สิบสองปีก่อน

วันศุกร์ที่ 14 กุมภาพันธ์ 2556

ฉันชื่อ ‘รินรดา’ หรือจะเรียกสั้น ๆ ว่า ‘ริน’ ก็ได้ กำลังเรียนอยู่ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ห้า ในโรงเรียนมัธยมประจำอำเภอขนาดใหญ่ ที่มีนักเรียนประมาณห้าพันคน

กำลังเดินตามหลัง ‘พลอยผกา’ กับ ‘วนิดา’ เพื่อนสนิทไปยังอาคารเรียนหลังหนึ่ง เพื่อเรียนคาบสุดท้ายของภาคเช้าก่อนจะพักเที่ยง ด้วยท่าทางอ่อนแรงราวกับแบตเตอรี่ใกล้หมด

แม้ภายนอกจะดูเหมือนมีความกระตือรือร้นที่จะไปเรียน แต่ในใจกลับห่อเหี่ยว เพราะคาบต่อไปเป็นวิชาที่ฉันเกลียดที่สุดรองลงมาจากฟิสิกส์

นั่นก็คือวิชาคณิตศาสตร์!!!

ตั้งแต่มอหนึ่งจนถึงวันนี้ สมองของฉันไม่สามารถสร้างความสัมพันธ์ที่ดีกับวิชานี้ได้เลย ท่องสูตรคูณได้ถึงแม่สิบสองก็ถือว่าเก่งแล้ว และเทอมก่อนฉันได้แค่เกรดสาม…

สำหรับคนอื่นเกรดสามก็อาจจะเพียงพอ แต่สำหรับฉันมันต้องเป็นเลขสี่เท่านั้น เพราะว่าฉันดันอยู่ ‘ห้องกิฟต์’ และไม่มีใครรับประกันได้ว่าเด็กสมองทื่อเรื่องตัวเลขอย่างฉัน จะไม่ถูกคัดออกกลางทางในเทอมใดเทอมหนึ่ง ดังนั้นคณิตศาสตร์สำหรับฉันจึงไม่ใช่แค่วิชาน่าเบื่อ แต่มันคือความ…กดดัน

คนอื่นอาจคิดว่าเด็กห้องกิฟต์ต้องเก่งทุกวิชา แต่ยกเว้นฉันไว้คนหนึ่งก็แล้วกัน เพราะตอนนี้ฉันกำลังอิจฉากลุ่มเด็กผู้ชายที่โดดเรียนไปเตะฟุตบอลกลางสนามอย่างสนุกสนานอยู่

วันนี้บรรยากาศในโรงเรียนดูคึกคักกว่าปกติ เพราะทุกคนรู้กันดีว่ามันคือ “วันวาเลนไทน์” ดอกไม้เอย ช็อกโกแลตเอย คำสารภาพรักและการขอเป็นแฟน ไม่รู้เหมือนกันว่าใครเป็นคนเริ่มธรรมเนียมนี้เป็นคนแรก…แต่ฉันก็เป็นหนึ่งในนั้น

ฉันเปิดดูดอกกุหลาบสีชมพูหนึ่งดอกที่แอบซ่อนไว้ในกระเป๋าสะพาย และเผลอยิ้มออกมา เมื่อแน่ใจว่ามันยังอยู่ในสภาพดี ไม่โดนหนังสือทับจนคอพับไปเสียก่อน โดยหักค่าขนมของตัวเองเพื่อซื้อมาด้วยราคา ‘สิบห้าบาท’

ฉันทำแบบนี้มาเข้าสู่ปีที่ห้าแล้ว หวังว่าสักวันหนึ่ง จะกล้าสารภาพความในใจสักที และปีนี้คือปีสุดท้าย ถ้าวันนี้พลาด ก็คงไม่มีโอกาสอีกแล้ว…

คาบเรียนที่แล้วเป็นวิชาภาษาอังกฤษ เราเรียนกันที่อาคารสองซึ่งอยู่ไกลจากอาคารหนึ่งพอสมควร ระหว่างทางเพื่อนทั้งสองขอแวะเข้าห้องน้ำ แต่ฉันปฏิเสธเพราะพึ่งเข้าไปไม่นาน

