Se connecterสองเดือนผ่านไปเขาก็ยังเมินเฉยจนวันนี้คนนอนเคียงข้างหายไปใจเขาหล่นวูบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนเมื่อได้รู้หัวใจตัวเองและสิ่งต่างๆรอยการกระทำที่เธอทำให้"แม่ครับ" "แม่เห็นน้องเจนนิสไหมครับ" โซนิคตื่นมาก็ไม่เจอเมียตัวเองที่เราสองคนนอนกอดกันเมื่อคืน"ไม่เห็นนะลูกชาย" "ปกติน้องจะรอส่งลูกนิ่แม่ก็สงสัยอยู่ว่าเช้านี้หายไปไหน" เมล์ถือใบพัดพัดเดินเข้ามาหาเมื่อได้รับข่าวสารจากแม่บ้านว่าลูกชายของตนตามหาว่าที่เมีย"ละนั่นลูกจะไปไหน" เธอรีบไล่เรียกลูกชายคนโตของบ้านเมื่อเห็นว่าร่างสูงดูร้อนรนผิดแปลกไป"ผมจะไปตามหาน้องครับ" ร่างสูงรีบเดินเข้าไปเปิดกระชากประตูรถคู่ใจอย่างแรงก่อนจะสตาร์ทรถออกตัวไปด้วยความเร็วเมื่อมาถึงจุดหมายตามที่ต้องการบ้านหลังใหญ่ไม่ห่างจากหมู่บ้านของเขาเท่าไหร่อยู่ภายใต้โครงการก่อสร้างเดียวกันเขายืนมองภายนอกบ้านไม่มีใครเลยชายหนุ่มยืนรอสักพักใหญ่มือคอยกดดูในแอพมือถือก็ไม่มีท่าทีว่าอีกฝ่ายจะตอบกลับเลยโทร.เข้าไปหาพบว่าไม่มีคนรับสายและตอนนี้ได้ปิดเครื่องไปแล้วชายหนุ่มยิ้มดีใจเมื่อมีแม่บ้านเดินถือขยะออกมาเตรียมจะทิ้ง“สวัสดีค่ะคุณโซนิค” แม่บ้านยกมือไหว้ชายหนุ่มอายุอานามอ่อนกว่าตนเองด้วยคว
Special past 5ครอบครัวของเรา วันนี้สองครอบครัวลงมือทำอาหารด้วยกันโดยมีแม่บ้านคอยเตรียมวัตถุดิบไว้ให้โดยคุณหญิงสองบ้านยึดห้องครัว เมย์และจอมขวัญแบ่งหน้าที่กันทำอาหาร พูดคุยเรื่องสัพเพเหระกันไป เสียงหัวเราะดังขึ้นออกมาเป็นระยะ ส่วนฝั่งผู้ชายนั่งดื่มไวน์อยู่ในห้องสนุ๊กเกอร์ โดยมีโซนิคร่วมเล่นเป็นเพื่อนพ่อและคุณอาด้วย “ปกติผมไม่ได้ค่อยได้เล่นอะไรแบบนี้เลย” ประจักษ์เอ่ยออกมาด้วยความดีใจ วันนี้กลับมาเล่นสนุ๊กอีกครั้ง เพราะที่บ้านมีแต่ลูกสาวอยากได้ลูกชายเพิ่มแต่ทว่าภรรยาไม่สามารถมีลูกได้อีกเนื่องด้วยสุขภาพ เพื่อนเขาก็ไม่ค่อยจะมี มีก็แต่ลูกน้อง เพราะเขาเป็นคนเล่นการเมืองจะโดนแทงข้างหลังก็ย่อมได้ทุกเมื่อ “งั้นคุณประจักษ์ก็มาเล่นกับผมบ่อยๆสิ ถ้าว่าง” “ลูกชายของผมก็ไม่ค่อยกลับบ้านเท่าไหร่” ปัญหยิบแก้วน้ำสีอำพันขึ้นมาจิบไม่วายเหน็บแนมไปที่ลูกชายคนโตของบ้าน “โถ่พ่อ” ชายหนุ่มมองค้อนพ่อตัวเองไป สายตาคมหันกลับมาจ้องมองไปที่ลูกคิวสีแดงเพ่งเล็งไปที่ปลายไม้คิว มือแกร่งออกแรงยิงลูกสีตามที่ตัวเองต้องการ การกะระยะแม่นยำทำให้ลูกเข้าปากหลุมลงไปอย่า
