بيت / วัยรุ่น / Love at first sight รักครั้งแรก / ฉันมายินดีให้กับรักที่สดใส

مشاركة

Love at first sight รักครั้งแรก
Love at first sight รักครั้งแรก
مؤلف: สร้อยเนื้อทราย

ฉันมายินดีให้กับรักที่สดใส

last update تاريخ النشر: 2026-03-09 13:40:48

วันศุกร์ที่ 14 เดือน กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2568

คุณเคยมีรักครั้งแรกไหม?

รักครั้งแรกของคุณเป็นยังไงกันบ้าง

สำหรับฉัน มันคล้าย ๆ ตอนที่มองเห็นสายรุ้งเจ็ดสีทอดโค้งบนท้องฟ้าหลังฝนหยุดตก ทั้งตื่นเต้น สวยงาม และสุขใจ

ในยามที่เราตกอยู่ในห้วงของความรัก ราวกับว่าโลกทั้งใบกลายเป็นสีชมพู มองไปทางไหนก็พบเจอแต่ความสดใส รอบตัวอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของดอกไม้ ในหัวใจบรรเลงไปด้วยเพลงรัก

ฉันยังจำจังหวะการเต้นระรัวของหัวใจได้ดี ยิ่งเขาขยับเข้ามาใกล้มากเท่าไหร่ หัวใจดวงน้อยก็เต้นรัวแรงเร็วขึ้นอย่างน่าประหลาดใจมากขึ้นเท่านั้น

เชื่อไหมว่าสิ่งเหล่านั้นมันคือเสน่ห์ของ “รักครั้งแรก” แล้วเรื่องของคุณเป็นยังไงกันบ้าง? สุดท้ายแล้วคุณสมหวังกับรักครั้งแรกหรือเปล่า?

ถามว่าถ้าย้อนเวลากลับไปได้ฉันอยากจะแก้ไขอะไรไหม คำตอบของฉันคือ “ไม่”

ถ้าเลือกได้ ฉันอยากย้อนกลับไปใช้ชีวิตอยู่ในช่วงเวลานั้นอีกครั้งมากกว่า นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ทำให้ฉันมาที่นี่ในวันนี้ ฉันนั่งเล่าเรื่องนี้อย่างคนที่อยู่ในอาการเหมือนตกหลุมรักอีกครั้ง

พอมีเวลาเล็กน้อยที่จะถ่ายทอดเรื่องราวที่แสนประทับใจ ก่อนที่จะถึงเวลาสำคัญในช่วงเช้าของวันนี้และฉันคิดว่าฉันสามารถเล่าเรื่องราวได้อย่างเพลินเลยทีเดียว

ถ้าคุณมีเวลามากพอที่จะฟัง...

ขณะนี้ เป็นเวลา แปดนาฬิกากับอีกสามสิบนาที…

          ฉันในชุดเดรสยาวสีชมพูโอรสเปิดไหล่ ประคองกุหลาบช่อโตสีเดียวกันกับชุดอย่างระมัดระวัง เดินออกจากร้านดอกไม้ที่ตั้งอยู่ติดรั้วโรงเรียนสมัยมัธยม

          ภาพตรงหน้าคล้ายกับเหตุการณ์เมื่อสิบกว่าปีก่อนอย่างน่าประหลาด ดอกกุหลาบสีเดิม จากร้านเดิม และแน่นอนว่าผู้รับคือคนเดิม…

สิบห้านาทีก่อนหน้านั้น

          “หาอะไรอยู่หรือจ๊ะแม่หนู ถามได้เลยนะ” เสียงที่ไม่ได้ยินมานานดังขึ้นจากด้านหลัง เป็นเสียงของหญิงวัยห้าสิบต้น ๆ รูปร่างท้วม เจ้าของร้านดอกไม้ที่ชื่อว่า

‘รักแรก’ 

          ฉันหมุนตัวกลับไปยิ้มทักทาย “อยากได้ดอกไม้สักช่อค่ะ แต่ไม่รู้ว่าจะเอาแบบไหนดี”

          “อ๋อ ชอบดอกอะไรเป็นพิเศษไหม”

          “มีดอกกุหลาบไหมคะ”

          “มีสิ มีเกือบทุกสีเลยนะ”

          “ขอดูได้ไหมคะ”

          “ได้จ้ะ เลือกเองได้เลย หรือจะดูแบบของทางร้านก็ได้ ทางนี้” เสียงหัวเราะอย่างคนอารมณ์ดีดังขึ้นเบา ๆ

          “เอาฟาบิโอลา ขนาดกลาง โทนขาว-ชมพู ช่อหนึ่งค่ะ”

          “สำหรับคนพิเศษใช่ไหม?”

