หน้าเสาธง

ภาพความทรงจำ เมื่อสิบสองปีก่อนค่อย ๆ พรั่งพรูเข้ามาเป็นฉาก ๆ จะว่าไปแล้ว ชีวิตวัยมัธยมก็เปรียบเสมือนละครเรื่องหนึ่ง ที่เราเป็นทั้งตัวแสดงและคนดูในเวลาเดียวกัน

ฉันจำได้แม้กระทั่งกลิ่นหญ้าแห้ง ๆ บนสนามฟุตบอล เสียงหัวเราะของเพื่อน รอยยิ้มของตนเอง หรือแม้แต่กลิ่นหอมจาง ๆ ของใครบางคน ไม่ว่าจะผ่านไปนานแค่ไหน เรื่องราวเหล่านั้นยังคงงดงามเสมอ

เสียงดนตรีในงานแต่งลอยแผ่วเข้ามาในโสตประสาท ดึงฉันกลับมาสู่ปัจจุบันอีกครั้ง ภาพในภวังค์ค่อย ๆ เลือนหายไปช้า ๆ ราวกับม่านในโรงละครที่กำลังปิดลง

แปลกดีเหมือนกันฉันกลับจำได้แต่เรื่องดี ๆ นึกถึงทีไรก็เผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัวทุกครั้ง

ส่วนเรื่องที่เสียใจ…ก็มีนะ มีมากพอ ๆ กับเรื่องดี ๆ นั่นแหละ แต่พอเวลาผ่านไป ฉันก็แยกไม่ออกแล้วว่า อะไรคือความทรงจำ และอะไรคือสิ่งที่ฉันเลือกจะจำ

ฉันสูดลมหายใจลึก ๆ อีกครั้ง วันนี้คือวันแต่งงานของเขา แต่ฉันก็ยังไม่แน่ใจเลยว่า ละครเรื่องโปรดของฉันกำลังจะปิดฉากลงจริง ๆ หรือมันเพิ่งจะเริ่มต้นใหม่กันแน่

“ริน เสร็จยังลูก สายแล้วเดี๋ยวไม่ทันรถ” เสียงแม่ตะโกนเรียกดังมาจากด้านล่าง ทำให้ฉันรีบหวีผมสั้นตรงเท่าติ่งหูแบบลวก ๆ หมุนตัวหน้ากระจกหนึ่งรอบ ก่อนจะวิ่งออกจากห้องนอน

ฉันตื่นตีห้าครึ่งทุกวัน โดยมีแม่ที่เป็นนาฬิกาปลุกประจำตัว แต่ทว่าก็สายเกือบทุกวันเพราะมัวแต่โอ้เอ้ไม่ยอมอาบน้ำ

“เสร็จแล้วค่ะแม่!” ฉันตะโกนตอบพลางวิ่งตึงตังลงบันไดมาจากชั้นสอง เหลือบมองนาฬิกาที่แขวนอยู่บนผนัง เจ็ดโมงกับอีกสิบนาที คำนวณคร่าว ๆ เหลือเวลากินข้าวสิบนาทีก่อนรถรับส่งจะมาถึง

“ค่อย ๆ เดินสิลูก เดี๋ยวก็ตกบันไดแข้งขาหักกันพอดี”

“ขอโทษค่ะแม่” ฉันลากเสียงยาว เข้าไปกอดเอวอุ่น ๆ ของแม่อย่างออดอ้อน

สุดสัปดาห์ฉันมัวแต่ดูวาไรตี้ กว่าจะรู้ตัวว่ามีการบ้านก็หัวค่ำ กว่าจะได้นอนก็สี่ทุ่มกว่า ทั้งที่ปกติหลับตั้งแต่สองทุ่ม วันนี้เลยตื่นช้ากว่าปกติ ฉันตักไข่เจียวเข้าปากอย่างรีบร้อน จะว่าไปแล้วกับข้าวฝีมือแม่อร่อยที่สุดในโลกเลย

แม่ทอดสายตามองฉันพลางส่ายหน้าอย่างอ่อนใจ เพราะรู้ดีว่าฉันแค่ทำท่าเชื่อฟังไปอย่างนั้น สุดท้ายแล้วฉันก็วิ่งขึ้นลงบันไดแบบนี้ทุกวัน จนกว่าจะตกลงมาขาหักอย่างที่แม่เตือนจริง ๆ นั่นแหละ ฉันถึงจะเชื่อฟัง

ไม่นานเสียงแตรรถก็ดังขึ้น ฉันคว้ากระเป๋าขึ้นสะพายหลังและไม่ลืมหยิบธนบัตรสีเขียวสามใบหลังตู้เย็น ที่แม่วางไว้ให้ทุกวันก่อนไปโรงเรียน

