Chapter 5

A Name I Don't Need to Know

Alessandra's POV

Hindi ko alam kung bakit.

Pero habang tumatagal ang gabi, mas lalo kong nakakalimutan ang sakit na dahilan kung bakit ako pumunta sa isla.

Siguro dahil sa ulan.

Siguro dahil sa tahimik na paligid.

O baka...

Dahil sa lalaking nasa tabi ko.

Ang lalaking hanggang ngayon ay hindi ko pa rin alam ang pangalan.

At nakakagulat na hindi ko iyon gustong malaman.

Hindi pa.

Parang may kakaibang excitement sa pagiging estranghero namin sa isa't isa.

Walang expectations.

Walang nakaraan.

Walang komplikasyon.

Dalawang tao lang na pinagtagpo ng isang bagyo.

"Anong iniisip mo?"

Napakurap ako nang marinig ang malalim niyang boses.

Napatingin ako sa kanya.

Nakasandal siya sa sofa habang nakatingin sa akin.

Parang kanina pa niya ako inoobserbahan.

"Wala."

Napataas ang isang kilay niya.

"Sinungaling."

Nanlaki ang mga mata ko.

"Excuse me?"

Bahagyang ngumiti siya.

"Kapag sinasabi ng babae na wala siyang iniisip, ibig sabihin marami."

Napairap ako.

"Wow. Feeling expert?"

Nagkibit-balikat siya.

"Maybe."

Napatawa ako.

At sa hindi ko maintindihan...

Mas lalo siyang gumwapo nang makita niya akong tumatawa.

Nakakainis.

---

Lumipas ang ilang minuto habang tuluyang humuhupa ang bagyo.

Marami nang guests ang nagsisimulang bumalik sa kani-kanilang kwarto.

Pero kaming dalawa...

Nananatili pa rin sa couch.

Parang walang gustong maunang umalis.

At mas lalong nakakagulat iyon dahil pareho naman kaming hindi mahilig makipag-usap.

"Can I ask you something?"

Ako ang unang nagsalita.

Tumango siya.

"Go ahead."

"Taga-saan ka?"

Bahagya siyang natawa.

"That's your question?"

Napanguso ako.

"Bakit?"

"Akala ko mas malalim."

Napailing ako.

"Nagtatanong lang ako."

Sandali siyang natahimik.

Pagkatapos ay tumingin sa labas.

"Manila."

Napangiti ako.

"Me too."

Bahagyang tumango siya.

Parang may kung anong satisfaction sa mukha niya.

At hindi ko alam kung bakit.

---

"May boyfriend ka?"

Muntik na akong mabulunan.

"Ano?"

Napataas ang sulok ng labi niya.

Mukhang natutuwa siya sa reaksyon ko.

"Simple question."

Napairap ako.

"Ex."

Nawala ang ngiti niya.

"Recently?"

Tumango ako.

"Very recently."

Tahimik siya.

At sa pagkakataong iyon, hindi ko alam kung bakit parang may galit akong nakita sa mga mata niya.

Galit na hindi para sa akin.

Kundi para sa taong nanakit sa akin.

"He's an idiot."

Napakurap ako.

"Huh?"

"Your ex."

Diretso ang tingin niya sa akin.

"He's an idiot."

Parang may kung anong kumurot sa puso ko.

Hindi dahil sa sinabi niya.

Kundi dahil sa paraan ng pagkakasabi niya.

Para bang sigurado siya.

Para bang walang duda.

At sa unang pagkakataon matapos ang lahat...

May taong nagsabing hindi ako ang problema.

---

"Hindi mo nga siya kilala."

Napangiti siya nang bahagya.

"I don't need to."

Napahinto ako.

"Why?"

Dahan-dahan siyang tumingin sa akin.

At muntik akong mawalan ng hininga sa lalim ng mga mata niya.

"Because no sane man would hurt a woman like you."

Tumigil ang mundo ko.

Literal.

Parang nawala ang lahat ng ingay sa paligid.

At ang naririnig ko na lang ay ang mabilis na tibok ng puso ko.

Thump.

Thump.

Thump.

Hindi ko alam kung paano sasagot.

Hindi ko alam kung bakit parang gusto kong ngumiti.

At hindi ko rin alam kung bakit parang gusto kong umiwas ng tingin.

Pero huli na.

Dahil nakita na niya ang pamumula ng pisngi ko.

At mukhang natutuwa siya roon.

---

"You're blushing."

Napasinghap ako.

"No, I'm not."

"Yes, you are."

"No."

"Yes."

"No."

"Yes."

Napatawa siya.

At hindi ko napigilang matawa rin.

Diyos ko.

Ano bang nangyayari sa akin?

Tatlong araw pa lang ang nakakalipas mula nang masira ang puso ko.

Pero bakit parang ang gaan ng pakiramdam ko kapag kasama siya?

---

Maya-maya ay tumayo siya.

At agad akong nakaramdam ng kakaibang disappointment.

Aalis na ba siya?

Hindi ko alam kung bakit nalungkot ako sa ideyang iyon.

Ngunit bago pa ako makapag-isip...

Iniabot niya ang kanyang kamay sa akin.

"Come on."

Napatingin ako sa kamay niya.

Pagkatapos ay sa kanya.

"Saan?"

"Beach."

Napakunot ang noo ko.

"Ngayon?"

Tumango siya.

"Huminto na ang ulan."

Tumingin ako sa labas.

Tama siya.

Wala nang bagyo.

Tanging malamig na hangin na lang ang natitira.

---

Ilang minuto ang lumipas...

Naglalakad kami sa dalampasigan.

Tahimik.

Pero komportable.

Ang mga alon ay dahan-dahang humahampas sa pampang habang ang buwan ay sumisilip mula sa likod ng mga ulap.

Napakaganda ng gabi.

Pero sa totoo lang...

Mas nahihirapan akong alisin ang tingin ko sa lalaking nasa tabi ko.

Lalo na kapag tinatamaan ng moonlight ang kanyang mukha.

Parang model.

O artista.

O masyadong gwapo para maging totoo.

---

Biglang may malakas na hangin.

At bago ko pa namalayan...

Nadulas ako sa buhangin.

"Ah!"

Ngunit bago ako tuluyang bumagsak...

Muli niya akong nahila.

Diretso sa kanyang dibdib.

Nanlaki ang mga mata ko.

At ganoon din siya.

Napakalapit namin.

Sobrang lapit.

Ramdam ko ang init ng katawan niya.

Ramdam ko rin ang mabagal ngunit malakas na tibok ng puso niya.

At sa unang pagkakataon...

Parang pareho kaming hindi makagalaw.

Hindi bumitaw ang mga kamay niya sa baywang ko.

At hindi ko rin alam kung bakit hindi ako lumalayo.

Nagtagpo ang mga mata namin.

At sa loob ng ilang segundo...

Parang may kung anong hindi namin masabi.

Isang bagay na parehong nararamdaman.

Pero parehong ayaw pangalanan.

Pagkatapos ay dahan-dahan siyang yumuko nang bahagya.

At tuluyang tumigil ang paghinga ko.