          ร่างท้วมเดินเข้ามาใกล้ และจ้องเข้ามาในดวงตาฉัน ถ้าเป็นเมื่อก่อนคำถามนี้คงทำให้ฉันหน้าแดงจนพูดไม่ออก

          ฉันยิ้มมุมปาก คำถามนี้เคยถูกถามมาแล้วครั้งหนึ่ง…เมื่อ‘สิบสองปี’ ก่อน ไม่คิดเลยว่าจะได้ยินมันอีก

          ครู่หนึ่ง ฉันเผลอสงสัยขึ้นมาว่า คุณป้าจะจำลูกค้าได้ทุกคนหรือเปล่า?

          ฉันเพียงยิ้มบาง ๆ แทนคำตอบ

          “งั้นรอสักแป๊ปนะจ๊ะ” ร่างนั้นเดินกุลีกุจอหายเข้าไปหลังร้าน

          ระหว่างรอ ฉันกวาดสายตาสำรวจบรรยากาศรอบ ๆ ตอนนี้มันแตกต่างจากเมื่อก่อนโดยสิ้นเชิง

          จากร้านดอกไม้เล็ก ๆ ในอาคารไม้เก่าโทรม กลายเป็นร้านขนาดใหญ่ภายใต้อาคารพาณิชย์สามชั้นรูปทรงทันสมัย พื้นที่ละแวกใกล้เคียงก็เปลี่ยนไปมาก ร้านอาหารตามสั่งราคานักเรียนจับต้องได้ ถูกแทนที่ด้วยสำนักงานบริษัทขนส่งและร้านสะดวกซื้อเจ้าดัง

          แม้ว่าเวลาจะผ่านไปกว่าสิบปีแล้ว หลายสิ่งหลายอย่างอย่างเปลี่ยนแปลงไปจนแทบจำไม่ได้ แต่เมื่อมายืนตรงนี้อีกครั้ง ฉันกลับรู้สึกเหมือนมันพึ่งเกิดขึ้นเมื่อไม่นานนี้เอง

          “นี่จ้ะ”

          ฉันรับดอกไม้จากคุณป้า จ่ายเงิน และก้มมองมันด้วยความพึงใจ

          สวยจังแฮะ...

          ก่อนเดินออกจากร้าน ฉันไม่ลืมหันกลับไปหาเจ้าของร้านอีกครั้ง แล้วเอ่ยประโยคหนึ่งออกไป…

          “ไม่ใช่คนพิเศษค่ะ แค่คนรู้จัก”

          คุณป้าส่งยิ้มบาง ๆ ตอบกลับมา ไม่รู้เหมือนกันว่าประโยคหลังนั้น ฉันกำลังบอกใครกันแน่

          อย่างที่บอกไว้ตั้งแต่ต้น ฉันต้องใช้ความกล้าไม่น้อยในการตัดสินใจมางานนี้ คิดทบทวนกับตัวเองอยู่เป็นร้อยครั้งว่าจะมาดีไหม

          หลังจากได้รับการ์ดเชิญสีชมพูจากว่าที่เจ้าบ่าวเมื่อเดือนก่อน ที่บังเอิญพบกันที่โรงพยาบาล ฉันเป็นแพทย์ประจำโรงพยาบาลเอกชนชื่อดังแห่งหนึ่งในจังหวัด ทำงานอยู่ที่นี่มานานกว่าเจ็ดปี ร้อยวันพันปีแทบไม่เคยมีเหตุผลให้เดินเฉียดเข้าแผนกฝากครรภ์เลย

          จนกระทั่งวันนั้น…

          ว่าที่เจ้าบ่าวกับเจ้าสาวควงคู่กันมาตรวจครรภ์ ฟังดูแล้วเป็นเรื่องที่น่ายินดี ซึ่งฉันควรแสดงความยินดีอย่างจริงใจ…ใช่ไหม?

