นักฟุตบอลเสื้อสีแดงเบอร์ 8

บ่ายสามครึ่ง เรามาถึงสนามตอนการแข่งขันเข้าสู่ช่วงครึ่งหลังพอดี สกอร์ยังเสมอกันที่หนึ่งต่อหนึ่ง เสียงกรี๊ดของกองเชียร์ดังแข่งกันวุ่นวาย ทั้งที่เป็นแค่แมตช์กระชับมิตร แต่บรรยากาศกลับคึกคักเกินคาด

อัฒจันทร์ข้างสนามแน่นขนัดราวกับเป็นรอบชิงชนะเลิศ โชคดีที่ยังพอมีพื้นที่เล็ก ๆ ให้พวกเราสามคนแทรกตัวเข้าไปนั่งได้

หลังจากกวาดสายตาไปในสนามได้ไม่นาน ฉันก็เห็นเจ้าของร่างสูง ผิวเข้มที่กำลังมองหา เขาสวมเสื้อสีแดงหมายเลข 11 ตัดกับผิวเข้มอย่างพอดี ทำให้เขาดูเด่นสะดุดตากว่าใคร ฉันเผลอยิ้มกว้างโดยไม่รู้ตัว

ทว่าในจังหวะถัดมา เสียงกรี๊ดก็ดังสนั่นไปทั่วสนาม พร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย จนฉันสะดุ้งและรีบหันไปตามเสียง

นักเตะเสื้อสีแดงเบอร์ 8 ของทีมเรากำลังเร่งฝีเท้า ไล่ลูกกลม ๆ ไปข้างหน้าอย่างคล่องแคล่ว เขาหลบหนึ่งคน สองคน ก่อนตวัดยิงทันที ลูกบอลพุ่งเสียบตาข่ายอย่างแม่นยำ เสียงกรี๊ดจึงดังขึ้นถล่มทลายทั่วสนาม

“ใครอะ เบอร์ 8” ฉันถามทั้งที่สายตายังจ้องในสนาม

พลอยหันมามองฉันพลางทำหน้าประหลาด “ดูดี ๆ ไม่รู้จริงดิ”

ดารีบเสริม “นั่นน้องโฟล์คไง!”

ลมหายใจฉันสะดุดไปหนึ่งจังหวะ “อ๋อ…”

“ริน หล่อมาก!” ดาจับแขนฉันเขย่า “สูง ขาว เล่นบอลเก่งอีกต่างหาก”

เสียงกรี๊ดรอบสนามดังขึ้นอีกระลอก “กรี๊ดดด!”

พลอยจับแขนฉันแน่น “แกดูดิ ตอนยิงเมื่อกี้อย่างเท่!”

“ยิงแม่นขนาดนี้ มิน่าล่ะ วันนั้นถึงเข้าหน้ารินเต็ม ๆ ” ดาหัวเราะร่วน

“เลิกแซวได้แล้ว!” ฉันรีบยกมือปิดหน้าผากตัวเองโดยอัตโนมัติ ทำให้ดายิ่งหัวเราะหนักกว่าเดิม

“หล่อกว่าทุกคนในสนามเลยริน กรี๊ดดด!”

“เห็นแล้ว ๆ ” เสียงของพลอยทำให้ฉันแทบหูดับ

เขาดึงชายเสื้อขึ้นปาดเหงื่อที่ขมับอย่างไม่ใส่ใจเสียงรอบข้าง แต่นั่นกลับทำให้เสียงกรี๊ดดังยิ่งกว่าตอนเขาทำประตูเสียอีก ไม่น่าเชื่อว่าร่างที่ดูสูงโปร่งค่อนไปทางผอม พออยู่ในชุดกีฬา กลับดูมีกล้ามเนื้อสมส่วนเปี่ยมไปด้วยแรงดึงดูดสายตา ท่ามกลางนักเตะทั้งสนาม เขาดูโดดเด่นกว่าใครอย่างปฏิเสธไม่ได้

