Chapter 3

Hindi nawala sa isip ni Regine ang huling sinabi ni Oscar.

“I'm always scared when it comes to you, Regine.”

Ilang beses na nag-echo ang mga salitang iyon sa utak niya mula nang iwan siya nito sa site. Kahit noong nakahiga na siya kagabi at pilit pinipikit ang mga mata, hindi niya matanggal sa isip ang paos na tono ng boses nito. Hindi iyon simpleng pag-aalala. Hindi rin iyon tunog ng isang ordinaryong kaibigan ng kaniyang ama na nag-aalala sa isang bata.

There was something in the way he had said it. Isang mabigat na emosyon na hindi na niya pwedeng basta-basta na lang i-ignore.

Kaya kinabukasan, pagtapak pa lang niya sa opisina, buo na ang desisyon niya. Kakausapin niya si Oscar. Wala nang takas-takas. Hindi na niya kayang magkunwari na walang nangyari sa pagitan nila.

Pero buong umaga, parang sinadya talaga ng lalaki na iwasan siya.

Sa meeting room, naging masyado itong propesyonal at ni hindi man lang siya tiningnan nang diretso. Kapag nasa site naman sila, puro trabaho, sukat, at blueprints ang bukambibig nito. At kapag nagkakaroon ng pagkakataong silang dalawa lang ang maiwan, bigla itong magdadahilan para umalis.

Lalong nainis si Regine. Alam niyang iniiwasan siya nito, at ayaw man niyang aminin, sobrang naaapektuhan siya sa lamig ng pakikitungo nito.

Bandang alas-diyes ng umaga, sa wakas ay nahuli niya si Oscar. Mag-isa ito sa tahimik na hallway, may hawak na rolled plans, at naglalakad papunta sa private office nito.

“Oscar.”

Huminto ito, pero hindi lumingon. “What?”

Mabilis na humakbang si Regine papalapit dito. “We need to talk.”

“About the project?” malamig nitong tanong.

Napatawa siya nang walang humor. “You know that's not what I mean.”

Sandaling tumahimik si Oscar bago dahan-dahang humarap. Madilim ang mga mata nito at salubong ang makapal na kilay. “Regine, we're at work.”

“Exactly. And you're using work as an excuse not to talk to me.”

Nakita ni Regine ang bahagyang paggalaw ng panga ng lalaki—isang senyales na nagpipigil ito ng emosyon. “There's nothing to talk about.”

“There is.”

“No.”

“Then look me in the eye and tell me there's nothing.”

Tumingin si Oscar nang diretso sa mga mata niya. At agad na nanghina ang tuhod ni Regine. Dahil sa isang iglap, bumalik lahat ng naramdaman niya nitong mga nakaraang araw. Ang nagbabagang tingin nito noong lasing siya. Ang higpit ng yakap nito nang muntik na siyang mabagsakan ng materyales. At ang linyang hindi nagpatulog sa kanya.

“You can't keep saying things like that and then act like nothing happened,” matapang niyang sabi, kahit sa totoo lang ay nagwawala ang kaba sa dibdib niya.

“You were upset yesterday,” umiwas ito ng tingin.

“I was.”

“You were also drunk the other night.”

“I was tipsy, Oscar.”

“You weren't thinking clearly.”

“Maybe.” Humakbang siya palapit, hanggang sa maamoy niya ang pamilyar at panlalaking pabango nito. “But I remember.”

Nanigas si Oscar.

“I remember the way you looked at me,” patuloy ni Regine, ibinaba ang boses.

“Regine.” May babala na naman sa tono nito.

“I remember the way you held me yesterday.”

“That was because you were in danger.”

“And what about everything else?”

Walang sagot. Nanatiling nakatiim ang bagang ni Oscar.

“What are you so afraid of?” pilit niya.

Sa pagkakataong iyon, tuluyang nagbago ang ekspresyon ni Oscar. Nawala ang inis. Nawala ang pagiging propesyonal. Ang natira ay isang mabigat at seryosong emosyon na halos hindi makayanan ni Regine.