          ในฐานะแพทย์ ฉันยิ้มให้คนไข้ทุกคนได้อย่างเป็นมืออาชีพ

แต่ในฐานะผู้หญิงคนหนึ่ง รอยยิ้มนั้นกลับยากลำบาก

          “ไปให้ได้นะ” ประโยคทิ้งท้าย ของว่าที่เจ้าบ่าวยังดังก้องอยู่ในหู

          สุดท้ายฉันก็ลงทุนตัดชุดเดรสราคาเกือบเท่าค่าโอทีทั้งเดือน ซื้อรองเท้าและกระเป๋าแบรนด์ใหม่ยกชุดให้เข้ากับธีมงาน ก็ไม่มีเหตุผลอะไรที่ฉันต้องปฏิเสธ…จริงไหม?

          “ครืด….ครืด”

          สมาร์ทโฟนรุ่นใหม่ล่าสุดราคากว่าครึ่งแสน ของขวัญวันเกิดที่ฉันเพิ่งให้ตัวเองเมื่อเดือนก่อนดังขึ้น หน้าจอปรากฏชื่อที่คุ้นเคย ฉันวางช่อดอกไม้ไว้เบาะข้างคนขับอย่างระมัดระวัง ก่อนเอื้อมมือกดรับสาย

          “ถึงแล้ว กำลังหาที่จอด ได้สิ โอเค ๆ เจอกัน” สายจาก ‘วนิดา’ เพื่อนสนิทสมัยมัธยมบอกว่าเธอมาถึงแล้ว

          ฉันหักพวงมาลัยเลี้ยวรถเข้ามาตามป้ายบอกทางลานจอดรถ กวาดตามองไปรอบ ๆ สนามฟุตบอลที่ถูกดัดแปลงมาเป็นลานจอดรถชั่วคราวในวันนี้

          หญ้าบนพื้นมีสีเขียวปนเหลืองเป็นหย่อม ๆ น่าจะเป็นเพราะกำลังจะเข้าสู่ฤดูร้อนอย่างเป็นทางการ สีของมันเลยไม่สดใสเหมือนตอนฤดูฝน

          หลังจากเครื่องยนต์ดับสนิท ฉันส่องกระจกตรวจสอบความเรียบร้อยของใบหน้าเม้มปากเข้าหากันเล็กน้อยด้วยความประหม่า

          ฉันสูดลมหายใจลึก ๆ หนึ่งครั้ง ก่อนจะเอี้ยวตัวลงจากรถ และไม่ลืมที่จะหอบดอกไม้ช่อโตเดินมุ่งหน้าไปยังหอประชุมขนาดใหญ่ ที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากสนามฟุตบอลอย่างชำนาญเส้นทาง

          ท่ามกลางแสงแดดอ่อน ๆ ฉันย่ำเท้าไปตามพื้นของสนามหญ้า กลิ่นหญ้าแห้ง ๆ ลอยแตะจมูก ชวนให้คิดถึงบรรยากาศของการเข้าแถวหน้าเสาธงตอนเช้า

          เก้าอี้ม้าหินอ่อนตัวเดิมที่เคยนั่งเป็นประจำ เต็มไปด้วยใบชงโคที่ยังคงร่วงหล่นลงมาตลอดทั้งวันเช่นเคย ภาพเด็กนักเรียนหญิงสามคนกำลังนั่งหยอกล้อกันในความทรงจำปรากฏขึ้น ทุกอย่างยังคงเหมือนเดิม ต่างกันตรงที่ว่าวันนี้ฉันไม่ใช่เด็กนักเรียนมัธยมคนนั้นที่นั่งอยู่ใต้ต้นชงโคในอีกต่อไป และ ‘เขา’ ก็ไม่ใช่เด็กหนุ่มสุดฮอตที่ชอบโดดเรียนมาเตะฟุตบอลอยู่กลางสนามอีกแล้ว

          เก้านาฬิกา ฉันเดินผ่านซุ้มประตูงานมงคลสมรสด้วยหัวใจที่เต้นระรัว ราวกับเป็นเจ้าสาวเสียเอง

          14 กุมภาพันธ์ วันวาเลนไทน์ วันที่ใครหลายคนนิยามว่าเป็นวันแห่งความรัก และในวันเดียวกันนี้…คือจุดเริ่มต้นของ “รักครั้งแรก” ของฉันเช่นกัน

