan. “Tapos bago siya umalis, sinabi niya kung hindi ako mapapasakanya, sana raw hindi na rin ako tigásan.”

Napasinghap si Erzel.

“Pero siyempre, hindi naman ako naniwala. Sa isip-isip ko, masama lang ang loob niya sa ’kin. Kaya niya ’yon nasabi.” Napabuntong-hininga siya. “Pero pagkatapos ng araw na ’yon, naaksidente ako. Paggising ko, nasa ospital na ’ko. Wala namang kakaiba, hanggang sa...” Bahagya siyang napayuko. “Hanggang sa napansin kong hindi na ako... normal.” Pilit siyang napalunok. 

“Iyon din ang dahilan kung bakit unti-unting nanlamig ang relasyon namin ng ex-fiancée ko... Hindi ko na kasi siya nasa-satisfy. Kaya nung nag-decide siya na makipaghiwalay, wala akong nagawa kundi pumayag... dahil ako ang problema. And she deserves the best.”

Napasinghap siya hanggang sa tuluyan nang pumatak ang mga luha niya. Pahigpit nang pahigpit ang paghinga niya. Ilang ulit na umawang ang mga labi niya, ngunit sa halip na mga salita, impit na hikbi lang ang kumawala.

Unti-unting humakbang si Erzel papalapit sa kanya, bahagya itong yumuko at marahan siyang niyakap.

Mas lalong napaiyak si Juan Miguel habang nakayuko sa balikat ng dalaga. Ilang minutong walang nagsalita. Tanging pigil na paghikbi lang ni Juan Miguel ang naririnig sa buong consultation room habang marahang tinatapik ni Erzel ang likod niya.

“Alam mo…” Mas naiinis pa ’ko sa ex-fiancée mo kaysa sa sumumpa sa ’yo. Biruin mo, iniwan ka talaga niya dahil lang sa gano’n?!”

Napabuga siya ng hangin habang nakapamewang sa harap ni Juan Miguel. “Oo. Siguro nga importante ang séx sa isang relasyon. Pero sapat bang dahilan ’yon para iwan ka niya? Hayss! Nakakainis! Hindi naman sa jinu-judge kita pero… Ganung klaseng partner ba ang gusto mong pakasalan? ’Yung basta ka na lang iiwan kapag hindi mo na naibibigay ’yung satisfaction na hinahanap niya?”

Saglit na natahimik si Juan Miguel. Sa dami ng babaeng nakilala niya, ngayon lang siya nakakita ng ganitong klase ng babae—bóld and genuine. Napatitig siya sa mukha nito. Namumula ang mukha ni Erzel at bahagyang lumalaki ang butas ng ilong sa inis. Bahagya siyang napangiti hanggang sa marahan siyang natawa.

“Hoy! Ano na namang tinatawa-tawa mo?!”

“Wala... Ang ganda mo kasi kapag naiinis ka.”

Bigla naman siyang inirapan ni Erzel at marahang itinulak. “Tsk! Ewan ko sa ’yo.”

Akmang tatalikod na ito nang biglang hawakan ni Juan Miguel ang kamay niya. “Kung aalukin kita ng kasal ngayon... papayag ka ba?”

Bahagyang natigilan si Erzel. Nagbibiro ba siya? Pero bago pa siya makasagot, bigla namang tumunog nang malakas ang cellphone niya. Agad siyang napangiti nang makita ang pangalan ng VIP client niya sa screen.

“Yes, hello!” matamis niyang bati.

“Baby girl, kailangan kita. Magkita tayo sa hotel, okay? I’ll send the address.”

Agad namang nawala ang ngiti ni Juan Miguel nang bahagya niyang marinig ang malalim na boses ng lalaking kausap ni Erzel sa kabilang linya. Súgar baby ba siya ng isang mayamang matandang lalaki? Hayss, sayang. Matanda pala ang type niya.

Pagkatapos ng tawag, mabilis na nagsuot ng jacket si Erzel. Agad siyang lumingon kay Juan Miguel.

“May raket pa ’ko mamaya. Puwede ka nang umalis.”

“Pero—”

“Sige na, alis na. Bumalik ka na lang kapag nagawan ka na ng schedule ng assistant ko.” 

Iiling-iling na lumabas ng consultation room si Juan Miguel. Pambihira, gaano karaming pera ba ang kailangan niya at kahit gabi na, rumaraket pa siya.

Napatingala si Erzel sa kabuuan ng luxury hotel sa harap niya. Nakakalula naman.

Pagkapasok niya sa lobby, saglit niyang inilibot ang tingin sa paligid bago lumapit sa front desk.

Matapos makipag-usap sa staff, itinuro sa kanya ang isang kwarto sa first floor. Nagpasalamat siya bago naglakad patungo roon.

Pagbukas niya ng p***o, hindi ang kliyenteng tumawag sa kanya ang naghihintay sa loob. Kundi si Mrs. Evangelista.

Kasama nito ang ilang babae at tatlong lalaking may hawak na mga cellphone na agad na itinutok sa kanya.

“Siya ’yan!”

Bago pa makapagsalita si Erzel, nahila na ng ginang ang buhok niya.

“A-ahh! Aray! Mrs. Evangelista!” Napangiwi siya sa sakit habang pilit inaalis ang kamay nito sa ulo niya. “Tama na po! Ano ba?!”

“Walanghiya ka! Todo-comfort ka pa sa ’kin kanina, ikaw naman pala ’yung kabít ng asawa ko!”

“Hindi po! Hindi ako kabit ng asawa n’yo! Ano ba, huminahon nga kayo!”

“Sinungaling!”

Walanghiya. Saan naman kaya nanggaling ang maling impormasyon ng matandang ’to? ’Yung ganda kong ’to, kabít? My God! Kung kailan pa sila tumanda, saka sila nag-iisip na may nangyayaring kabítan.

“Huwag mo ’kong gawing tanga, hija! Narinig ko kayong magkausap ng asawa ko kanina! Ano, magsisinungaling ka pa?”