เข้าสู่ระบบ(น้องชื่ออะไรครับ)(พรนับพรรณ ปริยากรสกุล ชื่อเล่นพันดาวค่ะ) พันดาวแนะนำตัวเองแล้วทุกอย่างก็ดูเงียบไป“ทำไมเงียบล่ะพันดาว”(…) ไม่มีเสียงตอบรับทุกอย่างเงียบ แม้แต่เสียงรอบข้าง“ส่งเสียงไอก็ได้พันดาว”(…) ยิ่งเงียบแบบนี้ฉันก็อยู่นิ่งต่อไปไม่ไหว แต่จังหวะที่หันหลังกลับไปมองก็มีเสียงแทรกดังลอดเข้ามาในห
“คุณพ่อไปรับทีไรจะมีแต่คุณครูมองตลอดเลย” ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขียนฝันฟ้องฉันแบบนี้ เขียนฝันหวงพ่อสุด ๆ“ไม่เป็นอะไรค่ะ ทุกคนสามารถมองคุณพ่อได้ เพราะคุณพ่อเขารู้ว่า...ต้องมองที่ใคร” ฉันปาดสายตามองไปยังธาดา ซึ่งเขาก็อมยิ้มและเดินเข้ามาข้างกันแล้วยกยกมือโอบไหล่“พ่อมองแค่แม่ของเขียนฝันกับน้องพันดาวมาตลอดต
“ไม่ต้องหรอกครับ ผมสั้นน่ารักนะ พี่ชอบผู้หญิงผมสั้น”“...เอ่อ ปะ ไปก่อนนะคะ!” เธอถูกชมจนเสียอาการจนรีบกล่าวลาแล้วรีบวิ่งหนีไปทันที“แต่สิ่งที่ชอบมากที่สุดก็คือเทียนไข” พออยู่กันสองคนก็มากวนประสาทฉันแทน“เฮ้อ...”เช้าวันต่อมา“เทียนตัดผมสั้นเหรอ” เสียงธาดาดังขึ้นจากด้านหลังในระหว่างที่ฉันกำลังยืนรอเข
(ช่วงวัยเด็กของเทียนไขกับธาดา (ช่วงเกรด7หรือมัธยมชั้นปีที่ 1) ปึง!ประตูห้องครัวหอพักคนงานถูกเปิดออกเต็มแรง พร้อมกับเด็กชายผู้เป็นคุณหนูของบ้านนี้ และยังเป็นเพื่อนสนิทของลูกสาวหัวหน้าแม่บ้านอย่าง...เทียนไข“เทียนไข! ทำไมไม่บอกว่าจะสอบเข้าด้วยคะแนนเต็มเพื่อไปอยู่ห้องคิงล่ะ เรานึกว่าเทียนจะเลือกทำคะแ
“ยุงไม่กัดแต่ปวดหัวมากเลย อะไรกันสองคนนี้” เมื่อนั่งฟังอยู่นานฉันก็ทนต่อไปไม่ไหวจนต้องขอพูดอะไรบ้าง“เด็กเวรนี่กวนประสาทค่ะ”“ถ้าจะด่าคนอื่นไม่ต้องมีคะขา”“โอเค ไอ้เด็กเวรนี่กวนตีน” ไม่สำนึกเลยสินะ“ก็เลยมาเลี้ยงเบียร์ย้อมใจแบบนี้เหรอ”“นั่งฟังมันบอกรักเมียตัวเองอยู่นี่ไง ไม่มีใครใจดีเท่าฉันแล้วนะ”
“หายไปไหนของเขา”เสียงบ่นพึมพำกับตัวเอง สายตาสอดส่องมองซ้ายมองขวาเพื่อหาตัวธาดาที่ฉันก็ไม่รู้ว่าเขาหายไปไหนสักพักแล้ว โทรศัพท์ก็ไม่พกติดตัวนี่เดินรอบแล้วเหลือแต่ที่หอพักคนงาน แต่ปกติธาดาจะไม่ได้ไปที่นั่นถ้าไม่มีธุระสำคัญ“ป้าขวัญคะ เห็นคุณธาดามั้ย” ในระหว่างที่กำลังหยุดยืนคิดอยู่หน้าบ้านใหญ่ ป้าขวัญ
มือเล็กเลื่อนผ่านฟองสบู่ลงไปในอ่างไปยังจุดที่อยู่ภายใต้น้ำ ฉันก้มหน้าหลบสายตาของคนตรงหน้า ธาดามองไปตามมือที่ควานหาสะเปะสะปะไปทั่ว จนในที่สุดก็เจอ มือเล็กกำแก่นกายที่ตอนนี้ยังไม่มีปฏิกิริยาโต้ตอบกับมือของเธอเท่าไรนัก“พูด”“...” ธาดาเลียริมฝีปากตัวเองพร้อมกับจ้องหน้าฉันอย่างไม่ละสายตา“พูด...สิ” สิ่ง
“อย่าลืมกาแฟนะคะคนสวย” เสียงของธาดาดังลอยมาทำให้ฉันได้สติ“ได้ค่ะเจ้านาย” ธาดาหยุดเดินกะทันหัน ทำให้ฉันเองก็หยุดเดินด้วยความตกใจ เขาหันหลังกลับมามอง ดีนะที่ตอนนี้ไม่มีใครเดินผ่านไปผ่านมา“พูดใหม่”“อะไร”“ให้พูดใหม่อีกที” อะไรของหมอนี่อีก“พูดอะไรใหม่”“ได้ค่ะอะไร ไม่เอาเจ้านาย” แค่คำนี้เนี่ยนะ“ได้
หนึ่งอาทิตย์กับการเข้าสู่ตำแหน่งผู้บริหารเต็มตัวของธาดา ถึงเขาจะดูบ้าและโง่ในสายตาฉัน แต่ความจริงธาดาคือคนที่ฉลาดและจริงจังกับงาน ถ้าเข้าสู่หน้าที่ผู้บริหาร เขาก็จะกลายเป็นอีกคนทันที“พื้นที่แบบนี้เนี่ยนะจะให้สร้างคอนโด” ธาดามองสำเนาโฉนดบนโต๊ะประชุมใหญ่ แล้วเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ สายตามองไปยังผู้จัดก
“ยะ หยุดพูดนะ แล้วก็ปล่อยได้แล้ว” ยิ่งดิ้นก็ยิ่งถูกกอดแน่นขึ้น ธาดาไม่มีทางปล่อยให้ฉันหลุดออกไปแล้ว“ตายด้านเหรอ เธอตอบสนองไวมากจนฉันถูกใจเลยนะ”“บอกว่าอย่าพูดไง”“ตายด้านยังไงแฉะขนาดนี้คะคนสวย” ฉันเกลียดน้ำเสียงของเขาตอนนี้ที่สุด“หยุดพูดนะ” ฉันก้มหน้าหลบสายตาของคนตรงหน้า“ตายด้านอะไรเร้าเก่งขนาดนี