استمر في قراءة هذا الكتاب مجانا
امسح الكود لتنزيل التطبيق

أحدث فصل

  • Love at first sight รักครั้งแรก   นักฟุตบอลเสื้อสีแดงเบอร์ 8

    บ่ายสามครึ่ง เรามาถึงสนามตอนการแข่งขันเข้าสู่ช่วงครึ่งหลังพอดี สกอร์ยังเสมอกันที่หนึ่งต่อหนึ่ง เสียงกรี๊ดของกองเชียร์ดังแข่งกันวุ่นวาย ทั้งที่เป็นแค่แมตช์กระชับมิตร แต่บรรยากาศกลับคึกคักเกินคาด อัฒจันทร์ข้างสนามแน่นขนัดราวกับเป็นรอบชิงชนะเลิศ โชคดีที่ยังพอมีพื้นที่เล็ก ๆ ให้พวกเราสามคนแทรกตัวเข้าไปนั่งได้ หลังจากกวาดสายตาไปในสนามได้ไม่นาน ฉันก็เห็นเจ้าของร่างสูง ผิวเข้มที่กำลังมองหา เขาสวมเสื้อสีแดงหมายเลข 11 ตัดกับผิวเข้มอย่างพอดี ทำให้เขาดูเด่นสะดุดตากว่าใคร ฉันเผลอยิ้มกว้างโดยไม่รู้ตัว ทว่าในจังหวะถัดมา เสียงกรี๊ดก็ดังสนั่นไปทั่วสนาม พร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย จนฉันสะดุ้งและรีบหันไปตามเสียง นักเตะเสื้อสีแดงเบอร์ 8 ของทีมเรากำลังเร่งฝีเท้า ไล่ลูกกลม ๆ ไปข้างหน้าอย่างคล่องแคล่ว เขาหลบหนึ่งคน สองคน ก่อนตวัดยิงทันที ลูกบอลพุ่งเสียบตาข่ายอย่างแม่นยำ เสียงกรี๊ดจึงดังขึ้นถล่มทลายทั่วสนาม “ใครอะ เบอร์ 8” ฉันถามทั้งที่สายตายังจ้องในสนาม พลอยหันมามองฉันพลางทำหน้าประหลาด “ดูดี ๆ ไม่รู้จริงดิ” ดารีบเสริม “นั่นน้องโฟล์คไง!”

  • Love at first sight รักครั้งแรก   ฉันจะเป็นโรคหัวใจหรือเปล่า

    คน ๆ นั้นก็คือ น้องหน้าขาวที่เตะบอลใส่หน้าฉันเมื่อวันศุกร์ เขายืนอยู่ท้ายแถวกับกลุ่มเพื่อนอีกสี่ห้าคน แผ่นหลังเสื้อนักเรียนใหม่เอี่ยมเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ ทำให้ฉันนึกขึ้นได้ว่าเสื้อของเขายังอยู่กับฉัน และฉัน…ต้องเอามันไปคืน ด้วยความสูงที่น่าจะราว ๆ 180 เซนติเมตร และรูปร่างที่เหมือนนักกีฬา บวกกับผิวที่ขาวสะอาดตาตัดกับจมูกโด่งคมชัด ต่อให้ยืนท้ายแถว เขาก็ยังดูสะดุดตา ฉันไม่รู้ตัวเลยว่าเผลอมองเขานานแค่ไหน จนกระทั่งเขาหันมาสบตา และยักคิ้วข้างหนึ่งใส่ฉัน หัวใจฉันหล่นวูบ รีบหลบสายตาในทันทีที่ถูกจับได้ว่าแอบมอง ก่อนจะแกล้งก้มลงเช็ดรองเท้านักเรียนทั้งที่ปกติไม่เคยสนใจจะขัดเงาเลยสักครั้ง หัวใจฉันเต้นรัวเร็วแทบควบคุมไม่ได้ ความร้อนแล่นขึ้นมาที่ใบหน้า ฉันไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้เลย มันส่งผลให้มือไม้สั่นและท้องไส้ปั่นป่วนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ฉันยกมือขึ้นมาทาบที่หน้าอกอย่างกังวล ฉันจะเป็นโรคหัวใจหรือเปล่า? ในความวุ่นวายนั้น ฉันพยายามบอกตัวเองว่า หัวใจที่เต้นผิดจังหวะเมื่อครู่ คงเป็นแค่เพราะอากาศร้อน… เท่านั้น ไม่น่าจะถึงขั้นป่วยอะไร สาย

