Mag-log inProtectiveAlessandra's POVHindi siya natatakot para sa sarili niya.Natatakot siyang mawala ako.Iyon ang huling bagay na paulit-ulit na umikot sa isip ko bago ako tuluyang nakatulog.Kinabukasan...Nagising ako sa mahinang sikat ng araw na pumapasok sa bintana ng hospital room.Dahan-dahan kong iminulat ang mga mata ko.At gaya ng inaasahan...Naroon pa rin si Drake.Nakatulog siya sa sofa.Nakasandal ang ulo sa gilid.Nakatupi ang mga braso sa dibdib.Halatang hindi naging komportable ang tulog niya.Napangiti ako nang bahagya."Matigas talaga ang ulo mo."Mahina kong bulong.Parang naramdaman niya ang tingin ko.Unti-unti siyang nagising.Agad siyang tumayo."Good morning."Ngumiti siya."Kumusta ang pakiramdam mo?""Mas okay na."Sagot ko.Kitang-kita ko ang pagluwag ng ekspresyon niya.Parang nabawasan ang isang napakabigat na pasaning matagal niyang dinadala.Makalipas ang ilang oras...Pumasok ang doktor."Good news.""Kung magtutuloy-tuloy ang recovery mo...""Maaari ka nang
My Greatest FearAlessandra's POVMarahil...Hindi pala siya nagpapanggap.Marahil...Lahat ng ginagawa niya ngayon...Ay totoo.At iyon ang mas kinatatakutan ko.Tahimik kong pinagmamasdan si Drake.Hindi niya alam na gising na ulit ako.Akala niya ay nakatulog na ako matapos niya akong pakainin at ayusin ang kumot ko.Nakaupo lang siya sa tabi ng kama.Pagod.Namumula pa rin ang mga mata.At paminsan-minsan...Napapabuntong-hininga.Para bang may mabigat pa ring dinadala ang puso niya."Drake..."Mahina kong tawag.Agad siyang napatingin sa akin.Napangiti siya."Gising ka pala."Tumango ako."Matulog ka na."Umiling siya."Hindi pa.""Bakit?""Dito lang ako."Hindi ko napigilang mapailing."Napakatigas talaga ng ulo mo."Bahagya siyang natawa."Ikaw rin naman."Tahimik kaming nagtitigan.Hanggang sa ako na ang unang nagsalita."Natakot ka ba?"Biglang nawala ang maliit na ngiti sa labi niya.Hindi siya agad sumagot.Sa halip...Ibinaling niya ang tingin sa kamay naming magkahawak.
StayAlessandra's POVMarahan kong pinunasan ang luha sa pisngi ni Drake."Huwag ka nang umiyak..."Mahina kong bulong.Napasara siya ng mga mata.At sa unang pagkakataon...Wala na ang malamig at matigas na Drake Kingston na nakilala ko.Ang nasa harapan ko ngayon...Isa lamang lalaking muntik nang mawalan ng taong mahalaga sa kanya.Tahimik niyang hinawakan ang kamay ko.At saka niya ito marahang hinalikan.Hindi ako nagsalita.Pero may kakaibang init na unti-unting kumalat sa dibdib ko.Lumipas ang ilang minuto.Lumabas ang doktor matapos muling suriin ang lagay ko."She's stable now.""But she still needs complete bed rest.""Walang stress.""Walang sobrang pagod.""At kailangan niyang kumain nang maayos."Tumango si Drake."I'll take care of everything."Napatingin ako sa kanya.Hindi iyon tunog ng isang taong basta nagbibigay ng pangako.Parang matagal na niya iyong pinagdesisyunan.Pagkaalis ng doktor...Lumapit ang nurse na may dalang tray ng pagkain."Miss Cruz, kailangan na
Open Your EyesDrake's POV"Alessandra...?"Mahina kong tawag.Punong-puno ng pag-asa ang boses ko.Hindi ako kumurap.Takot akong baka imahinasyon ko lang ang nakita ko.Mahigpit kong hawak ang kamay niya.Muli...Bahagyang gumalaw ang mga daliri niya.Nanlaki ang mga mata ko.Hindi na ako nagdalawang-isip.Agad kong pinindot ang nurse call button."Nurse!""Doctor!""Please!""Gumalaw siya!"Ilang segundo lang ang lumipas.Sunod-sunod na pumasok ang doktor at dalawang nurse sa recovery room.Lumayo ako nang kaunti upang mabigyan sila ng espasyo.Sinuri nila ang mga monitor.Tinawag ang pangalan niya."Miss Cruz?""Can you hear me?"Tahimik ang buong silid.Pakiramdam ko'y pati paghinga ko ay huminto.Hanggang sa...Unti-unting kumurap ang mahahabang pilikmata niya.Isang beses.Dalawang beses.At dahan-dahan...Nagmulat ang kanyang mga mata.Alessandra's POVNapakaliwanag.Napapikit ako.Masakit ang ulo ko.Parang mabigat ang buong katawan ko.Hindi ko agad maintindihan kung nasaan