“ไปแล้วนะคะแม่ สวัสดีค่ะ”

ฉันหอมแก้มแม่ไปหนึ่งฟอด ถอนสายบัวแบบเร่งรีบ และสวมรองเท้าคัชชูสีดำที่ไม่เคยผ่านการขัดเงาคู่โปรด ก่อนจะวิ่งออกไปหน้าบ้าน

“ค่อย ๆ เดินนะริน อย่าวิ่ง” เสียงแม่ตะโกนตามหลังมา ฉันส่งยิ้ม โบกมือให้แม่ก่อนจะก้าวขึ้นรถอย่างคล่องแคล่ว

เจ็ดนาฬิกากับอีกสี่สิบนาที รถเคลื่อนที่มาจอดหน้าประตูโรงเรียน ฉันมุ่งหน้าไปยังลานชงโคหน้าห้องสมุดเป็นลำดับแรก เพราะที่นี่เป็นจุดนัดพบประจำ

เมื่อมาถึงก็พบว่าพลอยมาก่อนแล้ว ดาก็มาถึงพร้อมฉันพอดี

‘ตึ้ง ตึ่ง ตึ้ง ตึ่ง’

แปดนาฬิกา เสียงออดโรงเรียนดังขึ้น ตามด้วยเพลงมาร์ชประจำสถาบัน เป็นสัญญาณว่าได้เวลาเข้าแถวเคารพธงชาติ ฉันรีบก้าวไปสมทบกับเพื่อนอีกสองคนที่ยืนรออยู่ประจำที่ เราสามคนเป็นเพื่อนกันมาตั้งแต่เข้ามอหนึ่ง จนตอนนี้ก็ห้าปีเต็ม ๆ แล้ว เรียกได้ว่าแค่มองตาก็รู้ใจกัน

วันนี้สนามหญ้าแฉะเล็กน้อยจากน้ำค้างที่ตกลงมาในยามเช้า จนรองเท้าคัชชูของฉันเปียกชุ่ม ดูมอมแมมหนักกว่าเดิมแต่ฉันไม่สนใจสักเท่าไหร่ เสียงพูดคุยค่อย ๆ เงียบลงเมื่อทุกคนพร้อมใจกันเข้าแถวตามชั้นปีที่หน้าเสาธงและตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา ฉันก็ไม่เคยมาสายอีกเลย

ฉันยกให้ “วันจันทร์” เป็นวันที่ นาฬิกาเดินช้าที่สุดของสัปดาห์ เพราะมันคือวันที่ต้องยืนตาแดดนานที่สุด รอให้ผอ.กล่าวโอวาทจนจบค่อยจะได้แยกย้าย แต่ท่านผอ.ใหม่ไฟแรงก็ไม่เคยพลาดขึ้นพูดหน้าเสาธงเลยสักครั้ง จวบจนเวลาผ่านไปยี่สิบนาที ก็ยังคงไร้วี่แวว แล้ววันนี้ก็ดูเหมือนว่าแดดจะร้อนมากเป็นพิเศษ ทำให้เหงื่อตามผิวหนังเริ่มไหลออกมาใต้ร่มผ้าจนเริ่มมีอาการคันยุบยิบไปทั้งตัว สมมติว่าเป็นแบบนี้ทุกวันจริง ๆ ฉันคงได้เป็นลมล้มพับหน้าเสาธงเข้าสักวันแน่ ๆ

รอบตัวเริ่มโกลาหลเงียบ ๆ บางคนยกเสื้อแขนยาวคลุมศีรษะ บางคนใช้กระเป๋านักเรียนบังแดด บางคนโบกพัดเล็ก ๆ อย่างสิ้นหวัง ส่วนฉัน…อาศัยหลบหลังเพื่อนที่ตัวสูงกว่าและนี่คงเป็นข้อดีเพียงเรื่องเดียวของการเป็นคนตัวเตี้ยอย่างฉัน

เมื่อจุดโฟกัสไม่ได้อยู่ที่เสียงของ ผอ.อีกต่อไป สายตาก็เผลอกวาดมองไปรอบ ๆ เพิ่งสังเกตเหมือนกันว่า จากแถวของห้องกิฟต์ตรงนี้ สามารถมองเห็นนักเรียนชั้นอื่น ๆ ได้ชัดเจน แล้วสายตาของฉันก็สะดุดเข้ากับใครคนหนึ่ง เป็นคนที่ฉันจำหน้าได้แม่น