  • Love at first sight รักครั้งแรก   หน้าเสาธง

    ภาพความทรงจำ เมื่อสิบสองปีก่อนค่อย ๆ พรั่งพรูเข้ามาเป็นฉาก ๆ จะว่าไปแล้ว ชีวิตวัยมัธยมก็เปรียบเสมือนละครเรื่องหนึ่ง ที่เราเป็นทั้งตัวแสดงและคนดูในเวลาเดียวกัน ฉันจำได้แม้กระทั่งกลิ่นหญ้าแห้ง ๆ บนสนามฟุตบอล เสียงหัวเราะของเพื่อน รอยยิ้มของตนเอง หรือแม้แต่กลิ่นหอมจาง ๆ ของใครบางคน ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหน เรื่องราวเหล่านั้นยังคงงดงามเสมอ เสียงดนตรีในงานแต่งลอยแผ่วเข้ามาในโสตประสาท ดึงฉันกลับมาสู่ปัจจุบันอีกครั้ง ภาพในภวังค์ค่อย ๆ เลือนหายไปช้า ๆ ราวกับม่านในโรงละครที่กำลังปิดลง แปลกดีเหมือนกันฉันกลับจำได้แต่เรื่องดี ๆ นึกถึงทีไรก็เผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัวทุกครั้ง ส่วนเรื่องที่เสียใจ…ก็มีนะ มีมากพอ ๆ กับเรื่องดี ๆ นั่นแหละ แต่พอเวลาผ่านไป ฉันก็แยกไม่ออกแล้วว่า อะไรคือความทรงจำ และอะไรคือสิ่งที่ฉันเลือกจะจำ ฉันสูดลมหายใจลึก ๆ อีกครั้ง วันนี้คือวันแต่งงานของเขา แต่ฉันก็ยังไม่แน่ใจเลยว่า ละครเรื่องโปรดของฉันกำลังจะปิดฉากลงจริง ๆ หรือมันเพิ่งจะเริ่มต้นใหม่กันแน่ “ริน เสร็จยังลูก สายแล้วเดี๋ยวไม่ทันรถ” เสียงแม่ตะโกนเรียกดังมาจากด้านล่

  • Love at first sight รักครั้งแรก   สนามฟุตบอล

    “พี่!!!” ฉันเปิดเปลือกตาขึ้นมา เห็นชายกระโปรงตัวเองที่เลิกขึ้นเหนือเข่าเป็นลำดับแรก ความรู้สึกเย็นวาบแล่นผ่านผิวหนัง เสียงหัวเราะ เสียงซุบซิบดังขึ้นรอบตัวราวกับฉันเป็นตัวตลก ฉันก้มหน้างุดและหลับตาด้วยความอาย จนนึกอยากหายตัวได้เหมือนนางเอกในละครเช้าวันเสาร์…แต่ฉันทำไม่ได้ พรึ่บ!!! เสื้อแขนยาวสีเทาแถบชมพูตัวหนึ่ง ถูกโยนมาคลุมที่ขาของฉันทันที โชคดีที่มันตัวใหญ่มากพอที่จะปิดทุกอย่างได้มิดชิด เสียงหนึ่งที่ฟังดูร้อนรนดังขึ้นใกล้ ๆ “พี่ครับ พี่เจ็บมากไหมครับ ให้ผมดูหน่อย” ฉันเงยหน้าขึ้นมองผ่านม่านน้ำตา เห็นเป็นใบหน้าที่ไม่คุ้นเคย “มะ…ไม่เป็นไร แต่ว่า… ทำไมโลกมันหมุนติ้ว ๆ เลย” “ไหวไหมครับ” เขาขมวดคิ้วนิดหนึ่ง ก่อนจะชี้นิ้วไปที่หน้าผากตัวเอง “พี่หัวโนด้วย” “อ้อ” ฉันยกมือขึ้นแตะหน้าผากตัวเอง แล้วความรู้สึกปวดก็แล่นเข้ามาทันที “ลุกไหวไหม เดี๋ยวผมพาไปห้องพยาบาล” “ไม่เป็นไร…อ๊ะ!” ทันใดนั้น ปลายเท้าฉันก็แตะเข้ากับอากาศ เขาอุ้มฉันขึ้นอย่างง่ายดายโดยที่ฉันไม่มีโอกาสได้ตั้งตัว เสีย

