002

Juliana

—

If there's anyone I hated more in this world besides my own mother, iyon ay walang iba kundi ang taong pinili niyang kailangang makasama ko sa iisang bubong bago ko makuha ang mana ko—ang matayog at mapagmataas na si Raegan Ybarro Monteverde. The only son of my mother's husband from his first wife, and my stepbrother.

Ni walang isang patak ng dugong Monteverde ang nananalaytay sa akin. We were only introduced when I was ten and he was already seventeen, noong magpasyang magpakasal ang magulang naming dalawa.

With that age gap, it was never easy to deal with him. But he made sure it would be impossible, dahil paulit-ulit niya ring ipinapaalala sa akin kung ano lang ang lugar ko sa buhay at pamamahay nila.

I was sent away to an all-girls boarding school because of him, wala pang isang taon nang ikasal si Mommy at ang kanyang ama.

But my hatred for him is more than that. It is deeply rooted in all of the evil things he has done to me, and I still remember every single one of them.

And now, he's my legal guardian? For two years? What a load of crap.

Nakaupo pa rin ako sa sasakyan pero nakabukas na ang pintuan.

Tinitigan ko ang pamilyar na mansyon na nasa aking harapan.

It's been four years since I last saw this place. Dahil noong huli akong pumunta rito, ipinangako kong hindi na babalik pa.

But now, here I am, staring at the ancient house with its wide grounds.

Luma na ang mansyon, ngunit matibay pa rin ang pundasyon nito. May mga baging na gumagapang sa mga pader, iilan doon ay may maliliit na bulaklak.

The pillars are still tall and elegant, just the way I remember them. May mga pinong detalye ang nakaukit sa mga 'yon, at kahit ilang dekada na ang lumipas mula nang maitayo ito ay hindi pa rin nabubura.

Ang malalaking arko ng bintana na nakapaligid sa buong harapan ng mansyon ay sumasalamin sa malinaw at madilim na kalangitan.

It's still quarter to three in the morning kaya wala pang kahit anong bakas ng araw.

The bastard sent several men to my dorm room just to drag me here. Ni wala akong nagawa nang sila na mismo ang nag-empake ng mga gamit ko, at sila rin ang nagpasok sa akin sa sasakyan.

Lumandas ang tingin ko papunta sa aking kamay at paang nakagapos. Even my mouth was gagged with a white cloth. Kinagat ko kasi ang unang sumubok na gapusan ako. I actually felt bad about it, dahil alam ko namang utos lang ito sa kanila. But still, my anger at what's happening and my instinct for survival got the best of me.

"Miss Liana!" si Cairo habang nagmamadaling bumaba mula sa hagdan sa harapan ng main door.

His eyes widened the moment he saw the state I was currently in. Binalingan niya ang isang lalaki roon na nagbababa ng mga gamit nang tuluyan siyang makalapit.

"What are you doing? Pakawalan niyo siya!"

The man in black suit who has huge built and was taller than him about two inches just shook his head. "Protocol po ni Sir Raegan na saka lang po pakawalan kapag nasa loob na ng mansyon."

Tang... ina. I'm really going to punch him!

My eyes watered again. Ramdam na ramdam ko na ang ngalay ng parehong kamay at paa, maging ang bibig ko.

Huwag lang talaga silang magkamali na ilapit sa akin ang lalaking 'yon!

Ang malamlam na ihip ng hangin ay nagdala ng ginaw sa akin. I was only in my pink silky sleepwear, na spaghetti strap at shorts lang, when those men stormed into my room. Ni hindi man lang ako binigyan ng pagkakataong magpalit ng mas maayos at disenteng kasuotan.

Hindi inintindi ni Cairo ang sinabi ng lalaki. Lumapit siya sa akin para sana tanggalin ang busal sa aking bibig, ngunit agad siyang hinarangan.

"She's already here! Sa tingin niyo ba makakatakas pa 'yan?" iritado niyang sambit.

"Pasensya na, Sir. Protocol lang po," tunog-robot na sagot ng lalaki.

"Wala na 'yang mapupuntahang ibang lugar dito. Mamamatay muna siya bago makalaot sa kabilang isla!" si Cairo habang tinitingnan ako roon sa malayo, kausap niya ang isa habang may dalawa pang lalaki ang pumipigil sa kanya.

