สนามฟุตบอล

“พี่!!!”

ฉันเปิดเปลือกตาขึ้นมา เห็นชายกระโปรงตัวเองที่เลิกขึ้นเหนือเข่าเป็นลำดับแรก ความรู้สึกเย็นวาบแล่นผ่านผิวหนัง เสียงหัวเราะ เสียงซุบซิบดังขึ้นรอบตัวราวกับฉันเป็นตัวตลก ฉันก้มหน้างุดและหลับตาด้วยความอาย จนนึกอยากหายตัวได้เหมือนนางเอกในละครเช้าวันเสาร์…แต่ฉันทำไม่ได้

พรึ่บ!!!

เสื้อแขนยาวสีเทาแถบชมพูตัวหนึ่ง ถูกโยนมาคลุมที่ขาของฉันทันที โชคดีที่มันตัวใหญ่มากพอที่จะปิดทุกอย่างได้มิดชิด เสียงหนึ่งที่ฟังดูร้อนรนดังขึ้นใกล้ ๆ

“พี่ครับ พี่เจ็บมากไหมครับ ให้ผมดูหน่อย”

ฉันเงยหน้าขึ้นมองผ่านม่านน้ำตา เห็นเป็นใบหน้าที่ไม่คุ้นเคย

“มะ…ไม่เป็นไร แต่ว่า… ทำไมโลกมันหมุนติ้ว ๆ เลย”

“ไหวไหมครับ” เขาขมวดคิ้วนิดหนึ่ง ก่อนจะชี้นิ้วไปที่หน้าผากตัวเอง “พี่หัวโนด้วย”

“อ้อ” ฉันยกมือขึ้นแตะหน้าผากตัวเอง แล้วความรู้สึกปวดก็แล่นเข้ามาทันที

“ลุกไหวไหม เดี๋ยวผมพาไปห้องพยาบาล”

“ไม่เป็นไร…อ๊ะ!”

ทันใดนั้น ปลายเท้าฉันก็แตะเข้ากับอากาศ เขาอุ้มฉันขึ้นอย่างง่ายดายโดยที่ฉันไม่มีโอกาสได้ตั้งตัว

เสียงฮือฮาดังขึ้นรอบสนาม

“เฮ้ย อุ้มเลยว่ะ”

“ใครวะนั่น อย่างเท่เลย”

ใบหน้าฉันหน้าร้อนผ่าว รีบคล้องแขนโอบรอบคอร่างสูงตามสัญชาตญาณเพราะกลัวตก ก่อนจะซุกหน้าลงกับอกเขา เพื่อหลบซ่อนใบหน้าบวมปูดที่เปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาจากสายตาคนที่มองมา กลิ่นโคโลญจน์อ่อน ๆ ผสมเหงื่อจากตัวเขา โชยเข้าจมูก มันเป็นกลิ่นที่ไม่คุ้นเคยและทำให้หัวใจฉันเต้นผิดจังหวะอย่างประหลาด เขาอุ้มฉันฝ่าฝูงนักเรียนออกมาอย่างเงียบ ๆ ด้วยจังหวะก้าวเท้าที่มั่นคง

ตึก… ตึก… ตึก…เสียงที่ดังขึ้น เป็นจังหวะเดียวกันกับหัวใจของฉันในตอนนี้

เมื่อเดินเข้ามาในตัวอาคาร เสียงรอบข้างเริ่มเบาลง ฉันจึงเงยหน้าขึ้นโดยไม่ตั้งใจ และสบตาเขาเข้าอย่างจัง เป็นนัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนสงบนิ่ง อ่านไม่ออก โหนกแก้มของเขาเปลี่ยนเป็นสีระเรื่อ มันแดงตัดกับผิวขาวละเอียดอย่างชัดเจน และน่าจะแดงพอ ๆ กับหน้าผากฉันในตอนนี้เลย

เขายังคงทำหน้านิ่งไม่แสดงออกถึงความผิดปกติใด ๆ ราวกับว่ากำลังเดินตัวเปล่า แต่เหงื่อเม็ดเล็กที่ผุดอยู่บนหน้าผาก ทำให้ฉันรู้ว่าเขาออกแรงไม่น้อย

“เอ่อดีขึ้นแล้ว ลงตรงนี้ก็ได้”

“ไม่เป็นไรครับ พี่ไม่ได้ตัวหนักขนาดนั้น เดี๋ยวก็ถึงแล้ว” มุมปากเขายกขึ้นยิ้มราวกับรู้ว่าฉันกำลังคิดอะไร

หัวใจฉันเต้นแรงขึ้นอีกครั้ง

เมื่อถึงห้องพยาบาล เขาค่อย ๆ วางฉันลงบนเตียงช้า ๆ อย่างเบามือ

“ขอโทษนะครับ ” เขาก้มศีรษะให้อย่างคนรู้สึกผิด

“ไม่เป็นไร”

“รินรดา โดนอะไรมาลูก!”