  • Love at first sight รักครั้งแรก   สิบสองปีก่อน

    วันศุกร์ที่ 14 กุมภาพันธ์ 2556 ฉันชื่อ ‘รินรดา’ หรือจะเรียกสั้น ๆ ว่า ‘ริน’ ก็ได้ กำลังเรียนอยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ห้า ในโรงเรียนมัธยมประจำอำเภอขนาดใหญ่ ที่มีนักเรียนประมาณห้าพันคน กำลังเดินตามหลัง ‘พลอยผกา’ กับ ‘วนิดา’ เพื่อนสนิทไปยังอาคารเรียนหลังหนึ่ง เพื่อเรียนคาบสุดท้ายของภาคเช้าก่อนจะพักเที่ยง ด้วยท่าทางอ่อนแรงราวกับแบตเตอรี่ใกล้หมด แม้ภายนอกจะดูเหมือนมีความกระตือรือร้นที่จะไปเรียน แต่ในใจกลับห่อเหี่ยว เพราะคาบต่อไปเป็นวิชาที่ฉันเกลียดที่สุดรองลงมาจากฟิสิกส์ นั่นก็คือวิชาคณิตศาสตร์!!! ตั้งแต่มอหนึ่งจนถึงวันนี้ สมองของฉันไม่สามารถสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับวิชานี้ได้เลย ท่องสูตรคูณได้ถึงแม่สิบสองก็ถือว่าเก่งแล้ว และเทอมก่อนฉันได้แค่เกรดสาม… สำหรับคนอื่นเกรดสามก็อาจจะเพียงพอ แต่สำหรับฉันมันต้องเป็นเลขสี่เท่านั้น เพราะว่าฉันดันอยู่ ‘ห้องกิฟต์’ และไม่มีใครรับประกันได้ว่าเด็กสมองทื่อเรื่องตัวเลขอย่างฉัน จะไม่ถูกคัดออกกลางทางในเทอมใดเทอมหนึ่ง ดังนั้นคณิตศาสตร์สำหรับฉันจึงไม่ใช่แค่วิชาน่าเบื่อ แต่มันคือความ…กดดัน คนอื่

  • Love at first sight รักครั้งแรก   ฉันมายินดีให้กับรักที่สดใส

    วันศุกร์ที่ 14 เดือน กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2568คุณเคยมีรักครั้งแรกไหม?รักครั้งแรกของคุณเป็นยังไงกันบ้างสำหรับฉัน มันคล้าย ๆ ตอนที่มองเห็นสายรุ้งเจ็ดสีทอดโค้งบนท้องฟ้าหลังฝนหยุดตก ทั้งตื่นเต้น สวยงาม และสุขใจในยามที่เราตกอยู่ในห้วงของความรัก ราวกับว่าโลกทั้งใบกลายเป็นสีชมพู มองไปทางไหนก็พบเจอแต่ความสดใส รอบตัวอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของดอกไม้ ในหัวใจบรรเลงไปด้วยเพลงรักฉันยังจำจังหวะการเต้นระรัวของหัวใจได้ดี ยิ่งเขาขยับเข้ามาใกล้มากเท่าไหร่ หัวใจดวงน้อยก็เต้นรัวแรงเร็วขึ้นอย่างน่าประหลาดใจมากขึ้นเท่านั้นเชื่อไหมว่าสิ่งเหล่านั้นมันคือเสน่ห์ของ “รักครั้งแรก” แล้วเรื่องของคุณเป็นยังไงกันบ้าง? สุดท้ายแล้วคุณสมหวังกับรักครั้งแรกหรือเปล่า?ถามว่าถ้าย้อนเวลากลับไปได้ฉันอยากจะแก้ไขอะไรไหม คำตอบของฉันคือ “ไม่”ถ้าเลือกได้ ฉันอยากย้อนกลับไปใช้ชีวิตอยู่ในช่วงเวลานั้นอีกครั้งมากกว่า นั่นจึงเป็นเหตุผลที่ทำให้ฉันมาที่นี่ในวันนี้ ฉันนั่งเล่าเรื่องนี้อย่างคนที่อยู่ในอาการเหมือนตกหลุมรักอีกครั้งพอมีเวลาเล็กน้อยที่จะถ่ายทอดเรื่องราวที่แสนประทับใจ ก่อนที่จะถึงเวลาสำคัญในช่วงเช้าของวันนี้และฉันคิดว่าฉันสามารถเ

فصول أخرى
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status