“You.”

Napakurap siya, hindi inaasahan ang sagot. “Me?”

“You need to stop looking at me like that.”

Napakunot ang noo niya. “Like what?”

Hindi sumagot ang lalaki.

“Tell me.”

“It doesn't matter.”

“It matters to me, Oscar.”

Bahagyang napapikit si Oscar, at nakita ni Regine kung paano humigpit ang hawak nito sa mga rolyo ng blueprint na para bang pilit nitong kinokontrol ang sariling mga kamay. “You don't know what you're asking for.”

“Then tell me.”

Muli silang nagkatinginan. At sa loob ng ilang segundo, pakiramdam ni Regine ay nawala ang lahat ng ingay sa opisina. Wala ang tunog ng aircon, wala ang mga yabag sa kabilang kwarto. Sila lang dalawa.

Hanggang sa may isang empleyadong dumaan sa hallway, dahilan para mabilis silang lumayo sa isa't isa.

“We have a site inspection,” malamig at mabilis na sabi ni Oscar, isinusuot muli ang maskara ng pagiging boss. “Let's go.”

Hindi na ito naghintay ng sagot at mabilis na naglakad palayo. Pero napangiti si Regine. Sa pagkakataong ito, alam niyang hindi na nito basta-basta matatakasan ang kung ano mang namamagitan sa kanila.

Pagdating nila sa site, pilit na itinuon ni Regine ang pansin sa mga bagong revisions sa second floor. Kailangan nilang suriin ang measurements bago tuluyang ma-approve ang drawing.

“Here,” sabi ni Oscar, itinuturo ang isang bahagi ng blueprint na nakalatag sa isang makeshift table.

Lumapit si Regine. “The spacing looks off.”

“It is. That's why we're adjusting it.”

Pareho silang yumuko sa drawing. Dahil maliit ang mesa, halos magdikit na ang mga balikat nila. Ramdam na ramdam ni Regine ang init ng katawan ng lalaki sa tabi niya. Napansin niya ang malaki at magaspang na kamay ni Oscar na nakapatong sa gilid ng blueprint.

Dahan-dahan, halos hindi niya namamalayan, inilapit niya ang kamay niya. At bago pa man niya mapigilan ang sarili, nagkasalubong ang mga daliri nila.

Pareho silang napatigil. Parang may kuryenteng dumaloy mula sa balat nito. Hindi gumalaw si Oscar. Hindi rin umiwas si Regine.

Dahan-dahan niyang inangat ang tingin niya. Nakatitig din ito sa kanya. Madilim, malalim, at parang may pinipigilang apoy. At sa pagkakataong iyon, parang nakalimutan ni Regine kung paano huminga.

Mabilis na binawi ni Oscar ang kamay nito at umubo nang mahina. “Sorry.”

“You don't have to apologize.”

“We should focus.”

“Why?”

Tumaas ang makapal na kilay nito.

“Why do you keep running away from me?” tanong ni Regine.

“I'm not running.”

“Then what are you doing?”

Hindi nakasagot ang lalaki. At bago pa man ito makapag-isip ng idadahilan, may boses na tumawag mula sa likuran nila.

“Regine!”

Napalingon siya. Si Ethan, ang batang structural engineer, nakangiti habang papalapit sa kanila.

“Lunch later?” tanong nito.

“Sure,” awtomatikong sagot ni Regine, lalo na't gusto niyang tingnan kung ano ang magiging reaksyon ng kasama niya.

Hindi siya nabigo. Agad niyang napansin ang pagdilim ng mukha ni Oscar.

“We have a meeting at one,” matigas at awtoritaryan na sabi ni Oscar, diretso ang tingin kay Ethan bago bumaling kay Regine.

Napatingin si Regine. “We do?”

“Yes.”

“You didn't tell me.”

“I'm telling you now.”

Palipat-lipat ang tingin ni Ethan kay Oscar at kay Regine. Halatang naramdaman nito ang tensyon. “Maybe next time, then.”

Ngumiti nang tipid si Regine. “Okay. Next time.”