His jaw tightened and his hands curled into fists. Inilingan ko siya para awatin.

He might be the only person I can trust in this fucking shithole. Hindi puwede na siya rin ay mawala rito.

I held my tears in. That fucking bastard would enjoy every drop of it, kaya sisiguraduhin kong hindi ako iiyak kailanman sa kasuklam-suklam na lugar na 'to.

Cairo threw me a pitiful glance. Pero nalingat ako nang maramdamang nagtayuan ang balahibo sa aking batok at may napansin na anino sa kanang itaas na bintana ng mansyon. Ngunit nang nilingon ko, wala na iyon do'n maliban sa gumagalaw na kulay puting kurtina.

"Ako na ang magpapasok sa kanya sa mansyon!" ani Cairo muli at pilit na nilalapitan ako.

Napabaling ako nang may narinig na nagpaputok ng baril. Nanlaki ang mga mata ko nang mabilisang ikinasa ulit iyon at itinutok sa noo ni Cairo.

I struggled to make a sound. I can't lose him in this goddamn place!

"Sir, inuulit ko, protocol lang. Huwag niyo po sanang personalin. Kami po ang magpapasok sa kanya kaya pakiusap po na huwag kayong makulit."

Cairo backed down and the horror in his face is evident, pero mariin pa rin ang tingin niya sa lalaki.

"T-Then m-move faster para makapasok na siya!"

The man holding the gun instructed some of the others to come toward me. Ang isa ay binuhat ulit ako ng parang sako sa kanyang balikat, gaya na lang ng pagpasok nila sa akin sa sasakyan kanina.

Hindi na ako pumiglas because I was already too tired to even move. My hands and feet were probably bruised from the tight ropes binding them, dahil ramdam ko na ang hapdi no'n sa aking balat.

Nang makapasok sa loob, agad akong isinalampak ng lalaki sa mahabang sofa sa malawak na sala. The curtains bangs I was sporting were messily spread out and sticking to my face. Agad niyang tinanggal ang telang nakabusal sa aking bibig.

Kasabay noon ang paglapit ng isang pigura sa kinaroroonan ko.

When he got closer, he stood there like a fucking menace.

His plain navy blue long-sleeved shirt clung perfectly to his toned arms and broad shoulders. Tila ba nauunat ang tela no'n sa bawat galaw niya. While his black slacks fit his long legs flawlessly, at halatang sinukat ang bawat sulok no'n para sa kanya.

Kuminang ang kulay pilak na relo sa kanyang palapulsuhan, sinasalo no'n ang liwanag na dulot ng chandelier sa itaas ng kisame.

Ang kanyang buhok ay nakaayos at walang ni isang hibla ang nakatakas. It was slicked back neatly, and the stubble along his jaw was clean and trimmed.

His cold and dark eyes were fixed on me.

"Hello, dearest sister," aniya, sabay upo sa kabilang sofa at diretsong nakaharap sa akin. "It's been... a long time."

"Fuck you," iyon ang unang salitang lumabas sa bibig ko matapos ang halos anim na oras na biyahe. Dalawang oras doon ay nasa himpapawid kami sakay ng chopper papunta rito, tatlumpung minuto mula sa helipad, at ang natitira ay galing pa sa siyudad.

Sa buong biyaheng iyon, gising at dilat ang mga mata ko.

Bahagyang umangat ang sulok ng kanyang labi, ngunit walang kahit anong kagalakan do'n.

May isang kasambahay na naghain ng tsaa sa coffee table at inilapag iyon sa harapan niya, bago tahimik na umalis.

Sumimsim muna siya sa maliit na tasa bago ako muling binalingan.

"Didn't the boarding school teach you to be prim and proper?"

Pinukol ko siya ng tinging puno ng pagkamuhi. "Didn't your expensive therapists teach you not to kidnap your dearest sister?"

Isang patuya at malamig na halakhak ang kumawala mula sa kanya.

"God, you're still dramatic. I'm disappointed that the boarding school didn't fix that."

Ibinaba niya ang tasa at idinekuwatro ang kanyang mga binti, sabay humilig sa sandalan. His eyes gleamed with that familiar wicked glint habang lumalandas ang kanyang mga mata sa aking kabuuan.

"But don't worry. I will be the one to rip your horns off, bago pa lalong tumubo ang mga 'yan."