The Longest NightDrake's POV"I love you.""Please...""Come back to me."Tahimik na umalingawngaw ang mga salitang iyon sa loob ng recovery room.Wala pa ring tugon.Tanging mahinang tunog lamang ng heart monitor ang pumupuno sa katahimikan.Beep...Beep...Beep...Hindi ko binitawan ang kamay ni Alessandra.Parang natatakot akong sa oras na gawin ko iyon...Mawala na naman siya.Napatingin ako sa wall clock.Alas-onse na ng gabi.Hindi ko namalayang ilang oras na pala akong nakaupo sa tabi niya.Hindi pa rin ako kumakain.Hindi pa rin ako umiinom.At wala akong balak umalis.Hindi hangga't hindi siya nagigising.Marahang bumukas ang pinto.Pumasok si Marcus na may dalang paper bag."Sir...""May ipinabili po akong pagkain."Hindi ako lumingon."Wala akong gana."Napabuntong-hininga siya."Hindi rin matutuwa si Miss Alessandra kapag nalaman niyang pinapabayaan ninyo ang sarili ninyo."Napangiti ako nang mapait."Kapag nagising siya...""Saka na ako kakain."Tahimik na lamang na inil
They're AliveDrake's POVHindi ako makahinga.Nanatili akong nakatitig sa doktor.Pakiramdam ko'y tumigil ang buong mundo."Doc..."Basag ang boses ko."Kumusta sila?"Ilang segundo siyang hindi nagsalita.At sa bawat sandaling lumilipas...Pakiramdam ko'y unti-unting nawawala ang lakas ko.Hanggang sa bahagya siyang ngumiti."Mr. Kingston...""Nalampasan nila ang pinakamapanganib na bahagi."Nanlaki ang mga mata ko."What?""The mother...""And the baby...""They're both alive."Parang may napakalaking batong naalis sa dibdib ko.Hindi ko napigilan ang sarili ko.Napahawak ako sa pader.Unti-unting nanghina ang mga tuhod ko.At sa pagkakataong iyon...Tuluyan akong napaupo sa malamig na sahig ng ospital.Hindi dahil sa sakit.Kundi dahil sa sobrang ginhawa.Unti-unting pumatak ang mga luha ko.Pero sa pagkakataong ito...Hindi na iyon luha ng takot.Kundi luha ng pasasalamat."Thank God..."Mahina kong bulong."Thank You..."Hindi ko na inalala kung may nakakakita sa akin.Wala na a
A Name I Don't Need to KnowAlessandra's POVHindi ko alam kung bakit.Pero habang tumatagal ang gabi, mas lalo kong nakakalimutan ang sakit na dahilan kung bakit ako pumunta sa isla.Siguro dahil sa ulan.Siguro dahil sa tahimik na paligid.O baka...Dahil sa lalaking nasa tabi ko.Ang lalaking ha
One Night, One ConversationAlessandra's POVHindi ko maintindihan kung bakit parang biglang naging awkward ang hangin sa pagitan naming dalawa matapos akong magising na nakasandal sa balikat niya.Hindi naman iyon big deal.Diba?Pero sa tuwing naaalala kong halos isang oras akong nakadikit sa kan
The Mysterious StrangerAlessandra's POVHindi ko alam kung gaano katagal kaming nakatingin sa isa't isa.Ang alam ko lang...Biglang naging mahina ang tunog ng ulan sa paligid.Parang nawala ang lahat.At ang tanging natira ay ang lalaking nakahawak pa rin sa baywang ko."Miss?"Bahagya siyang nap
The Day My World Fell ApartAlessandra's POV"Love is patient. Love is kind."Ilang beses ko nang nabasa ang linyang iyon habang nakatitig sa invitation card na hawak ko.Dalawang buwan na lang.Dalawang buwan na lang at magiging Mrs. Jacob Villanueva na ako.Napangiti ako habang pinagmamasdan ang