ฉันลืมสนใจพี่แม็กไปชั่วขณะ

เมื่อเสียงนกหวีดยาวดังขึ้น เกมจบลงที่ 3 ต่อ 1 ทีมโรงเรียนเราเป็นฝ่ายชนะ เป็นของพี่แม็กหนึ่งประตูและอีกสองเป็นของน้องสุดหล่อเบอร์ 8 ที่ใคร ๆ ก็กรี๊ดกันสนั่น เสียงชื่นชมดังอื้ออึงรอบตัว ฉันได้ยินทุกคำแต่ก็แค่ยิ้มบาง ๆ เพราะต่อให้ใครจะยิงได้กี่ลูก ในสายตาฉัน คนที่เก่งที่สุดก็ยังเป็นพี่แม็กอยู่ดี

เสียงเฮยังไม่ทันจางหาย นักเตะทั้งสองทีมทยอยเดินจับมือก่อนแยกย้ายออกจากสนาม จังหวะนั้นเอง สายตาฉันบังเอิญไปสะดุดกับรุ่นน้องนักเตะเบอร์ 8 เขาเงยหน้าขึ้นมาทางอัฒจันทร์พอดี สายตาคู่นั้นก็กวาดผ่านผู้คนก่อนจะหยุดชะงักตรงตำแหน่งที่ฉันนั่งอยู่ หัวใจฉันไหววูบ ไม่รู้ว่าเป็นเพียงความบังเอิญ หรือมีความตั้งใจซ่อนอยู่ แต่แววตาที่ทอดมานั้นเหมือนกำลังมอง “ใครบางคน” โดยเฉพาะ ฉันเผลอกลั้นหายใจ ก่อนจะรีบเบือนหน้าไปทางอื่น

“ริน ๆ น้องโฟล์ค มองมาทางนี้ด้วยอะ!” พลอยกระซิบ

“เขามองรินหรือเปล่า” ดาหัวเราะหึ ๆ

“บ้า คนตั้งเยอะ…” ฉันรีบปฏิเสธ ทั้งที่รู้สึกได้ว่าใบหน้าตัวเองร้อนวูบวาบ

เสียงรอบตัวเริ่มเบาลง เหมือนทุกอย่างกำลังกลับสู่ปกติ และฉันก็พยายามดึงตัวเองกลับมาสู่จุดเดิม สายตาเลื่อนลงไปยังสนามมองเห็นพี่แม็กยกมือขึ้นลูบท้ายทอย เหงื่อเกาะตามกรอบหน้าและลำตัวจนเสื้อเปียกชุ่ม พลางหัวเราะเดินออกจากสนามกับเพื่อนร่วมทีม ฉันหยิบขวดน้ำที่เตรียมไว้ออกจากกระเป๋า ตั้งใจจะลงไปให้เขา แต่ฝ่าเท้ากลับหยุดชะงัก…

พี่แม็กกำลังเดินเคียงข้าง ‘พี่แต้ว’ ทั้งคู่หัวเราะ พูดคุยกันอย่างสนิทสนม

ฉันก้าวขาไม่ออก สายตาที่เขามองเธอมันเหมือนกับสายตาที่ฉันใช้มองเขาไม่มีผิด มือที่กำขวดน้ำแน่นขึ้นโดยไม่รู้ตัว จนพลาสติกบิดยุบ ส่งเสียงกรอบแกรบเบา ๆ อยู่ในอุ้งมือ เจ็บแปลบในอกเหมือนมีใครค่อย ๆ บีบหัวใจให้แฟบลงช้า ๆ

‘พี่แต้ว’ คือดาวโรงเรียน สวย เรียนเก่ง นิสัยดี เรียบร้อย ไปทางไหนก็มีแต่คนมอง ส่วนฉันก็แค่คนนอกสายตาเขาคนหนึ่ง