ฉันจึงมายืนหลบแดดอยู่ใต้ร่มไม้ริมขอบสนามฟุตบอล วันนี้อากาศร้อนอบอบอ้าวกว่าปกติ แสงแดดของตะวันยามเที่ยงตกกระทบกับพื้นหญ้าแห้ง กลางสนาม จนมองเห็นคลื่นความร้อน ลอยระยิบระยับ

อยู่ใต้ร่มไม้ยังรู้สึกร้อนขนาดนี้ แล้วคนที่ยืนอยู่กลางแดดไม่ร้อนกันเลยหรือไงนะ ด้วยความสงสัยฉันจึงสอดสายตาไปยังสนาม เผื่อว่าจะได้เจอคนบางคน…แล้วฉันก็เจอเขา

ร่างสูง ผิวเข้ม ที่ดูโดดเด่นกว่าใคร อยู่ในชุดนักเรียนที่ไม่เป็นระเบียบ ปล่อยชายเสื้อออกมานอกกางเกงสีกากี กำลังวิ่งไล่เตะฟุตบอลท่ามกลางคนนับสิบ

ราวกับโลกทั้งใบกำลังหยุดหมุนไปชั่วขณะ ฉันเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว คนอะไร เท่ชะมัดเลย….

เขาคือ “พี่แม็ก” รุ่นพี่มอหก ประธานชมรมคณิตศาสตร์ ที่พึ่งตัดสินใจยื่นใบสมัครเข้าร่วมตอนขึ้นมอห้า ปฏิเสธชมรมภาษาไทยที่ตัวเองรัก แล้วเลือกเข้าชมรมคณิตศาสตร์ที่ตัวเองเกลียดโดยไม่ลังเล โดยให้เหตุผลกับทุกคนว่าอยากเพิ่มพูนความรู้และกลัวโดนคัดออกจากห้องกิฟต์…

ข้ออ้างทั้งนั้น!

พลอยเลือกชมรมศิลปะ เพราะรักการวาดรูป ส่วนดาเลือกชมรมพละศึกษา เพราะแฟนเป็นนักฟุตบอล และมีพ่อที่เป็นอาจารย์ที่ปรึกษาชมรม ส่วนฉันเลือกชมรมคณิตศาสตร์เพราะ ‘เขา’

พี่แม็กเป็นหนึ่งในรุ่นพี่สุดฮอตของโรงเรียน เรียนดี กีฬาเด่น กิจกรรมเลิศ ไม่น้อยหน้าใคร ส่วนหน้าตาก็หล่อระดับเดือนโรงเรียน แถมยังพ่วงด้วยตำแหน่งรองประธานนักเรียนอีกต่างหาก ไม่แปลกที่ผู้หญิงแทบครึ่งโรงเรียนจะชอบเขา…รวมถึงฉัน

ฉันเริ่มชอบพี่เขาตั้งแต่ขึ้นมอหนึ่ง รู้สึกประทับใจตั้งแต่ครั้งแรกที่เจอ โดยเรื่องมันมีอยู่ว่า…วันนั้นฉันมาสายเกือบจะไม่ทันฉันยืนลับ ๆ ล่อ ๆ อยู่หน้าประตูโรงเรียน สายตาคอยชะเง้อมองซ้ายขวา กลัวอาจารย์ฝ่ายปกครองจะมาเจอเข้า ทั้งอยากไปเข้าแถว เรียกว่าไม่กล้าเดินหน้าและไม่กล้าถอยหลัง

ขณะที่กำลังยืนลังเลอยู่หน้าประตูโรงเรียน รุ่นพี่มอสองคนหนึ่งเดินหิ้วกระเป๋านักเรียนสีดำผ่านมาด้วยท่าทางสบาย ๆ เขาพูดกับฉันว่า

‘ไม่ต้องกลัวนะ ไปกับพี่ เดินไปด้วยกัน มาสายดีกว่าไม่มา’

เขาส่งยิ้มมาให้ โลกของเด็กผู้หญิงมอหนึ่งคนนั้นหยุดหมุนไปชั่วขณะ

ตั้งแต่วันนั้นฉันก็ไม่เคยมองผู้ชายคนไหนอีกเลย รู้ตัวอีกที เขาก็กลายเป็นผู้ชายคนเดียวที่ฉันมองหามาตลอดห้าปี

