FAZER LOGINNerisse Vieri’s Point of ViewHindi ako nakapagsalita nang sabihin ni Lucien ‘yon. Wala naman akong balak na sundan si Seb, pero hindi ko magawang sabihin ‘yon sa kaniya para ipagtanggol ang aking sarili.Naglalaro sa isip ko ang sinabi ni Seb, habang nakatitig ako sa mga mata ni Lucien.Kaya, wala sa sariling sinulyapan ko ang kaniyang labi, ngunit nag-angat din kaagad ako ng tingin.“Hindi ako aalis,” kalmado kong paliwanag, at yumuko na lamang para ipagpatuloy ang pagbabasa ng document. “Marami akong trabaho ngayon.”“So, kapag wala kang trabaho, aalis ka? Susundan mo ‘yon?” pag-aakusa niya na siyang nagpakunot ng aking noo.Lumundag ang aking puso sa gulat, at hindi ko maiwasang bigyan ng malisya ang kaniyang tanong. Naramdaman ko ang mga paruparo sa aking tiyan kaya naikuyom ko ang aking mga kamay.Mahal ko ba talaga siya kaya ganito ang nararamdaman ko?Ipinilig ko ang aking ulo, at nag-angat muli ng tingin para salubungin ang kaniyang titig.“Bakit ko siya susundan?” tanong ko s
Nerisse Vieri’s Point of View“Ako na,” pigil niya sa akin nang akmang magsasandok ako ng pagkain ko.Kinuha niya sa akin ang serving spoon, kaya hindi na ako nakipagtalo, at hinayaan ko na lamang siya. Umangat ang sulok ng aking labi, at pinanood siyang maglagay ng pagkain sa aking plato.“Ang sweet naman ng mister ko,” malambing kong sambit, at pinagsaklop ang aking kamay sa ibabaw ng aking hita. “Gusto mo na naman ba ng isang round ngayong gabi, Lucien?”Nag-angat siya ng tingin, at bahagyang ipinilig ang kaniyang ulo.“Kung may balak man akong angkinin ka muli, Nerisse, hindi ko na kailangang gawin ‘to,” pahayag niya nang hindi inililihis ang kaniyang mga mata.Umakyat ang init sa aking pisngi. Kaya mabilis kong inilihis ang aking mga mata, at kinuyom ang aking mga kamay.“Kinikilig ka ba, misis? Pulang-pula ang pisngi mo—”“Hindi!” singhal ko sa kaniya, at inabot ang aking inumin.Wala sa sarili akong napainom ng tubig, habang naririnig ko ang pagtawa niya nang mahina.“Bakit ak
Nerisse Vieri’s Point of View“Puwede ring 24/7 na lang—”“Gago ka ba? Anong 24/7?” putol ko kaagad sa kaniyang sasabihin na siyang nagpaangat ng sulok ng kaniyang labi.“Tanghali tayo nagsimula kanina, hanggang hapon. Madalas naman nating gawin ‘yon dati mula gabi, hanggang madaling araw,” paliwanag niya na para bang hindi ako aware sa schedule namin kapag nakararamdam ‘to ng init. “Kaya bakit hindi 24/7? Palagi tayong mag-honeymoon—”“Hindi ka na naawa?”“Bakit ako maaawa? Gusto mo naman.”Napaungol na lamang ako sa inis, ngunit hindi na ako nagsalita pa. Kasi kung ipagtatanggol ko pa ang sarili ko, hahaba lang ang usapan namin, dahil pareho kaming ayaw magpatalo. Matapos niyang patuyuin ang buhok ko, siya naman ang nagpunta sa bathroom para maligo.Kinagat ko ang aking ibabang labi, wala sa sariling napahawak sa aking dibdib. Tahimik kong inabot ang cellphone ni Lucien na nakapatong sa bedside table.Binuksan ko kaagad ang mga email na natanggap ko sa photographer namin. Tiningnan
Nerisse Vieri’s Point of ViewHinihingal akong sumubsob sa kama, at pumikit, mahigpit na nakakapit sa bedsheet. Maya-maya, naramdaman kong umalis si Lucien sa likod ko. Lumubog ang kutson sa tabi ko nang humiga siya. Marahan niya akong inalalayan sa balikat para ayusin ang pagkakahiga ko.Inilagay niya ang isang braso sa ilalim ng aking ulo. Nang akmang ibubuka ko na ang bibig ko para magsalita, idinikit niya ang dibdib niya sa likod ko, at ipinulupot ang isang bisig sa aking baywang, saka ako hinila palapit sa kaniya.“Sleep,” utos niya, hanggang sa naramdaman ko ang paghalik niya sa aking ulo. “Kailangan mong magpahinga. Ang aga mong nagising kanina.”Kinagat ko ang ibabang labi ko, at piniling manahimik. Ayaw kong sumagot dahil baka mamaya, imbes na tumigil, maisipan na naman niyang angkinin ako.Dumausdos ang kamay niya sa aking baywang, bago niya ako hinila palapit. Dumampi ang likod ng katawan ko sa matigas niyang dibdib. Ilang sandali akong nanatiling ganoon bago dahan-dahang p
Nerisse Vieri’s Point of ViewNapaawang ang aking labi, habang patuloy niyang sinasabayan nang mabagal ang mabilis na paggalaw ko.Bumilis ang aking paghinga, at hindi ko namalayang naikuyom ko ang aking mga kamay para humugot ng lakas.“Ahh!”“Fuck! That’s right, wife. Ride me like that,” daing niya.Naramdaman ko ang pagdampi ng kaniyang matigas, at basang dibdib sa aking likod. Tumama ang kaniyang mainit na hininga sa aking batok, hanggang sa ibinaon niya ang kaniyang mga ngipin sa aking balat.“Lucien…” halinghing ko, at kinagat ang aking ibabang labi.Napamura siya nang malutong, at binitawan ang aking buhok. Kaya sumubsob ang aking mukha sa unan, saka humugot ng malalim na hininga. Sinimulan niyang dilaan ang aking batok kaya nahigit ko ang aking hininga.“You’re mine now, Nerisse,” he murmured and spanked my ass. “Kung iiwan mo ako—hahanapin kita.”Idiniin niya ang kaniyang sarili sa akin kaya napapikit ako nang mariin, hindi maiwasang mapatigil sa paggalaw.“Sino ang nagsabi s
Nerisse Vieri’s Point of ViewNagsimulang manginig ang mga hita ko, habang nakapatong ang mga ‘yon sa mga balikat niya. Bumaon ang kaniyang mga daliri sa aking balakang, at iniangat ang ibabang bahagi ng aking katawan para palitan ang posisyon ko.“Lucien, huwag ganito. Masiyadong malalim—”“Make me,” hamon niya, habang nakatitig nang mariin sa akin.Umatras siya nang mabagal, at kinagat ang kaniyang ibabang labi. Pinanood ko ang butil ng pawis na tumutulo mula sa kaniyang kilay, habang ang butil ng pawis na nagmula naman sa kaniyang panga ay nahulog sa aking puson.Ibinaon niya nang marahas ang kaniyang sarili sa akin, dahilan kung bakit napapikit ako nang mariin. Umarko ang aking likod, habang patuloy siya sa pag-angkin sa akin.Nanginig ang aking labi, at napasigaw na lamang nang maramdaman ko ang pamilyar na kiliti sa aking puson.“Sumisikip ka na,” bulong niya, walang bahid ng pang-aasar ang kaniyang boses. “Malapit ka na, hindi ba?”“Lucien!” impit kong ungol, at sinubukang habu







