002

Juliana

—

If there’s anyone I hated more in this world besides my own mother, iyon ay walang iba kundi ang taong pinili niyang kailangang makasama ko sa iisang bubong bago ko makuha ang mana ko.

Ang matayog at mapagmataas na si Raegan Ybarro Monteverde—the only son of my mother’s husband from his first wife, and my stepbrother.

Ni walang isang patak ng dugong Monteverde ang nananalaytay sa akin.

We were only introduced when I was ten and he was already seventeen, noong magpasyang magpakasal ang magulang naming dalawa.

With that age gap, it was never easy to deal with him. But he also made sure it would be impossible, dahil paulit-ulit niya ring ipinapaalala sa akin kung ano lang ang lugar ko sa buhay at pamamahay nila.

I was even sent away to an all-girls boarding school because of him, wala pang isang taon nang ikasal si Mommy at ang kanyang ama.

But my hatred for him is more than that. It is deeply rooted in all of the evil things he has done to me, and I still remember every single one of them.

And now, he’s my legal guardian? For two whole damn years? What a load of crap!

Nakaupo pa rin ako sa sasakyan pero nakabukas na ang pintuan nito.

Tinitigan ko ang pamilyar na mansyon na nasa aking harapan.

It’s been four years since I last saw this place. Dahil noong huling punta ko rito, ipinangako ko sa sarili na hindi na muling babalik pa.

But now, here I am, staring at the ancient house with its wide grounds.

Luma na ang mansyon, ngunit matibay pa rin ang pundasyon nito. May mga baging na gumagapang sa mga pader, at iilan doon ay may maliliit na bulaklak.

The pillars are still tall and elegant, just the way I remember them. May mga pinong detalye ang nakaukit sa mga iyon, at kahit ilang dekada na ang lumipas mula nang maitayo ito ay hindi pa rin nabubura.

Ang malalaking arko ng bintana na nakapaligid sa buong harapan ng mansyon ay sumasalamin sa malinaw at madilim na kalangitan.

It’s still quarter to three in the morning, kaya naman wala pang kahit anong bakas ng araw.

The bastard sent several men to my dorm room in the middle of the night just to drag me here. Kung paano sila nakapasok sa premises ng paaralan, hindi ko alam, lalo na’t mahigpit na ipinagbabawal ang mga lalaki sa gabi.

Ni wala na akong nagawa nang sila na mismo ang nag-empake ng mga gamit ko, at sila na rin ang nagpasok sa akin sa sasakyan.

Lumandas ang tingin ko papunta sa aking kamay at paang nakagapos. Even my mouth was gagged with a white damn cloth! Nilagay nila iyon nang kagatin ko ang unang sumubok na gapusan ako.

I actually felt bad about it, dahil alam ko naman utos lang iyon sa kanila. But still, my anger at what’s happening and my instinct for survival got the best of me.

”Miss Liana!” si Cairo habang nagmamadaling bumaba mula sa hagdan sa harapan ng main door.

His eyes widened the moment he saw the state I was currently in. Binalingan niya ang isang lalaki roon na nagbababa ng mga gamit nang tuluyan siyang makalapit.

“What are you doing? Pakawalan niyo siya!”

But the man in black suit who has huge build and was taller than him about two inches just shook his head.

“Pasensya na po, Sir. Protocol po ni Sir Raegan na saka lang pakawalan kapag nasa loob na ng mansyon.”

Tang… ina.

I’m really going to punch him! Huwag lang talaga silang magkamali na ilapit sa akin ang lalaking iyon!

My eyes watered again. I feel so pathetic!

Hindi pa nakatulong na ramdam na ramdam ko na ang ngalay ng parehong kamay at paa, maging ang bibig ko.

Ang malamlam na ihip ng hangin ay nagdala ng ginaw sa akin. I was only in my pink silky sleepwear, na spaghetti strap at shorts lang, when those men stormed into my room.

Hindi man lang ako binigyan ng pagkakataong magpalit ng mas maayos at disenteng kasuotan bago ako dakipin!

“She’s already here! Sa tingin niyo ba makakatakas pa ‘yan?” iritadong sambit ni Cairo.

“Pasensya na po talaga, Sir. Protocol lang po,” tunog-robot na sagot ng lalaki.

“Wala na ‘yang mapupuntahang ibang lugar dito. You can untie her! Kita mong mamamatay muna siya bago makalaot sa kabilang isla!” si Cairo ulit habang tinitingnan ako roon sa malayo, pilit na pinapakiusap ang isa habang may dalawa pang lalaki ang pumipigil sa kanyang tuluyang makalapit sa akin.

I saw how his jaw tightened and his hands curled into fists.

Inilingan ko siya para awatin.