Special past 4คนเก่ง งานจัดขึ้นโรงแรมใจกลางกรุงเทพ วันนี้มีทั้งนักธุรกิจในประเทศและต่างประเทศอยากจะเข้ามาแสดงความยินดีกับเขากันทั้งนั้น ภายในงานมีดนตรีบรรเลงภาพฉายหน้าจอประวัติความเป็นมาของบริษัทรางวัลที่ได้รับ ร่วมถึงการได้เป็นส่วนหนึ่งในการช่วยเหลือสังคมตั้งแต่มูลนิธิบ้านบุญญารักษ์ ยอดขายอสังหาริมทรัพย์สิบเปอร์เซ็นต์บริจาคให้เด็กบนดอย และอีกมากมาย ตอนนี้แขกทยอยเข้ามาร่วมงานรับประทานอาหารว่างรวมทั้งเครื่องดื่ม ระหว่างรองานเริ่มในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้าอีกด้าน “หนูต้องไปด้วยหรือคะแม่” หญิงสาวตอนนี้อยู่ในชุดเดรสสีครีมเปิดไหล่เล็กน้อย ผมถูกเกล้าขึ้นทำให้เธอดูสวยสง่าสมกับการไปงานสำคัญ “น้าเมย์ชวนเลยนะ” “บอกให้แม่พาเจนนิสไปด้วย” จอมขวัญสำรวจความพร้อมของลูกสาวเพียงคนเดียว เมื่อเห็นว่าลูกสาวพร้อมแล้วจึงพากันเดินไปที่รถ รอบนี้พ่อของเธอเป็นคนขับ “พร้อมแล้วไปกันจ่ะพี่” “วันนี้ลูกสาวพ่อสาวเป็นสาวแล้ว” ประจักษ์เอ่ยชมลูกสาว จริงๆลูกสาวของเขาสวยสมวัย เพียงแต่จะไม่ได้จัดจ้านเหมือนผู้หญิงสมัยใหม่ ระหว่างทางครอบครัวเรากำลังเดินทางไ
Special past 3คนหวงน้อง1 ปีผ่านไป บริษัทในเครือ CSC Real Estate Group เริ่มเป็นที่รู้จักในต่างประเทศมากยิ่งขึ้น เนื่องด้วยลูกชายคนโตเอาธุรกิจของที่บ้านไปเป็นเคสในการศึกษาต่อ ทำให้นักธุรกิจจากต่างประเทศเข้ามาหาคู่ค้าในไทย พากันเข้ามาหาบริษัทเราเพิ่มมากขึ้น “วันนี้กำหนดกลับของลูกใช่ไหมคะ” เมย์เดินเข้ามาในห้องทำงานของสามี ขณะที่ตอนนี้พี่ปัญกำลังนั่งทำงานอย่างตั้งใจ เธอนับวันรอลูกชายทุกวัน นับวันยิ่งเหมือนพ่อไม่มีผิดในเรื่องของความจริงจังในการทำงาน “เมย์ทำกาแฟดำมาให้ค่ะ” “หมอให้งดน้ำตาลนะคะ ช่วงนี้” กาแฟดำร้อนวางบนโต๊ะทำงาน ปัญละสายตาจากหน้าจอเอื้อมมือหยิบกาแฟร้อนที่ภรรยาทำมาให้จิบรสชาติขมๆ ของมันก่อนจะหันไปตอบภรรยาคนสวย ถึงแม้ว่าตอนนี้เธอจะอายุมากแล้วแต่ความสวยของเธอไม่ได้แปรเปลี่ยนไปเลย “พี่โทรหาลูกเมื่อเช้า” “ลูกบอกกลับวันนี้ แต่ไม่ได้บอกว่ากี่โมง” “แต่พี่...” เขาชะงักไปอย่างไม่มั่นใจ จึงไม่ได้พูดต่อ แต่ทว่าภรรยาของเขาไม่ปล่อยผ่าน “แต่อะไรคะ พูดมา!!” “พี่ได้ยินเสียงผู้หญิงเข้ามาในโทรศัพท์ลูก” ใช
