ฉันจะเป็นโรคหัวใจหรือเปล่า

คน ๆ นั้นก็คือ น้องหน้าขาวที่เตะบอลใส่หน้าฉันเมื่อวันศุกร์ เขายืนอยู่ท้ายแถวกับกลุ่มเพื่อนอีกสี่ห้าคน แผ่นหลังเสื้อนักเรียนใหม่เอี่ยมเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ ทำให้ฉันนึกขึ้นได้ว่าเสื้อของเขายังอยู่กับฉัน และฉัน…ต้องเอามันไปคืน

ด้วยความสูงที่น่าจะราว ๆ 180 เซนติเมตร และรูปร่างที่เหมือนนักกีฬา บวกกับผิวที่ขาวสะอาดตาตัดกับจมูกโด่งคมชัด ต่อให้ยืนท้ายแถว เขาก็ยังดูสะดุดตา ฉันไม่รู้ตัวเลยว่าเผลอมองเขานานแค่ไหน จนกระทั่งเขาหันมาสบตา และยักคิ้วข้างหนึ่งใส่ฉัน

หัวใจฉันหล่นวูบ รีบหลบสายตาในทันทีที่ถูกจับได้ว่าแอบมอง ก่อนจะแกล้งก้มลงเช็ดรองเท้านักเรียนทั้งที่ปกติไม่เคยสนใจจะขัดเงาเลยสักครั้ง

หัวใจฉันเต้นรัวเร็วแทบควบคุมไม่ได้ ความร้อนแล่นขึ้นมาที่ใบหน้า ฉันไม่ชอบความรู้สึกแบบนี้เลย มันส่งผลให้มือไม้สั่นและท้องไส้ปั่นป่วนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ฉันยกมือขึ้นมาทาบที่หน้าอกอย่างกังวล ฉันจะเป็นโรคหัวใจหรือเปล่า?

ในความวุ่นวายนั้น ฉันพยายามบอกตัวเองว่า หัวใจที่เต้นผิดจังหวะเมื่อครู่ คงเป็นแค่เพราะอากาศร้อน… เท่านั้น ไม่น่าจะถึงขั้นป่วยอะไร

สายลมอ่อน ๆ พัดมาอย่างแผ่วเบา เสียงอาจารย์เวรดังลอยอยู่ไกล ๆ แต่ฉันกลับไม่ได้ยินอะไรชัดเจนเลย จนกระทั่งเสียงประกาศเลิกแถวดังขึ้น ความยาวนานของเช้าวันจันทร์จึงสิ้นสุดลงเสียที

ชั่วโมงโฮมรูมมาถึงและวันนี้ ‘อาจารย์หลิน’ ซึ่งเป็นอาจารย์ประจำชั้นไม่สบาย จึงปล่อยพวกเราตามอัธยาศัย

ฉันเหลือบมองนาฬิกาหน้าห้อง เห็นว่ายังพอมีเวลาจึงชวนเพื่อนไปสหกรณ์ร้านค้าก่อนขึ้นเรียน เราเดินตามกันเป็นกลุ่มใหญ่ปะปนกับนักเรียนชั้นอื่นที่ต่างแยกย้ายกันไปห้องเรียนให้ทันเวลา เสียงรองเท้ากระทบพื้นดังระงมไปทั่วทางเดิน บรรยากาศคึกคักวุ่นวายพอ ๆ กับความคิดในหัวของฉันตอนนี้

คาบแรกของวันเราเรียนกันที่อาคารสาม ส่วนห้องประจำชั้นอยู่ที่อาคารสอง ระยะทางสั้น ๆ ทำให้เราไม่ต้องเร่งฝีเท้าเหมือนใคร แค่เดินผ่านอาคารหนึ่งไปนิดเดียวก็ถึงแล้ว

อาคารหนึ่งเป็นตึกที่เก่าแก่ที่สุดของโรงเรียน มีทั้งหมดสามชั้นตั้งตระหง่านอยู่ระหว่างอาคารสองกับอาคารสาม และเป็นตึกเดียวที่ยังคงโครงสร้างไม้เอาไว้ทั้งหลัง ตัวอาคารทาด้วยสีเหลืองอ่อนสบายตา หลังคาที่เคยมุงสังกะสี ถูกเปลี่ยนเป็นกระเบื้องสีแดงเมื่อต้นปี หลังจากที่ฝนตกทีไรน้ำก็รั่วไหลลงมาท่วมห้องทุกครั้ง ตึกนี้ถูกสร้างขึ้นเป็นหลังแรก ตั้งแต่สมัยโรงเรียนเพิ่งก่อตั้ง และนั่นจึงเป็นเหตุผลที่อาคารต่าง ๆ ถูกเรียงชื่อ หนึ่ง สอง สาม สี่ ตามลำดับ