He might be the only person I can trust in this fucking shithole. Hindi pwede na siya rin ay mawala rito.

I held my tears in. That fucking bastard would enjoy every drop of it, kaya sisiguraduhin kong hindi ako iiyak kailanman sa kasuklam-suklam na lugar na ‘to.

Cairo threw me a pitiful glance.

Tumango ako sa kanya para sabihing okay lang ako, pero nalingat ako nang maramdamang nagtuyan ang balahibo sa aking batok, at may napansin na anino sa kanang itaas na bintana ng mansyon.

Ngunit nang nilingon ko, wala na iyon doon, maliban sa gumagalaw na kulay puting kurtina.

“Ako na ang magpapasok sa kanya sa mansyon!” dinig kong pilit ulit ni Cairo.

Napabaling ako nang may marinig na nagpaputok ng baril. Umalingawngaw ang tunog sa buong paligid. Nanlaki ang mga mata ko nang mabilisang ikinasa ulit iyon at itinutok sa noo ni Cairo.

I struggled to make a sound. I can’t lose him in this goddamn place!

“Sir, inuulit ko, protocol lang. Huwag niyo po sanang masamain at personalin. Kami na po ang magpapasok sa kanya, kaya pakiusap po, huwag na kayong makulit.”

Cairo has no choice but to back down. The horror in his face is evident. Pero hindi no’n nabura ang mariing titig niya sa tauhan.

“T-Then m-move faster para makapasok na siya!”

The man holding the gun instructed some of the others to come toward me. Ang isa ay binuhat ulit ako ng parang sako sa kanyang balikat, gaya na lang ng pagpasok nila sa akin sa sasakyan kanina.

Only this time, hindi na ako pumiglas. I was already too tired to even move. My hands and feet were probably bruised from the tight ropes binding them, dahil ramdam ko na ang hapdi no’n sa aking balat.

Nang makapasok sa loob, agad akong isinalampak ng lalaki sa mahabang sofa sa malawak na sala.

The curtain bangs I was sporting were messily spread out and sticking to my face.

Agad na tinanggal ng tauhan ang telang nakabusal sa aking bibig.

Kasabay naman noon ang paglapit ng isang pigura sa kinaroroonan ko.

When he got closer, he stood there like a fucking menace.

His plain navy blue long-sleeved shirt clung perfectly to his toned arms and broad shoulders. Tila ba nauunat ang tela no’n sa bawat galaw niya. While his black slacks fit his long legs flawlessly, at halatang sadya ang sukat ng bawat sulok no’n para sa kanya.

Kuminang ang pilak na relo sa kanyang palapulsuhan, habang sinasalo no’n ang liwanag na dulot ng chandelier sa itaas ng kisame.

Ang kanyang buhok ay nakaayos at walang ni isang hibla ang nakatakas. It was slicked back neatly, and the stubble along his jaw was clean and trimmed.

Tang ina. Alas tres na ng madaling-araw pero ayos na ayos pa rin ang gagong ‘to. Gusto kong mapangiwi.

His cold and dark eyes were fixed on me.

“Hello, dearest sister,” aniya, sabay upo sa kabilang sofa at diretsong nakaharap sa akin. “It’s been… how many… or should I just say, a long time?”

“Fuck you,” puno ng gigil kong sambit.

Iyon ang unang salitang lumabas sa bibig ko matapos ang halos anim na oras na biyahe. Dalawang oras doon ay nasa himpapawid kami, sakay ng chopper papunta rito. Habang tatlumpung minuto naman mula sa helipad, at ang natitira naman ay mula noong galing pa sa siyudad.

Sa buong biyaheng iyon, gising at dilat ang mga mata ko.

Bahagyang umangat ang sulok ng kanyang labi, ngunit walang kahit anong kagalakan do’n.

May isang kasambahay na naghain ng tsaa sa coffee table at inilapag iyon sa harapan niya, bago tahimik na umalis.

Mariin kong pinanood ang pagsimsim niya muna sa maliit na tasa bago ako muling binalingan.

“Didn’t the boarding school teach you to be prim and proper?”

Pinukol ko siya ng tingin na puno ng pagkamuhi.

I smirked at him. “Didn’t your expensive therapists teach you not to kidnap your dearest sister?”

Isang patuya at malamig na halakhak ang kumawala mula sa kanya, dahilan para mabura ang ngisi sa aking labi.

“God, you’re still dramatic. I’m disappointed that the boarding school didn’t fix that.”

Ibinaba niya ang tasa at idinekuwatro ang kanyang mga binti, sabay humilig sa sandalan.

His eyes gleamed with that familiar wicked glint, habang lumalandas ang mga ito sa aking kabuuan.

“But… don’t worry. I will be the one to rip your horns off, bago pa lalong tumubo ang mga ‘yan.”