เสียงแหลมสูงเป็นเอกลักษณ์ของอาจารย์กรองแก้ว ผู้อยู่ประจำห้องพยาบาลตะโกนขึ้นด้วยความตกใจ เร่งกุลีกุจอเข้ามาประชิดที่เตียง

“แค่หน้ามืดค่ะอาจารย์ ตอนนี้ดีขึ้นแล้วค่ะ” ฉันรีบโกหก เพราะไม่อยากให้เรื่องไปถึง…ใครบางคน

ตามมาด้วยเสียงโหวกเหวกโวยวายของเพื่อนทั้งสองคน ที่วิ่งกระหืดกระหอบมายืนอยู่ที่หน้าประตู

“เจ็บมากไหม!” ดาวิ่งมาหยุดยืนข้างเตียง หายใจหอบถี่

“เราไม่เป็นไรแล้ว เราแค่เจ็บหน้าผากนิดหน่อย”

“ดูสิ หน้าบวมเหมือนผึ้งต่อยเลย”

เดาว่าหน้าฉันตอนนี้มันคงตลกน่าดู ฉันหัวเราะแห้ง ๆ กวาดสายตามองหาร่างสูงที่อุ้มฉันมาด้วยความแปลกใจ เขาออกไปตั้งแต่เมื่อไหร่ ยังไม่ทันได้ทำความรู้จักเลยด้วยซ้ำ

“วนิดากับพลอยผกา กลับไปเรียนก่อนนะลูก ไม่ต้องเป็นห่วง เดี๋ยวครูจะทำแผลให้รินรดา แล้วให้นอนพักที่นี่ก่อน”

“ค่ะอาจารย์”

ก่อนจะเดินออกไป พลอยยังหันมากระซิบข้างหูฉันเสียงเบา “แก…เมื่อกี้ทั้งสนามมองแกเลยนะ”

ดาวางมือป้องปากแล้วทำท่ากระซิบ “ตอนเขาอุ้มแกอะ มีคนพูดว่า ‘โชคดีจังวะ’ ด้วย”

“แล้วเขาเป็นใครอะ หล่อมาก” พลอยยิ้มเจ้าเล่ห์

“เสื้อเขาใช่ป่ะ”

ฉันก้มมองเสื้อที่วางอยู่บนตักโดยไม่รู้ตัวว่าเผลอจับมันไว้แน่นแค่ไหน แล้วหัวใจเต้นแรงขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้

“เขาเตะบอลโดนเรานะ ไม่ใช่มาช่วยแบบตั้งใจสักหน่อย”

“แต่เขาอุ้มแกนะ” ดาย้ำช้า ๆ “ต่อหน้าคนทั้งสนาม”

ฉันเอาหมอนปิดหน้า ล้มตัวลงบนเตียง ทำท่าแกล้งหลับเพื่อกลบเกลื่อนสถานการณ์

“ไปเรียนได้แล้ว”

“ก็ได้ ๆ เลิกเรียนเดี๋ยวมารับนะ”

คล้อยหลังเพื่อนสองคนไปไม่นาน ฉันก็เผลอนอนหลับไปโดยไม่รู้ตัว ลืมตาขึ้นมาอีกทีก็พบว่าเสียงออดเลิกเรียนได้ดังขึ้นแล้วฉันพลาดวิชาเดียวที่รอคอยมาตลอดทั้งสัปดาห์ไปอย่างน่าเสียดาย

วันที่ตั้งใจจะให้ดอกไม้ วันที่ตั้งใจจะสารภาพความรู้สึก…สุดท้ายก็พังไม่เป็นท่า ฉันล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าสะพาย

ว่างเปล่า…

ดอกกุหลาบสีชมพูหายไปไหนก็ไม่รู้

จบแล้ววันวาเลนไทน์ของฉัน

“ดีขึ้นไหมลูก พรุ่งนี้มาเรียนไหวหรือเปล่า ให้ครูแจ้งที่ปรึกษาให้ไหม” อาจารย์กรองแก้วเดินเข้ามาถามด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