เราสองคนไม่ได้สนิทกันมาก แต่ก็มีพูดคุยกันบ้างตามประสารุ่นพี่กับรุ่นน้อง จนกระทั่งมอสามเทอมสอง ช่วงนั้นเป็นการแข่งกีฬาสีของโรงเรียน

ห้องกิฟต์ได้รับหน้าที่ส่งตัวแทนถือป้ายโรงเรียน และแน่นอนว่าไม่มีใครสมัครใจ เนื่องจากต้องนอนค้างคืน แต่งหน้าทำผมวุ่นวาย สุดท้ายจึงต้องจับสลาก

และฉัน…แจ๊กพอต

แล้วโชคชะตาก็เหมือนจะเข้าข้าง เพราะคนที่ถือป้ายคู่ฉันคือพี่แม็ก จากที่ลังเลอยู่ในตอนแรก ฉันกลับตอบตกลงทันที โดยไร้เงื่อนไข

ทั้งที่เราแทบไม่ได้คุยกันนอกกิจกรรม แต่พี่แม็กกลับเรียกชื่อฉันถูกตั้งแต่ครั้งแรก ไม่ใช่แค่ “ริน” แต่เป็น “รินรดา” แบบเต็ม ๆ ราวกับเขาตั้งใจจำชื่อฉัน สำหรับคนที่เป็นเพียงรุ่นน้องคนหนึ่งในบรรดานักเรียนห้าพันคน นั่นมันมากพอที่จะทำให้หัวใจฉันเต้นแรงได้ทั้งวัน

ตั้งแต่นั้นมา เราก็ได้คุยกันมากขึ้น หัวเราะด้วยกันมากขึ้น แม้มันจะเป็นเพียงช่วงเวลาสั้น ๆ แต่สำหรับฉัน มันคือความทรงจำที่ชัดเจนที่สุดในชีวิตมัธยม

ฉันเก็บเรื่องที่แอบชอบเขาไว้คนเดียว ไม่มีใครรู้ แม้แต่เจ้าตัว แต่วันนี้…ฉันตั้งใจแล้วว่าจะบอกเขา ฉันลอบมองดอกกุหลาบสีชมพูในกระเป๋าอีกครั้ง และเผลอยิ้มออกมาโดยไม่รู้ตัว

และโอกาสเดียวของฉันก็มาถึงในชั่วโมงสุดท้ายของวันศุกร์

วิชาชมรม หลายคนชอบเพราะได้ร่วมเรียนกับเพื่อนต่างชั้นปี แต่สำหรับฉัน นี่คือชั่วโมงเดียวที่รอคอยมาตลอดทั้งสัปดาห์ เพราะฉันจะได้เจอพี่แม็กนั่นเอง…แค่คิดก็อยากให้ชั่วโมงสุดท้ายของวันนี้มาถึงเร็ว ๆ

จังหวะที่ฉันกำลังยืนเหม่อกับความคิดของตัวเองนั้น อยู่ ๆ เสียงตะโกนของใครสักคนก็ดังลั่นขึ้น พร้อม ๆ กับลูกกลม ๆ ที่พุ่งตรงมาทางฉัน และอัดเข้ากับใบหน้าฉันเต็มแรงอย่างไม่ทันตั้งตัว

“ระวัง!!!”

“น้อง หลบ!”

พลั่ก!

ไม่ทันแล้ว

ลูกฟุตบอลพุ่งมาด้วยความเร็วเต็มแรง และอัดเข้ากับใบหน้าฉันอย่างจัง จนทรงตัวไม่อยู่ แรงกระแทกทำให้ฉันเสียหลักล้มพับลงกับพื้นทันที พร้อมกับดอกกุหลาบสีชมพูที่กระเด็นออกจากกระเป๋าไปคนละทาง

ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก โลกที่หยุดหมุนของฉันในตอนแรก ตอนนี้มันกำลังหมุนติ้ว พื้นดินที่เคยเดินกลับลอยอยู่บนฟ้าอย่างตาลปัตร เสียงรอบตัวอื้ออึง…

ในที่สุดฉันก็ไม่สามารถประคองสติตัวเอง บนโลกที่กำลังโคลงเคลงนี้ได้อีกต่อไป