Chapter 2: Hon

"Raye, si Rye. Si R-rye, Raye, nasa ospital ang kapatid mo." Agad umagos ang luha sa mata ko at nanginig ang buong sistema ko nang marinig ko ang sinabi ni Aling Tess.

Hindi na ako nakapag-alam sa manager ng dali-dali akong umalis para puntahan ang kapatid ko sa ospital.

Nadatnan ko si Aling Tess sa labas ng emergency room. "Ano pong nangyari? Kumusta si Rye?"

"Hindi pa lumalabas ang doctor. May mga test pa raw silang gagawin," sagot niya.

Napahagulgol na lang ako. Hanggang sa naramdaman ko na lang ang yakap ni Aling Tess.

Nang makausap ko ang doctor ay mas lalo akong nabasag. May Leukemia ang kapatid ko.

Kahit na kailangan ako ng kapatid ko ay mas pinili kong pumasok sa bar kasi kung hindi ko gagawin ‘yon ay wala akong ipambabayad sa bills niya.

Kailangan ako ni Rye. Kulang ang sahod ko para sa lahat ng bayarin pero hangga't sa wala pa ‘kong nahahanap na mapagkukunan ng sapat na pera, hindi ako pwedeng tumigil dito.

"Ouch," sabay naming daing ng lalaking nakabangga ko. Nahulog rin ang dala kong baso at ang laman nitong alak ay naitapon sa damit niya.

"Hala, sorry po." Maluha-luha kong pilit pinunas ang basa niyang damit.

"It's okay," saad niya at saka niya ‘ko iniwan para pumunta sa isang bakanteng pwesto sa malapit.

Lumapit sa 'kin si Kera pala linisin ang nabasag kong shot glass.

Babayaran ko pa ‘yan.

"Mag-ingat ka kasi. Ako na lang ang aako nito. Alam ko namang kailangan mo ng pera ngayon," sabi saad niya.

Nahihiya man ako ay hindi ko magawang umangal dahil alam kong wala rin naman akong magagawa.

"Wala ka ba talagang sideline na alam, Kera?" tanong ko. Halos lahat na nga ay natanong ko para lang magka-sideline.

"JRO gusto mo? Sasayaw ka lang o kaya magpapatira diyan... instant money na agad," sagot niya.

"Paano naman ang dignidad ko niyan?"

"Maiisip mo pa ba ‘yan kung buhay na ng kapatid mo ang nakasalalay?" tanong niya pabalik.

Napaisip ako. Baka ito na lang ang paraan.

"Miss," tawag ng kung sino kaya napalingon ako. Yung nakabangga ko pala ang tumawag at senenyasan niya 'kong lumapit kaya sinunod ko na lang. "Two whisky."

"Coming, sir." Agad kung kinuha ang order niya at dinala sa kanya. "May kailangan pa po kayo?"

"You," seryoso niyang saad na ikinagulat ko.

"Po?"

"I mean, you, what do you need?" wika niya na pinagtaka ko. "I heard your conversation with the janitress earlier."

Nakagat kong labi ko. Gusto niya bang maging first customer ko?

"I'll help you if you'll help me, too," sabi niya habang pinaglalaruan ang baso sa kamay niya. “I'll help you in exchange for our marriage.”

Nagising ako sa malalim na pag-iisip nang makarinig ako ng katok mula sa pinto.

Dali-dali akong pumunta sa pinto para pagbuksan ang kung sinong kumakatok. Isa itong lalaking naka-kulay puting pulo at itim na pantalon.

"Ipinapabigay po ni Sir Stefano." Inabot niya sa 'kin ang isang malaking kahon.

Nagtataka man ay tinanggap ko ang kahon. "Salamat po." Hindi na siya kumibo at umalis na lang.

Ipinatong ko sa kahoy naming mesa ang kahon pagkatapos isara ang pinto.

Pagbukas ko ay nakita ko ang dalawang mamahaling dress, pares ng sapatos, at set ng gold and sapphire accessories.