“สองคนนี้คบกันหรอ ดูสองคนเหมาะกันดีนะ” พลอยพูดขึ้นเบา ๆ

“อืม…ธรรมดาแหละ ดาวก็ต้องคู่กับเดือน รินว่าป่ะ” ดาเสริม

ฉันฝืนยิ้ม “ใช่ เหมาะสมกันทุกอย่าง” คำพูดที่หลุดออกไปเหมือนกลืนเศษแก้วลงคอ

“เรากลับกันเถอะ” ฉันพูดเสียงเบาจนแทบกลืนหายไปกับลม

“โอเค ๆ ไปกัน”

ฉันเก็บขวดน้ำลงกระเป๋า ขวดที่ตั้งใจจะเอาไปให้เขา ตอนนี้มันไม่มีความจำเป็นอีกต่อไป…

ฉันยืนคอตกต่อแถวกลับบ้าน อยากให้คนข้างหน้าเดินเร็ว ๆ จะได้พ้นจากตรงนี้สักที แต่ก็อดหันกลับไปมองอีกไม่ได้ เดือนโรงเรียนสุดฮอตกับดาวโรงเรียนแสนสวย มีตรงไหนไม่เหมาะสม…

ไม่มี

“น้องริน!”

แล้วเสียงที่ฉันจำได้แม่นก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง ฉันก้มหน้าต่ำทำท่าเหมือนไม่ได้ยิน รีบสาวเท้าเดินไปข้างหน้าให้เร็วขึ้น

ไม่อยากหันไปมองเลย ไม่อยากเห็นภาพนั้นใกล้ ๆ

ทว่า…ไม่ทัน ปลายนิ้วเขาเกี่ยวสายกระเป๋าฉันไว้ และออกแรงดึงเบา ๆ แบบที่เคยทำเป็นประจำ แบบที่เคยทำเล่น ๆ จนตัวฉันเซไปข้างหลัง ฉันจึงจำใจหมุนตัวหันกลับมาเผชิญหน้าคนทั้งคู่

“ตัวเล็ก จะรีบไปไหน”

“สวัสดีค่ะ” ฉันยกมือไหว้ และฝืนยิ้มอย่างเลี่ยงไม่ได้

“ได้ไปดูบอลไหมเมื่อกี้”

“ไปค่ะ”

“ใครหรอ” พี่แต้วถามเสียงนุ่ม แต่สายตาที่ส่งมา กลับทำให้ฉันรู้สึกตัวเล็กลงอย่างประหลาด

“น้องริน รุ่นน้องในชมรม ที่แม็กเล่าให้แต้วฟังไง” เขาหันไปยิ้มให้เธอ ก่อนจะพูดต่อ “นี่เด็กปั้นแม็กเลยนะ”

คำว่า ‘เด็กปั้น’ ทำให้ฉันยิ่งรู้สึกเจ็บ

“สวัสดีค่ะพี่แต้ว”

“หวัดดีจ้ะน้องริน” เธอยิ้มสวย สมกับเป็นดาวโรงเรียน

“น่ารักจัง มิน่าล่ะ แม็กชมให้ฟังตลอดเลย”

ฉันยิ้มบาง ๆ ให้ทั้งคู่ ไม่ได้รู้สึกดีใจกับคำชมนั้นเลยสักนิด เหลือบมองใบหน้าคมเข้มเพียงเสี้ยววินาที เขาหัวเราะเบา ๆ

“งั้นพี่ไปก่อน กลับบ้านดี ๆ นะ”

ฉันกลืนน้ำลายที่ขมปร่าลงในลำคอ ก้มหน้าเดินช้า ๆ อย่างเงียบ ๆ จนเสียงหัวเราะของพวกเขาห่างออกไป โดยไม่หันกลับไปอีก

ฉันมีสิทธิ์อะไรไปเพ้อฝันว่าเขาจะมาชอบลูกเป็ดขี้เหร่อย่างฉัน ฉันแหงนหน้าขึ้นไปบนฟ้าเพื่อกลั้นน้ำตาที่เอ่อคลออยู่ไม่ให้มันไหลออกมา

แต่มันก็ยากจริงๆ…