Chapter 2

Escaping the Pain

Alessandra's POV

Mas masakit pala kapag ang taong akala mong magiging tahanan mo habambuhay ang mismong dahilan kung bakit gusto mong tumakas sa lahat.

Tatlong araw na ang lumipas mula nang mahuli ko si Jacob.

Tatlong araw na rin akong nakakulong sa kwarto.

Tatlong araw na puro iyak, puro tanong, at puro sakit.

Hindi ko alam kung ilang beses ko nang pinatay ang cellphone ko para lang hindi makita ang mga tawag at mensahe niya.

Hindi ko na rin mabilang kung ilang beses akong nagising sa gitna ng gabi dahil sa panaginip na parang okay pa kami.

Pero sa tuwing nagmumulat ako...

Katotohanan ang sumasalubong sa akin.

Wala na kami.

At wala nang babalikan.

Tahimik akong nakaupo sa kama habang nakatitig sa engagement ring na nasa ibabaw ng mesa.

Hindi ko pa rin magawang itapon iyon.

Hindi dahil mahal ko pa siya.

Kundi dahil anim na taon ng buhay ko ang nakatali sa singsing na iyon.

Anim na taon ng mga pangarap.

Anim na taon ng pagmamahal.

Anim na taon ng pagtitiwala.

At sa isang iglap...

Nawala lahat.

Napapikit ako nang marinig ang katok sa pinto.

"Alessandra?"

Boses iyon ni Mama.

"Anak, kumain ka naman."

Napabuntong-hininga ako.

"Wala po akong gana."

Tahimik siya sa kabilang side.

Pagkatapos ay nagsalita muli.

"Hindi titigil ang mundo dahil sa isang lalaking hindi marunong magpahalaga."

Napangiti ako nang bahagya.

Kahit paano, alam kong sinusubukan niya akong palakasin.

Pero sa ngayon...

Hindi pa kaya.

Hindi pa.

---

Kinagabihan, nasa sala ako nang may dumating na package.

Nagtaka ako.

Wala naman akong inorder.

"Para sa'yo yata, anak," sabi ni Mama.

Kinuha ko iyon.

At agad kong nakilala ang sulat-kamay sa maliit na envelope.

Jacob.

Nanigas ang buong katawan ko.

Ayaw ko sanang buksan.

Pero nanaig ang curiosity ko.

Dahan-dahan kong inilabas ang sulat.

Alessandra,

Hindi ko alam kung paano ako magsisimula.

Alam kong wala akong karapatang humingi ng tawad.

Pero mahal pa rin kita.

Napatawa ako.

Isang mapait na tawa.

Mahal?

Talaga ba?

Nagpatuloy ako sa pagbabasa.

Nagkamali ako.

Please give me another chance.

Hindi ko kayang mawala ka.

Hindi ko namalayan na napupunit ko na pala ang papel sa sobrang higpit ng pagkakahawak ko.

Galit.

Sakit.

Pagkadismaya.

Sabay-sabay na bumalik.

At sa pagkakataong iyon...

May na-realize ako.

Kung mananatili ako rito...

Hindi ako makaka-move on.

Patuloy lang akong masasaktan.

Kailangan kong lumayo.

Kailangan kong huminga.

Kailangan kong hanapin ulit ang sarili ko.

---

Kinabukasan, agad akong nag-book ng bakasyon.

Isang private island resort sa Palawan.

Isang linggo.

Mag-isa.

Walang Jacob.

Walang drama.

Walang masasakit na alaala.

Kailangan ko iyon.

At alam kong tama ang desisyon ko.

---

Makalipas ang dalawang araw...

Nasa airport na ako.

Habang hinihila ang maliit kong maleta, pakiramdam ko unti-unti akong nakakahinga.

Hindi pa ako okay.

Pero sinusubukan ko.

At sapat na muna iyon.

Pagdating ko sa resort, halos mawala ang stress ko.

Crystal-clear ang dagat.

Malamig ang hangin.

Tahimik ang paligid.

Para akong napunta sa ibang mundo.

"Welcome to Paradise Cove Resort, Miss Cruz."

Ngumiti ang receptionist.

Ngumiti rin ako.

Sa unang pagkakataon matapos ang maraming araw.

Tunay na ngiti.

---

Pagsapit ng gabi, naglakad ako sa dalampasigan.

Tahimik.

Presko ang hangin.

Nakakarelax.

Habang naglalakad, napatingala ako sa langit.

Napakaraming bituin.

Napakaganda.

Pero sa kabila ng ganda ng paligid...

May kirot pa rin sa puso ko.

Napabuntong-hininga ako.

"Why does it still hurt?"

Mahina kong bulong.

Hindi ko namalayang may paparating palang bagyo.

Unti-unting lumakas ang hangin.

Nagsimulang magdilim ang kalangitan.

Nag-aalala akong tumingin sa paligid.

Kakaunti na lang ang tao.

Maya-maya pa...

Tumunog ang alarm ng resort.

Emergency warning.

"Attention everyone. A tropical storm is approaching. Please return to your rooms immediately."

Napalunok ako.

Biglang lumakas ang hangin.

Kasabay ng malakas na ulan.

Napamura ako sa isip.

Great.

Perfect timing.

Mabilis akong tumakbo pabalik sa resort.

Ngunit dahil madulas ang daan...

Bigla akong nadulas.

"Ahh!"

Pumikit ako.

Inaasahang sasadsad ako sa lupa.

Pero may malakas na braso ang biglang sumalo sa akin.

Nanlaki ang mga mata ko.

At doon ko siya nakita.

Isang lalaki.

Matangkad.

Malapad ang balikat.

Basang-basa ng ulan.

At may mga matang kasing dilim ng paparating na bagyo.

Para akong natulala.

Hindi dahil gwapo siya.

Kundi dahil may kakaiba sa presensya niya.

Nakakatakot.

Pero nakakahatak.

Para bang gusto mong lumayo...

Pero hindi mo magawa.

"Are you okay?"

Malalim ang boses niya.

Napakurap ako.

"Y-Yes."

Pero hindi pa rin niya ako binibitawan.

At hindi ko rin maintindihan kung bakit biglang bumilis ang tibok ng puso ko.

Unti-unti siyang napatingin sa mga mata ko.

At sa unang pagkakataon matapos masira ang puso ko...

May naramdaman akong kakaiba.

Isang bagay na matagal nang nawala.

At hindi ko alam noon...

Na ang estrangherong nakatayo sa harapan ko ngayon...

Ang siyang tuluyang babago sa buong buhay ko.