Magkano kaya lahat 'to?

Nang iangat ko ang mga laman ay may isang card sa ilalim. Kinuha ang card at binasa ang sulat.

‘Be ready. I'll pick you up at 2 o'clock.’

Naisubsob ko na lang sa mesa ang mukha ko. 

Pasalamat na lang ako at pumayag si Kera na bantayan ang kapatid ko ngayon. Nahihiya na rin kasi ako kay Aling Tess, palagi ko na lang siyang naaabala.

Alas dose y medya pa lang ay nagsimula na 'kong maghanda. Light make up lang rin ang sinuot ko. Pero mahirap palang pumili ng susuotin kahit dalawa lang naman ang choices ko.

Bahala na nga.

Pinili ko ang black dress kesa sa red. Feeling ko lang mas bagay sa maputla kung kulay ang black.

Ilang sandali lang ay may kumatok na sa pinto kaya't dali-dali ko itong pinuntahan dala ang bag ko.

Pagbukas ko ng pinto ay bumungad sa 'kin ang isang lalaking naka-all-black attire.

Para na kaming vampire couple.

He smirked. "Let's go, hon?"

Sigurado akong namula ako dahil sa sinabi niya. Pero pilit kong tinago 'yon sa pamamagitan ng pag-irap.

Nauna na siyang naglakad kaya sumunod na lang ako matapos i-lock ang pinto.

Ang kintab ng black car niya. Iba 'to sa sinakyan namin nung isang araw. May naka-white polo na naman doon. Ganun siguro ang uniform ng mga tao nila.

Pinagbuksan ako ng pinto ni Mr. Ignacio sa backseat kaya pumasok na 'ko. Pumasok naman siya sa kabilang seat samantalang ‘yong naka-white polo ay sa driver's seat.

Ilang sandali lang ay nagsimula nang umandar ang sasakyan at sobrang tahimik naming lahat.

"Mabait ba ang parents mo?" tanong ko sa katabi ko para basagin ang katahimikan.

"Maybe," sagot niya.

Napanguso ako. Ano ba naman ‘yan ang hirap naman netong kausap.

"May kapatid ka?" tanong ko ulit.

"Wala."

Tumango na lang ako kesa masapak ko pa siya.

"Ilan ex mo?" tanong ko pa.

"You won't shut up?" seryosong tanong niya.

"Gusto ko lang nam—" Nanlaki ang mata ko ng magdampi ang mga labi namin.

"Now stay quiet,” bulong niya matapos bumitaw sa halik.

Wala sa sarili akong napatango at napaiwas ng tingi. Sa bintana ko na lang sa tabi ko itinuon ang atensyon ko.

Ramdam ko pa rin ang kabog ng dibdib. Kinakabahan lang naman ako ‘di ba?

Binilang ko na lang ang mga building na nadadaanan namin para may gawin ako.

Isa...

Dalawa...

Tatlo...

Sampu...

Labing-anim...

Pero dahil sa sobrang tahimik ay hindi ko namalayan ang na napaidlip na pala ‘ko.

"Wake up, hon." May tumapik sa pisngi ko kaya't napamulat ako. "Feeling comfortable, huh?" Itinaasan niya ‘ko ng kilay.

Mabilis akong lumayo sa kanya at inayos ang sarili.

'Di ko naman alam na nakasandal na pala ang ulo ko sa kanya.

Lumabas siya ng kotse at pinagbuksan ako ng pinto. "Thank you." kiming saad ko.

Napatingin ako sa malaking bahay sa harapan namin.

Oh, wow, grabe, ang yaman nga nila.

"Act proper, you'll be punished if you don't behave well," paalala niya at saka hinawakan ang kamay ko na nagsisimula ng manlamig.

"Kinakabahan ako," wala sa loob na wika ko.

"I'm here, I won't let anyone harm you," matigas niyang saad. "Let's go."