ฉันมองอาคารไม้เก่าที่กำลังเดินผ่านอย่างครุ่นคิด บางครั้ง เวลามองจากมุมไกล ๆ ก็ให้ความรู้สึกวังเวงอย่างน่าประหลาด ถึงจะถูกทาสีทับใหม่มาหลายครั้ง แต่กลิ่นอายเก่าแก่บางอย่างก็ยังไม่จางหาย โดยเฉพาะชั้นล่าง ที่มีห้องศิลปะกับห้องดนตรีไทยตั้งอยู่ติดกัน มันเงียบเสียจนชวนให้ขนลุก

ฉันเองก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไม ทุกครั้งที่เดินผ่าน สายตาถึงเผลอมองลอดช่องประตูเข้าไปข้างในเสมอ ทั้งที่ในหัวชอบจินตนาการภาพน่าขนลุกเสียด้วยซ้ำ นึกถึงผู้หญิงใส่ชุดไทย หน้าขาวซีด คิ้วโก่ง ปากแดงสดยืนรำช้า ๆ อยู่กลางห้อง หรือไม่ก็ชายแก่ในชุดไทย นั่งตีระนาดอยู่ลำพังท่ามกลางแสงสลัว แค่คิด ขนแขนก็ลุกซู่ขึ้นมาทันที

แต่วันนี้…ฉันไม่ได้เจอผีอย่างที่จินตนาการไว้ สิ่งที่เห็นผ่านช่องประตูกลับเป็นร่างสูงที่คุ้นตา นั่งก้มหน้าอยู่ติดกับประตูห้องศิลปะ โดยมีอาจารย์กรองแก้วกำลังพูดอะไรบางอย่างอยู่หน้าห้อง ไวเท่าความคิดฉันหันไปหาพลอยกับดาอย่างรวดเร็ว

“ไปก่อนได้เลยนะ เราขอไปทำธุระแป๊ปนึง”

“อ้าวริน จะไปไหน” พลอยท้วง

ฉันหยิบเสื้อออกมาจากกระเป๋า ทั้งคู่จึงพยักหน้าเข้าใจและไม่ถามต่อ ฉันค่อย ๆ เดินย่องอ้อมไปทางประตูหลังห้องศิลปะ รอจังหวะให้เขาหันหน้ามาด้านนอก แต่ก็ไร้วี่แวว ด้วยความที่เสียงแหลมสูงของอาจารย์กรองแก้วดังชัดราวกับนกหวีด กลบเสียงทุกอย่างจนหมด เขาจึงไม่ได้สนใจเสียงรอบข้างเลย

ฉันยืนชั่งใจอยู่ครู่หนึ่ง กวาดตามองซ้ายขวาอย่างระแวง

เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครทันสังเกต จึงตัดสินใจฉีกกระดาษหน้ากลางออกจากสมุดเล่มหนึ่งในกระเป๋าแล้วปั้นเป็นก้อนกลม ๆ โยนไปที่เขา

“ปึก!!!”

แล้วมันก็ได้ผลถนัดตา เขาหันมาทันที่ที่กระดาษกระทบตัว ฉันยิ้มย่องอย่างภูมิใจในวิธีการที่แสนฉลาดของตนเอง ก่อนกวักมือเรียกเขาออกมานอกห้อง โชว์เสื้อในมือให้ดูพลางขยับปากพึมพำช้า ๆ

“เอาเสื้อมาคืน”

เขาเดินหลบออกมาหาทางประตูหลังห้องและฉีกยิ้มกว้างจนเห็นรอยบุ๋มข้างแก้ม แววตาสีน้ำตาลอ่อนที่เคยดูสงบนิ่งนั้นทอประกาย วินาทีนั้น…ฉันลืมทุกประโยคที่เตรียมมาหมดสิ้น ได้แต่หลบตา ก่อนจะยื่นมันคืนให้เขาอย่างรวดเร็ว เพราะเริ่มรู้สึกได้ว่า สายตาหลายคู่รอบ ๆ ตัวกำลังหันมามองเรา

“ขอบคุณครับ รีบคืนจัง” เขาพูดเบา ๆ เหมือนแกล้งบ่น

ฉันเหลือบมองชื่อที่ปักอยู่บนเสื้ออีกครั้ง “ชื่อโฟล์คหรอ”