“ดีขึ้นแล้วค่ะ แต่ว่าหนูไม่ลาดีกว่า กลัวเรียนไม่ทันค่ะ”

“ถ้าอย่างนั้นก็กลับบ้านไปพักผ่อนนะ ถ้ามีอะไรก็โทรหาที่ปรึกษาหรือว่าโทรหาครูก็ได้”

“ขอบคุณค่ะอาจารย์” ฉันยกมือไหว้ลา ก่อนเดินออกมาหน้าห้องพยาบาล เจอเพื่อนทั้งสองยืนรออยู่พอดี

“ไหวไหมริน ยังเจ็บอยู่หรือเปล่า” ดาถามขึ้นเมื่อสังเกตเห็นใบหน้าหงอยของฉัน

“พรุ่งนี้ลาโรงเรียนก่อนไหม พักผ่อนให้หายดีก่อน” พลอยเสนอขึ้นอย่างเป็นห่วง

“เราไหว” ฉันฝืนยิ้ม ตอบกลับไป

เราสามคนเดินตามกันไปยังลานรถรับส่งตามปกติ เกิดความเงียบขึ้นมาพักหนึ่ง ก่อนที่ดาจะเปิดประเด็นขึ้นมา

“เอ่อ…รินรู้จักกับน้องโฟล์คด้วยเหรอ”

ฉันส่ายหน้า

“เราไปสืบมาแล้ว” พลอยโน้มหน้ามาใกล้จนศีรษะแทบจะชนกัน “เขาเป็นเด็กใหม่ เพิ่งย้ายมา แต่ฮอตมากเลยนะ ใคร ๆ ก็รู้จัก”

ดาพูดต่อด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น “เรื่องวันนี้ดังไปทั้งโรงเรียนแล้วล่ะ”

เพิ่งย้ายมาใหม่เหรอ…มิน่าล่ะ ฉันถึงไม่เคยเห็นหน้า จากน้ำเสียงตื่นเต้นและแววตาที่ทอประกายของวนิดา เวลาถ่ายทอดเรื่องราวนั้น ทำให้ฉันรู้สึกราวกับกำลังฟังนิทานอัศวินขี่ม้าขาวมาช่วยสาวงามอยู่ก็ไม่ปาน

ฉันลอบถอนหายใจเบา ๆ ทำหน้าไม่ถูกกับสิ่งที่ได้ยิน ทั้งเจ็บตัว ทั้งเขิน ทั้งอาย ปนเปกันไปหมด

ลึก ๆ แล้วอยากให้เรื่องนี้เป็นเพียงความฝัน เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เพราะฉันไม่ชอบการตกเป็นเป้าสายตา ไม่อยากเห็นสายตาที่มองมาราวกับว่าฉันเป็นตัวตลก น้องคนนั้นอาจจะเป็นอัศวินก็ได้ แต่ฉันไม่ใช่สาวงาม…

ไม่ใช่ และไม่ใกล้เคียงอีกต่างหาก

ฉันเป็นแค่ ‘ลูกเป็ดขี้เหร่’ คนหนึ่ง พี่สาวฉันบอกแบบนั้น

เราแยกย้ายกันเมื่อเดินมาถึงลานจอดรถรับส่ง ฉันรีบเดินขึ้นรถและเลือกนั่งชิดด้านในสุด เพราะไม่อยากให้หน้าผากที่บวมเท่าไข่เป็ดของฉันเป็นจุดสนใจ ก้มมองเสื้อคลุมแขนยาวสีเทาแถบชมพูที่เป็นลักษณะคล้ายเสื้อรุ่นในมือ ที่ติดมือฉันมาตั้งแต่ตอนเกิดเรื่อง กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากเสื้อ เป็นกลิ่นเดียวกันกับที่ฉันได้กลิ่น เมื่อตอนกลางวัน แค่คิดถึงตอนสบตากัน หัวใจก็พลันเต้นผิดจังหวะเมื่อพลิกเสื้อดูตรงด้านหลังเสื้อ ก่อนจะเห็นตัวอักษรที่ปักไว้อย่างประณีต น่าจะเป็นชื่อของเจ้าของ มันเขียนว่า

“โฟล์ค 4/3” ฉันอ่านชื่อนั้นช้า ๆ ในใจ มันเป็นความทรงจำของสนามฟุตบอลที่ฉันไม่เคยลืม