Special past 2สนับสนุนห้องนอน ฉันกำลังจัดเสื้อผ้า ข้าวของเครื่องใช้รวมถึงอะไรที่สำคัญใส่กระเป๋าให้ลูกชายคนโตของบ้านอย่างอ้อยอิ่ง วันนี้ถึงกำหนดการบินที่ลูกชายจะต้องเดินทาง “ม๊าครับ ผมโตแล้วผมทำเอง” ตอนนี้ผมอายุยี่สิบสาม ผมสอบติดมหาลัยที่อังกฤษ ผมตั้งใจและอยากเรียนที่นั่นมากและวันนี้ผมก็สอบเข้าได้ “ก็ม๊าอยากทำให้ ลูกชายจะไปต่างประเทศตั้งหลายปี” “ป๊าม๊าคิดถึงแย่เลย” ชายหนุ่มจึงเดินเข้าไปกอดผู้เป็นมารดาอย่างปลอบใจ “คิดถึง เราก็คอลกันได้นะครับ ม๊าป๊าบินมาก็ได้นี่ครับ” “แต่ถ้าผมว่างผมก็จะบินมาหาบ่อยๆ” เขาไม่ได้พูดออกมาเพื่อให้มารดาของเขารู้สึกดีเพียงอย่างเดียว เขาตั้งใจแค่จะไปศึกษาเสร็จก็กลับมาช่วยงานที่บ้านให้ดียิ่งขึ้น ซึ่งความคิดของเขามันเป็นแบบนี้ตั้งแต่นั้นมาแอ็ด~ “ถึงเวลาแล้ว” “หนูยังมานั่งร้องไห้กับลูกอีกเหรอที่รัก” ปัญเดินตามหาภรรยากับลูกเพราะใกล้เวลามากแล้วไม่ว่าทั้งสองจะอายุมากเข้าเลขสี่แต่สรรพนามที่เรียกภรรยาอบอุ่นไม่เคยเปลี่ยน จนมาเจอทั้งสองบนห้องนอนลูกชาย ส่วนลูกสาวจะตามไปที่หลัง รายนั้นห้ามตาม
Special past 1สอนการบ้าน บนโต๊ะทำงานเต็มไปด้วยดินสอและขี้ยางลบเต็มหน้ากระดาษ เด็กชายหน้าตาเเทบจะคัดลอกเเบบกันมากับประธานหนุ่มนั่งข้างกัน มือเล็กจับดินสอสายตาจดจ้องเบื้องหน้า คิ้วหนาเริ่มผูกกันเป็นปม “เข้าใจที่ป๊าอธิบายไหมครับ” เสียงเข้มเอ่ยถามลูกชายวัยแปดขวบด้วยความใจเย็น “ผมไม่เข้าใจอยู่ดีครับป๊า” เด็กชายเริ่มบึ้งตึงซึ่งปกติมารดาของเด็กชายจะเป็นคนสอนการบ้านด้วยความใจเย็น ชายหนุ่มที่รู้ตัวว่าตนนั้นกำลังทำให้ลูกชายไม่อยากให้เขาสอนการบ้าน “เอาใหม่นะ” เขาเริ่มใหม่พยายามพูดให้น้ำหนักเสียงเบา นุ่มนวลลงมากกว่าเดิม “….” “โซดูตรงนี้นะครับ ค่าสมการของเอ็กซ์และวายมันควรทำตัวไหนก่อน” “ทำวายก่อนค่อยต่อด้วยเอ็กซ์” คนที่เรียกโซได้ก็จะมีแต่คนสนิทเพียงแค่ไม่กี่คนเท่านั้น นิ้วแกร่งชี้บนกระดาษหนังสือ พร้อมกับคิดเลขในเครื่องคิดเลขเขียนในกระดาษทด “….” เด็กชายทำตามที่พ่อตัวเองบอกอย่างเริ่มเข้าใจมันมากขึ้น มือเล็กเขียนด้วยความคล่องแคล่วในการคำนวณ เขาเป็นเด็กวัยสิบขวบ แต่ชอบการเรียนรู้ที่ยากเพราะเขาชอบอะไรที่มันท้าทาย “เก่