“ครับผม” เขายิ้มกว้างจนฉันตาพร่า

“พี่ล่ะ ชื่ออะไร”

“ริน” เขาทวนช้า ๆ เหมือนออกเสียงในใจแล้วก็ไม่ยอมรับเสื้อไปจากมือฉันทันที กลับยืนมองหน้าฉันอยู่อย่างนั้น นานซะจนฉันต้องเป็นฝ่ายหลบสายตา ก้มหน้ามองปลายเท้าของตัวเอง

“ครับพี่ริน” เขายกเสื้อขึ้นมาดมช้า ๆ และเอียงคอมองฉันอย่างยิ้ม ๆ

“ซักให้แล้วนะ” ฉันรีบโพล่งทันที

“ขอบคุณครับ กลิ่นหอมเหมือนเดิมเลย แล้วพี่เป็นไงบ้าง ยังเจ็บอยู่ไหม”

“เอ่อ หายแล้ว ยิ้มทำไม” ฉันยกมือขึ้นมาลูบหน้าผากด้วยความไม่มั่นใจ

เขาเงียบไปครู่หนึ่งก่อนตอบเรียบ ๆ “พี่หน้าแดงง่ายจัง”

“มันร้อน!”

เขาหัวเราะเบา ๆ ในลำคอ ก่อนจะพูดต่อช้า ๆ “น่ารักดี”

“ (=___=) ” เขาพูดเหมือนมันเป็นเรื่องธรรมดา ทั้งที่หัวใจฉันเต้นไม่ปกติเลยสักนิด

เมื่อครู่ เขาบอกว่าอะไรน่ารักนะ?

“งั้น ไปก่อนนะ…” ฉันรีบหันหลังเดินออกมา แต่สมองและร่างกายดันทำงานไม่ปฏิสัมพันธ์กันจนเกือบสะดุด

“พี่ริน”

เสียงของเขาไม่ดังนัก แต่ทำให้ฉันหยุดชะงักได้ทันที ฉันหันกลับไปตามเสียงเรียกช้า ๆ

เขากำลังยืนพิงกรอบประตู มือข้างหนึ่งล้วงกระเป๋ากางเกงนักเรียนมองมาทางฉันด้วยแววตานิ่งสงบ

“วันนั้น…ขอโทษนะครับ”

ฉันพยักหน้าเบา ๆ รีบก้าวเดินออกมา ไม่กล้าหันกลับไปดูว่าเขายังมองอยู่ไหม เพราะกลัวว่าถ้าเห็นสายตาคู่นั้นอีกครั้ง ฉันอาจจะสะดุดขาตัวเองล้มต่อหน้าเขาก็ได้

พักเที่ยงวันนั้น เราสามคนนั่งกินข้าวที่โรงอาหารเหมือนเคย ฉันเลือกข้าวมันไก่ร้านประจำราคายี่สิบบาท ส่วนพลอยกับดาพุ่งไปต่อแถวร้านก๋วยเตี๋ยวที่คิวยาวเหยียดเหมือนทุกวัน

ขณะคีบลูกชิ้นเข้าปาก ดาพูดเสียงอู้อี้ “บ่ายสามมีบอลกระชับมิตร โรงเรียนเรากับโรงเรียนประจำจังหวัด แฟนเราบอกมา”

พลอยหันมามองฉันทันที “ว้าว งั้นก็แปลว่านักฟุตบอลโรงเรียนเราทุกคนก็ต้องลงแข่งนะสิ”

ฉันชะงักมือที่กำลังราดน้ำจิ้มลงบนข้าวมันไก่ “แล้วไง”

“แล้วไง?” ดาทวนเสียงสูง “ก็พี่แม็กไง เขาเป็นหัวหน้าทีม!!!”

ช้อนในมือฉันกระทบจานดังแกร๊ก “จริงด้วย”

ฉันรีบหยิบตารางเรียนขึ้นมาดู กวาดตามองหาวิชาสุดท้ายของวันนี้ด้วยความกระตือรือร้น และแสดงความดีใจกับสิ่งที่ได้ยินอย่างไม่ปิดบัง

‘กรี๊ดดด.’ ฉันพยายามทำหน้าเฉย ทั้งที่หัวใจเต้นแรง

ดายกแก้วน้ำขึ้นดื่ม “งั้นบ่ายนี้ไปดูบอลกันไหม”

“ไปสิ รีบทำงานรีบส่งอาจารย์น่าจะทัน” ฉันรีบตอบ

พลอยกับดามองหน้ากันก่อนจะยิ้มพร้อมกันอย่างรู้ทัน

“จ้าาา”