LOGIN“Marami nang pasan si Amethyst mula pa noong bata kami.”Nanatiling tahimik si Calix.Gusto niyang ipagpatuloy ni Fred ang kuwento.Bihira lang magsalita si Amethyst tungkol sa sarili niya.Kapag may masakit na nangyayari sa kanya, tinatabunan niya iyon na parang walang halaga. Ngumingiti siya, nagpapalit ng usapan, at mas iniisip ang ibang tao kaysa sa sarili niya.Kahit nahihirapan siya, somehow nagagawa pa rin niyang kumbinsihin ang lahat na okay lang siya.Iyon ang isa sa mga bagay na natutunan na ni Calix tungkol sa kanya.Pero baka sa pamamagitan ni Fred, mas maintindihan niya ang mga bahagi ni Amethyst na hindi nito ipinapakita kahit kanino.“Dati ring hockey player si Dad,” mahinang sabi ni Fred.Agad nakuha ni Calix ang atensyon nito.Tumingin siya kay Fred.Kapag kasama si Amethyst, madalas ay parang mas bata itong tingnan kaysa sa tunay nitong edad. Pang-aasar, reklamo, at pagiging makulit na kapatid ang madalas niyang ginagawa.Pero ngayon, walang bakas ng pagiging bata sa
“Ang ganda ng eksena.”Napatingala si Calix.Nakatayo sa gitna ng living room si Fred, nakahalukipkip at nakangisi.“Sandali, akala ko nanonood ako ng The Notebook.”Napatingin si Calix kay Amethyst.Namumula ang mga pisngi nito, pati ang dulo ng ilong nito ay kulay pink na rin.Napakaganda nito sa paningin niya kaya hindi niya napigilang marahang pisilin ang kamay nito.Muling kusang nagtagpo ang kanilang mga daliri.Bumalik na sa tabi niya si Amethyst.At sa pagkakataong ito, wala na siyang balak na pakawalan pa ito.“Tumahimik ka,” bulong ni Amethyst, pilit na nagpapakitang naiinis kahit halatang nahihiya. “Paano mo naman kami nakita?”“Perfect ang view ko mula sa bedroom window,” proud na sagot ni Fred. “Well... halos. Umiwas ako ng tingin noong naghalikan kayo. Kadiri.”Napadaing si Amethyst.“Whatever. Hinaan mo ang boses mo bago magising sina Mom at Dad.”Marahan niyang hinila ang kamay ni Calix.“Tara.”“Sandali.”Humakbang si Fred sa harap nila at iniunat ang isang braso.“An
Mabilis na napalingon si Amethyst.Nakatayo sa likod niya si Calix, basang-basa.Tumutulo ang tubig mula sa buhok niya papunta sa mukha. Nakadikit sa katawan niya ang basang damit, habang mabilis ang paghinga niya na para bang nagmadali siyang bumalik nang marinig niya ang pagtawag ni Amethyst.Sobrang lakas ng relief na naramdaman ni Amethyst.Pero ilang segundo lang, napalitan iyon ng galit.Lumapit siya kay Calix at dalawang kamay na hinampas ang dibdib nito.Hindi siya pinigilan ni Calix.Hindi rin ito nagreklamo.Hinayaan lang siya nitong gawin iyon.“Nasaan ka?”Muli niya itong hinampas.“Alam mo ba kung gaano ako natakot? Biglang bumuhos ang ulan, wala ka sa porch, tapos pag-check ko sa kotse mo, wala ka rin doon!”Nanginginig ang boses niya.“Bakit hindi ka na lang nanatili sa kotse mo? O kahit sa porch man lang, kung saan may masisilungan ka?”“Sorry.”Mahina ang boses ni Calix.“Naubusan ako ng tubig. Nagpunta ako para kumuha ng maiinom, pero hindi ko inasahang ganoon kabili
“Maglaro ka na lang kasama ng mga kaibigan mo, Fred.”Napabuntong-hininga si Amethyst habang nakaupo sa hapag-kainan.Sa kabila ng lahat ng reklamo nito kanina, hindi pa rin naglaro ng hockey si Fred.Sa halip, buong gabi itong nanatili sa bahay at paulit-ulit siyang tinanong tungkol kay Calix.“Paano ako maglalaro kung may malaking elepante pa sa loob ng bahay?”Alam na ni Amethyst kung saan patungo ang usapan.“Bakit nandito si Calix Godwin?”Napahawak siya sa buhok niya.“Sinabi ko na sa’yo.”At sinabi nga niya.Matapos tumangging umalis ni Calix sa harap ng bahay, napilitan si Amethyst na sabihin sa pamilya niya ang pinaikling bersyon ng nangyari sa Manhattan.Hindi niya sinabi ang lahat.Hindi na nila kailangang malaman ang bawat masakit na detalye.Pero inamin niyang may namamagitan sa kanila ni Calix.Sinabi rin niya ang tungkol kay Lucy.Kung paano nangako si Lucy na patuloy niyang poprotektahan ang career ni Calix kung lalayo si Amethyst rito.Sumandal si Fred sa upuan.“Pero
Mas maraming beses nang naisip ni Amethyst na makikita niyang muli si Calix kaysa sa gusto niyang aminin.Pero hindi niya kailanman naisip na magmamaneho ito nang pitong oras para lang lumitaw sa porch nila.At lalong hindi niya inakalang tatayo si Fred sa pagitan nilang dalawa na parang bumili ito ng front-row ticket para panoorin ang kanilang disaster.Mukhang tuluyan nang nakalimutan ng kapatid niya ang paglalaro ng hockey kasama ang mga kaibigan nito.Sana nga ay hindi niya nakalimutan.Dahil ngayon, pinapanood ni Fred ang lahat.Pero hindi si Calix.Si Amethyst lang ang tinitingnan nito.Napakaraming pananabik sa mga mata ni Calix kaya nahirapan si Amethyst na salubungin ang tingin nito.Pero hindi rin niya kayang umiwas.Noong una, masyado siyang nagulat para makapag-isip.Paano siya nahanap ni Calix?Wala siyang sinabihan sa Manhattan kung nasaan ang hometown niya.Hindi siya pagtataksilan ni Myta, kahit gaano pa nito gustong asarin si Amethyst tungkol kay Calix.At si Kester?
Nakaligtas si Amethyst sa kanyang unang araw sa rehab center nang hindi iniisip si Calix kada limang minuto.Isinasaalang-alang ang lahat ng nangyayari sa buhay nito dahil sa kanya, maliit na tagumpay na iyon.“Good work today.”Napatingala siya.Inilagay ni Jerome ang isang juice box sa harap niya.“You deserve something sweet.”Sandaling tinitigan ni Amethyst ang juice bago iyon tinanggap na may maliit na ngiti.“Thanks.”Inilagay niya iyon sa bag at tumayo.Mas naging maayos ang unang araw niya kaysa sa inaasahan niya.Karamihan sa mga pasyente niya ay matatanda, pero tumatanggap din ang center ng mga local athlete at mga taong nagpapagaling mula sa minor injuries at dislocations.Dalawa lang ang doktor sa facility, kaya nakatuon sila sa trauma recovery at rehabilitation. Ang mas malalang kaso ay ipinapadala sa hospital.Naging abala si Amethyst sa trabaho.Kailangan niya iyon.Lalo na dahil mas marami na namang articles tungkol kay Calix ang lumabas nang umagang iyon.Sa bawat bag