Pagkaalis ni Ethan, nanatiling nakatingin si Regine sa likod ng paalis na engineer bago binalingan ang lalaki sa tabi niya.

“Why are you mad?” pang-aasar niya.

“I'm not mad.”

“You are.”

“Focus on your work, Regine.”

Lalong lumapad ang ngiti ni Regine. Ang sarap asarin ng isang Oscar Darasin kapag ganitong nawawala ito sa composure. “You're jealous.”

Agad itong lumingon sa kanya, matalim ang tingin. “Don't be ridiculous.”

“Then why do you care who I have lunch with?”

“Because we're working together.”

“That's not a valid answer.”

Tumalikod si Oscar, halatang naiinis na hindi nito makontrol ang sitwasyon. “Regine.”

“What?”

Huminga ito nang malalim, pilit pinapakalma ang sarili bago muling humarap sa kanya. “Don't encourage him.”

Natahimik si Regine. Ang seryoso at mababang boses nito ay nagpatayo ng mga balahibo niya. “Why?”

Dahan-dahang nag-lock ang mga paningin nila.

“Because he's not looking at you the way a friend does.”

Biglang nagwala ang tibok ng puso niya sa narinig. She stared at him, hindi inaasahan ang pag-amin nitong iyon. At dahil wala na siyang planong umatras, ibinato niya ang tanong na kanina pa nasa dulo ng dila niya.

“And how do you look at me, Oscar?”

Walang sagot. Pero sa pagkakataong iyon, hindi umiwas ang lalaki. Tinitigan lamang siya nito nang matagal—isang tingin na punong-puno ng pagnanasa, pagpipigil, at pag-aari.

At para kay Regine, sapat na iyon. Hindi na nito kailangang magsalita para maramdaman niya ang sagot.

Makalipas ang ilang oras, naiwang mag-isa si Oscar sa loob ng temporary site office. Nakasara ang p***o at nakababa ang mga blinds. Nakatayo siya sa tapat ng bintana, nakapamulsa, at madilim ang timpla ng mukha.

Hindi niya alam kung gaano na siya katagal na nakatayo roon, nakatitig sa kawalan. Ang alam lang niya, kailangan niyang kalmahin ang sarili niya dahil pakiramdam niya ay sasabog na siya anumang oras.

“She's twenty-five,” mahinang paalala niya sa sarili, sabay hilot sa sentido niya.

Wala itong ginagawang mali. Wala rin siyang ginagawang mali. Pareho silang matanda, at hindi sila magkamag-anak.

Pero bakit parang bawat segundo na kasama niya si Regine ay mas nagiging mahirap huminga? Bawat ngiti nito, bawat pagtawag nito ng pangalan niya, bawat paglapit nito na nagdadala ng matamis na amoy ng pabango nito—lahat iyon ay sumusubok sa kontrol niya.

Napapikit siya nang mariin.

“She’s my best friend's daughter.”

Iyon ang katotohanang kanina pa niya inuulit-ulit sa utak niya. Iyon ang pader na pilit niyang itinatayo sa pagitan nila. Iyon ang dapat na sapat na dahilan para layuan niya ito.

Pero nang maalala niya ang mga mata nitong nakatitig sa kanya kanina, ang matapang nitong pagtatanong, at ang labi nitong pilit niyang iniiwasang tingnan... hindi na niya kayang magsinungaling.

“I want her.”

Mahina lamang ang pagkakasabi niya sa loob ng tahimik na opisina. Pero malinaw. Totoo.

At iyon mismo ang bagay na unti-unting sumisira sa pagkatao niya.

“She’s my best friend's daughter,” muli niyang bulong, humigpit ang panga hanggang sa mag-igting ang mga ugat sa leeg niya. “I can't want her.”

Ngunit habang sinasabi niya iyon, alam niyang huli na ang lahat para itanggi. Dahil sa unang pagkakataon sa buhay niya, hindi na ang mga tanong ni Regine ang kinatatakutan niya.

Kundi ang katotohanang handa siyang itapon ang lahat para lang makuha ang dalaga.